Απόψεις

Κρίση χρέους και αξιών - Η επανεκκίνηση που δεν έγινε. Της Μαρίας Γιαμπουλάκη

ελλάδα κρίση

Λίγο μετά που ξεκίνησε η οικονομική κρίση, όντας αισιόδοξος άνθρωπος (τότε.. πλέον δεν είμαι σίγουρη για το αν παραμένω αισιόδοξη) έβλεπα κάπου στο βάθος και μερικές θετικές συνέπειες αυτής. Μερικές από τις συνέπειες της κρίσης που ήλπιζα να συμβούν ήταν η ευκαιρία να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, να σταματήσουμε για λίγο την υπερκαταναλωτική μανία που μας είχε πιάσει για χρόνια (κάποιοι έπαιρναν δάνειο ακόμα και για να πάνε διακοπές…), να αρχίσουμε ενδεχομένως να βλέπουμε την ουσία των πραγμάτων και όχι την επιφάνεια και πάνω από όλα να βάλουμε στις υψηλές θέσεις των προτεραιοτήτων μας και να αρχίσουμε να υπηρετούμε  αξίες. Αξίες που τα τελευταία χρόνια τις έχουμε χώσει τουλάχιστον κάτω από το χαλί στην καλύτερη περίπτωση, διότι στην χειρότερη τις αγνοούμε εντελώς.
Σε καμία περίπτωση δεν πιστεύω ότι υπήρχαν περίοδοι στη σύγχρονη -και όχι μόνο- ιστορία του τόπου μας που όλα ήταν καλώς καμωμένα και ξαφνικά όλα χάλασαν τα τελευταία χρόνια.. Πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν «κακώς κείμενα», είμαστε άλλωστε απόγονοι αυτών που σκότωσαν τον Καποδίστρια, άφησαν τον Νικητηρά να πεθάνει σχεδόν τυφλός και αβοήθητος στο δρόμο, έβαλαν τον Κολοκοτρώνη στη φυλακή.  Θα μπορούσα να αναφέρω ιστορίες ανθρώπων αλλά και ενός έθνους συνολικά που έδωσε στην κυριολεξία τη ζωή του για να είμαστε εμείς ελεύθεροι. Τι όμως την κάνουμε αυτήν την ελευθερία; Πόσο πολύ την έχουμε διαστρεβλώσει στο μυαλό μας; Την έχουμε παραποιήσει τόσο, όσο και μια άλλη λέξη, αυτή της Δημοκρατίας… Και όχι, δεν μπορείς να καις την Ελληνική σημαία!

Μαζί τα φάγαμε

«Μαζί τα φάγαμε» είπε ο Πάγκαλος και αντιδράσαμε αίφνης μαζί του. Αν και υπάρχουν πολλά να του χρεώσουμε, όπως το «άσε την σημαία να την πάρει ο αέρας» στην υπόθεση των Ιμίων, δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω ότι αυτή του η φράση κρύβει και αλήθειες που δεν θέλουμε ή δεν αντέχουμε να παραδεχτούμε. Όλοι εκείνοι που επέλεγαν –και το χειρότερο, συνεχίζουν να επιλέγουν - τους εκπροσώπους τους στο Ελληνικό Κοινοβούλιο με κριτήρια είτε επικοινωνιακά, είτε προσωπικών συμφερόντων έχουν ευθύνη για αυτό που ζούμε σήμερα και όπως φαίνεται θα ζούμε για πολύ ακόμα. Ποιος θα βολέψει το παιδί μου στο δημόσιο, ποιος θα μου κάνει το Χ ρουσφέτι και πάει λέγοντας. Πόσοι από τους Έλληνες ψηφοφόρους πριν την εκλογική διαδικασία συγκέντρωσαν τα βιογραφικά των υποψήφιων βουλευτών όλων των κομμάτων και να κρίνουν με συγκεκριμένα ποιοτικά κριτήρια; (Αν και πιστεύω ότι το σύστημα είναι τόσο σάπιο, που πραγματικά πλέον δεν τους αφορά το καλό του Ελληνικού λαού, αλλά τα δικά τους προσωπικά και κομματικά συμφέροντα μόνο).
 
