Το ελληνικό κράτος ανακάλυψε έναν νέο, πρωτοφανή τρόπο να αυτοματοποιήσει την εισπρακτική του πολιτική: Να χρεώνει τους πολίτες για τα δικά του, εξόφθαλμα σφάλματα.
Η διαδικασία της κτηματογράφησης, που υποτίθεται ότι θα έβαζε τάξη στο ιδιοκτησιακό χάος, έχει εξελιχθεί σε ένα θέατρο του παραλόγου, όπου ο ιδιοκτήτης αντιμετωπίζεται ως μόνιμο υποζύγιο και χρηματοδότης της κρατικής προχειρότητας.
Το σκηνικό της "απόλυτης τρέλας" περιλαμβάνει κτίσματα και κατοικίες που στα επίσημα συστήματα βαφτίζονται «ακάλυπτες εκτάσεις», τεράστιες αποκλίσεις στο εμβαδόν που εξαφανίζουν ολόκληρα στρέμματα, και γεωτεμάχια με εντελώς διαφορετικές καλλιέργειες από την πραγματικότητα.
Το αποκορύφωμα της θρασύτητας;
Το περίφημο «χαράτσι» των 5 ευρώ ανά αίτηση διόρθωσης. Αν ο φορέας έκανε δέκα λάθη στην περιουσία σου, πρέπει να πληρώσεις πενήντα ευρώ για να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας και να διορθώσεις τις δικές τους αστοχίες.
Αν ο πολίτης δεν πληρώσει ή δεν αντιληφθεί εγκαίρως το μπάχαλο, κινδυνεύει να δει το βιος του να χαρακτηρίζεται ως "αγνώστου ιδιοκτήτη" και να περνά στο Δημόσιο.
Αντί για ένα σύγχρονο, δίκαιο ψηφιακό κράτος, οι ιδιοκτήτες βρίσκονται εγκλωβισμένοι ανάμεσα σε λανθασμένους χάρτες, γραφειοκρατικά παράβολα και τον διαρκή φόβο της απώλειας της περιουσίας τους.
Ο παραλογισμός έχει και όνομα και κόστος, και δυστυχώς, το πληρώνουμε ξανά εμείς.
Με το πιστόλι στον κρόταφο για τις προθεσμίες
Οι ασφυκτικές προθεσμίες είναι το κερασάκι στην τούρτα
της κρατικής αυθαιρεσίας, μετατρέποντας τη διόρθωση των λαθών σε ένα αγωνιώδες σαφάρι με τον χρόνο. Χιλιάδες ιδιοκτήτες ανακαλύπτουν ξαφνικά ότι έχουν ελάχιστες ημέρες ή εβδομάδες περιθώριο για να εντοπίσουν τις κρατικές αστοχίες, να μαζέψουν δικαιολογητικά και να υποβάλουν τις αιτήσεις τους.
Το κράτος, αφού πρώτα δημιούργησε το μπάχαλο, τώρα βάζει το πιστόλι στον κρόταφο των πολιτών, απειλώντας τους με οριστική απώλεια της περιουσίας τους αν δεν προλάβουν τα αυστηρά χρονοδιαγράμματα.
Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του ekriti.gr
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Η αξιοπιστία ως το χαμένο "νόμισμα" του πολιτικού συστήματος! του Θανάση Παπαμιχαήλ*
Εύα Μαστρογιαννάκη