Σεξ, εικόνα και επιφάνεια

Ο Κώστας Βαξεβάνης, ένας ακόμα άνθρωπος με τον οποίο διαφωνώ σε πολλά – ιδιαίτερα το πώς προσεγγίζει τα γεγονότα τα τελευταία χρόνια – είχε κάνει ένα εξαιρετικό ντοκιμαντέρ με τίτλο «Σεξ, εικόνα και επιφάνεια» για να περιγράψει το χάλι μεγάλου μέρους της ελληνικής κοινωνίας. Ο τίτλος του ντοκιμαντέρ τα λέει όλα. Μεγάλο μέρος των ανθρώπων σήμερα εστιάζουν στην εικόνα και στην επιφάνεια και από ουσία τίποτα.. Ένας παλιός μου συνεργάτης έλεγε συχνά τη φράση «λάδι πολύ και από τηγανίτα τίποτα».. Το ίδιο είναι.. Μάθαμε να μετράμε τους ανθρώπους από την εμφάνισή τους, το καλοντυμένο στυλ τους, το Ε9, την επαγγελματική τους ιδιότητα, τα τετραγωνικά του σπιτιού τους, τα κυβικά του αυτοκινήτου τους και κυρίως μάθαμε να μετράμε τους ανθρώπους από την εικόνα που οι ίδιοι φτιάχνουν για τους εαυτούς τους και όχι από αυτό που πραγματικά είναι.  Τα τελευταία χρόνια δε, αρχίσαμε να μετράμε τους ανθρώπους από τα likes που έχουν στα social media.
 
"Η αξία και η δύναμη του κράτους εξαρτώνται περισσότερο από τον χαρακτήρα των πολιτών, παρά από το είδος των νόμων " (Samuel Smiles).. και αν όντως είναι έτσι, τώρα περισσότερο από ποτέ θα έπρεπε να κάνουμε μία ουσιαστική προσπάθεια κάτι να αλλάξει. Γιατί αν ακόμα και η δική μας γενιά θεωρηθεί χαμένη και χωρίς παρόν ή μέλλον, να παραδώσουμε μία καλύτερη κοινωνία σε αυτούς που ακολουθούν, τους το οφείλουμε. Και την ίδια στιγμή που έγραψα την προηγούμενη πρόταση, μου έρχεται στο μυαλό το τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκη σε στίχους του Νίκου Γκάτσου… Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ!

Μαρία Γιαμπουλάκη

Απόψεις

Η 61η συνάντηση Ελλάδας - Τουρκίας. Του Πέτρου Μηλιαράκη

μηλιαρακης πετρος.jpg

Εν όψει της επικειμένης «συνάντησης» αντιπροσωπειών Ελλάδας-Τουρκίας για να βρεθούν τα «σημεία επαφής» προκειμένου να εκτονωθεί (όσο εκτονωθεί) η κατάσταση, να αποφορτιστεί η κρίση και να βρεθούν σημεία ώστε οι δύο γειτονικές χώρες να επιλύσουν τις «διαφορές τους», κρίσιμο και χρήσιμο είναι να ληφθούν υπ’ όψιν τα παρακάτω:

1. Όταν αναφερόμαστε για την εξηκοστή πρώτη (61η) «συνάντηση» των δύο αντιπροσωπειών, αυτή η «συνάντηση» προδήλως αφορά την επόμενη της εξηκοστής (60ης), μετά από ένα κενό χρόνου τεσσάρων (4) ετών, καθόσον από το 2016  πάγωσε αυτή η «διαδικασία».

2. Για να μην εμπαίζουμε εαυτούς και αλλήλους η «διαδικασία» αυτή σημαίνει ότι όταν από το 1973-1974 έως το 2021 οι δύο γειτονικές χώρες δεν έχουν καταφέρει να συνεννοηθούν, τότεείτε α) είναι αδύνατον να συνεννοηθούν είτε β) σκόπιμο είναι να συρθούν από «άλλους» σε μία κοινώς αποδεκτή λύση είτε γ) πιθανόν είναι να καταλήξουν σε μία ρήξη με ό,τι αυτή (θα) συνεπάγεται. 

3. Όποιος προεξοφλεί την ομαλή εξέλιξη των πραγμάτων υπό την έννοια της «συνεννόησης» μάλλον σπεύδει. Και τούτο διότι ισχύουν τα εξής:

Α. Η Τουρκία συνεχώς με μαξιμαλιστικές προτάσεις, τοποθετεί «ζητήματα», προδήλως εξωνομικά, τα οποία ευθέως παραβιάζουν τη διεθνή έννομη τάξη. 

Β. Η Τουρκία προσανατολισμένη στη νοοτροπία του «ανατολίτικου παζαριού», παρελκύει συνεχώς τη σχετικά «διαδικασία» και παρακωλύει με ιστορική συνέπεια την ομαλή εξεύρεση λύσης, δηλαδή υιοθετεί την εσαεί «διαδικασία». Κάθε δε αντικειμενικός παρατηρητής πρέπει την παρελκυστική αυτή πρακτική να χρεώσει αποκλειστικώς στην Τουρκία.

Γ. Η Τουρκία ζητεί «αναθεώρηση» της Συνθήκης Ειρήνης της Λωζάνης, παρότι είναι Διεθνής Συνθήκη. Κατά το μέρος αυτό μονομερής από πλευράς της Τουρκίας αναθεώρηση δεν μπορεί να υπάρξει. 

4. Η Τουρκία μονίμως υπονομεύει επιλεκτικά τη Διεθνή Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάνης. Και τούτο διότι ισχύουν τα παρακάτω:

Α. Οι αξιωματούχοι και οι νομικοί της Τουρκίας αποφεύγουν να διαβάσουν το άρθρο 12 της Συνθήκης Ειρήνης της Λωζάνης. Με το άρθρο αυτό ρυθμίζονται τα εξής: Στην Τουρκία και στην Ασιατική ακτή που την αφορά, ανήκουν μόνο εκείνα τα νησιά που βρίσκονται σε μικρότερη απόσταση των τριών (3) ναυτικών μιλίων από την ακτή της. Όποιο νησί και βραχονησίδα υφίσταται μόλις πέραν των τριών (3) ναυτικών μιλίων από την ακτή της Τουρκίας, προφανώς δεν ανήκει στην επικράτειά της εκτός από την Ίμβρο, την Τένεδο και τις Λαγούσες. Δηλαδή, με βάση την προαναφερόμενη διεθνή ρύθμιση και Συνθήκη, από τα παράλια της Τουρκίας, όποιο νησί ή βραχονησίδα υφίσταται εντός των τριών (3) ναυτικών μιλίων ανήκει στην επικράτεια της Τουρκίας. Εξαιρούνται, όμως, ρητώς η Ίμβρος, η Τένεδος και οι Λαγούσες, που είναι εκτός των τριών (3) ναυτικών μιλίων. Πέραν των τριών (3) ναυτικών μιλίων, με εξαίρεση την Ίμβρο, την Τένεδο και τις Λαγούσες, όλα τα υφιστάμενα νησιά και οι βραχονησίδες στο Αιγαίο ανήκουν στην Ελλάδα. Επομένως, ούτε «κενό δικαίου» υφίσταται, ούτε «γκρίζες ζώνες» υπάρχουν.

Β. Οι αξιωματούχοι και οι νομικοί της Τουρκίας αποφεύγουν να διαβάσουν το άρθρο 16 της Συνθήκης Ειρήνης της Λωζάνης με βάση το οποίο ήδη η Τουρκία «παραιτήθηκε από κάθε τίτλο και οποιοδήποτε δικαίωμα σε όλα τα νησιά που ευρίσκονται πέραν των τριών (3) ναυτικών μιλίων από τις ακτές της»

Γ. Οι αξιωματούχοι και οι νομικοί της Τουρκίας ουδένα δικαίωμα έχουν να αναφέρονται σε Συνθήκη που δεν αφορά την Τουρκία. Ειδικότερα, από πλευράς Τουρκίας, δεν υφίσταται το οποιοδήποτε δικαίωμα να αμφισβητούνται τα όσα με το άρθρο 14 της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων του 1947 έχουν ρυθμιστεί. Υπ’ όψιν ότι με τη Συνθήκη αυτή η Δωδεκάνησος ενσωματώθηκε στην Ελλάδα. Η Τουρκία, ως μη συμβαλλόμενο μέρος, δεν έχει τον οποιοδήποτε λόγο να διατυπώνει τον οποιοδήποτε ισχυρισμό ή ένσταση. 

Δ. Ειδικότερα, όμως, οι αξιωματούχοι και οι νομικοί της Τουρκίας αποφεύγουν να προσφεύγουν στο άρθρο 46 της Συνθήκης Ειρήνης της Λωζάνης που αφορά στο «Δημόσιο Οθωμανικό Χρέος». Οι εκπρόσωποι της Τουρκίας αποφεύγουν να αναφέρονται στο ότι το χρέος αυτό αφορούσε 140.000.000 στερλίνες Αγγλίας. Ας υπενθυμίσουμε, λοιπόν, στη γείτονα ότι όταν ζητά αναθεωρήσεις ας προεξοφλήσει το χρέος με τόκους από το 1923 και μετά θα αποφασίσουν τα υπόλοιπα συμβαλλόμενα μέρη εάν θα καθίσουν στο ίδιο «τραπέζι» για να συζητήσουν.

ΕΙΔΙΚΟΤΕΡΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ

Στην υπό κρίση περίπτωση, η Ελλάδα θα πρέπει εκ προοιμίου να θέσει στο τραπέζι τα εξής τρία (3) αυτονοήτως προαπαιτούμενα, που σχετίζονται με μία αξιοπρεπή και ομαλή συζήτηση:

1. Να αποσύρει η Τουρκία δια των αντιπροσώπων της το λεγόμενο casus belli για την επέκταση των χωρικών υδάτων της Ελλάδας στο Αιγαίο στα δώδεκα (12) μίλια. Δεν είναι δυνατόν να γίνεται συζήτηση για το θέμα αυτό ακριβώς με την απειλή χρήσης βίας, όταν μάλιστα το δικαίωμα αυτό της Ελλάδας θεσπίζεται από το Διεθνές Δίκαιο. 

2. Να αποσύρει η Τουρκία οποιοδήποτε υπαινιγμό για την αποστρατικοποίηση των νησιών του Αιγαίου. Η πρόσφατη αυτή «έμπνευση» των Τούρκων αξιωματούχων αφορά «ανατολίτικη πονηριά». Ας την αφήσουν, λοιπόν, για τον εαυτό τους. Τα κατάφεραν μία φορά, όπου στην Κύπρο το 1974 δεν έκαναν απόβαση, αλλά αποβίβαση, καθόσον η επάρατη Χούντα αποστρατικοποίησε την Κύπρο με υπόδειξη των «Συμμάχων». Η προδοσία αυτή, βεβαίως, συνέβη άπαξ!

3. Να δηλώσει η Τουρκία δια των αντιπροσώπων της εάν αναγνωρίζει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας ή όχι. Και τούτο διότι δεν είναι δυνατόν να υπάρξει συζήτηση εποικοδομητική, με βάση τη διεθνή νομιμότητα, όταν το ένα μέρος του «αυτού τραπεζιού» δεν την αναγνωρίζει.  

ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΡΙΣΙΜΗ ΕΠΙΣΗΜΕΙΩΣΗ

Σύμφωνα δε με το άρθρο 121 της Σύμβασης του Mantego Bay της Ιαμαϊκής, ένα νησί έχει χωρικά ύδατα, συνορεύουσα ζώνη, υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ. Όταν συζητάμε για «θαλάσσιες ζώνες» πρέπει να εξειδικεύσουμε ότι αναφερόμαστε αμιγώς στην οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ με βάση τις πρόνοιες του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας. Ειδικότερα για την υφαλοκρηπίδα θα πρέπει διευκρινιστεί ότι ήδη απορροφάται από την ΑΟΖ.

Ως κατακλείδα διατυπώνεται η πρόβλεψη ότι η Τουρκία θα «επιδιώξει» να οξύνει τα πράγματα σε τέτοιο επίπεδο, ώστε να είναι απρόσφορη και αλυσιτελής η «διαδικασία των διερευνητικών επαφών», των κατ’ αντιμωλία συζητήσεων και των για την οικοδόμηση μέτρων εμπιστοσύνης επιβαλλόμενων συναντήσεων. Το ad hoc ελληνικό διπλωματικό σώμα, που επωμίζεται την ευθύνη της ομοτράπεζης συζήτησης, είναι βέβαιο ότι εκ προοιμίου έχει την εκτίμηση των προθέσεων της Άγκυρας Το «τουρκικό παζάρι» είναι γνωστό. 

Η «τουρκική πονηριά» και ο «τούρκικος τσαμπουκάς», θα έρθει η ιστορική στιγμή που θα γνωρίσουν τα όριά τους!

* Ο Πέτρος Μηλιαράκης δικηγορεί στα Ανώτατα Ακυρωτικά Δικαστήρια της Χώρας και στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια του Στρασβούργου και του Λουξεμβούργου (ECHR και GC – EU).

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Μητσοτάκης - Βουλή: Η Ελλάδα μεγαλώνει - Επέκταση χωρικών υδάτων όπου και όταν κρίνουμε

Τσίπρας προς Μητσοτάκη: Να θέσετε σαφείς εθνικές κόκκινες γραμμές στα ελληνοτουρκικά

Δένδιας: Η επέκταση των χωρικών υδάτων στην Κρήτη θα συμπεριλάβει και το ανατολικό τμήμα