Η μεγάλη ψευδαίσθηση των χιλιομέτρων: Πώς η ψυχολογία δικαιώνει τα παιδιά του εξωτερικού!

Υπάρχει ένας άγραφος, σκληρός κοινωνικός νόμος που λέει ότι η αγάπη μετριέται με τα χιλιόμετρα. Σύμφωνα με αυτόν τον μύθο, το παιδί που μένει στο διπλανό τετράγωνο και πηγαινοέρχεται καθημερινά στο πατρικό είναι εκείνο που «πονάει» τους ηλικιωμένους γονείς του.

Αντίθετα, το παιδί που έφτιαξε τη ζωή του σε μια άλλη πόλη ή στο εξωτερικό συχνά εισπράττει το βλέμμα της κοινωνικής επίκρισης — και, το χειρότερο, το βλέμμα του παραπόνου από τους ίδιους τους γονείς του.

Η σύγχρονη ψυχολογία, όμως, έρχεται να ανατρέψει πλήρως αυτή την επιφανειακή ανάγνωση. Η αλήθεια είναι πολύ πιο βαθιά και, συχνά, συγκλονιστική: Η φυσική απόσταση δεν ισούται με συναισθηματική απομάκρυνση.

Για την ακρίβεια, το παιδί που ζει μακριά μπορεί να κουβαλάει ένα βάρος φροντίδας που οι γύρω του ούτε καν υποψιάζονται.

Η γεωγραφία της ενοχής και η «αόρατη» φροντίδα

Όταν ένα παιδί μετακομίζει μακριά, η σχέση του με τους γονείς δεν σβήνει· μεταλλάσσεται. Οι ψυχολόγοι επισημαίνουν ότι η απόσταση γεννά ένα μόνιμο, υπόκωφο συναίσθημα ενοχής. Αυτή η ενοχή δεν είναι σημάδι αδιαφορίας, αλλά το ακριβώς αντίθετο: είναι η απόδειξη μιας βαθιάς, εσωτερικής σύνδεσης.Το παιδί της απόστασης αναπτύσσει αυτό που οι ειδικοί ονομάζουν «διαχειριστική φροντίδα».

Μπορεί να μην είναι εκεί για να μαγειρέψει ή να αλλάξει μια λάμπα, αλλά είναι εκείνο που:

Συντονίζει το δίκτυο ασφαλείας: Οργανώνει τους γιατρούς, επικοινωνεί με νοσηλευτές, βρίσκει οικιακούς βοηθούς και λύνει γραφειοκρατικά προβλήματα από την οθόνη ενός υπολογιστή.

Σηκώνει το οικονομικό βάρος: Συχνά η μετανάστευση ή η μετακόμιση γίνεται για επαγγελματικούς λόγους, επιτρέποντας στο παιδί να χρηματοδοτεί τις αυξημένες ιατρικές και καθημερινές ανάγκες των γονιών του.

Προσφέρει συναισθηματικό καταφύγιο: Τα καθημερινά τηλεφωνήματα ή οι βιντεοκλήσεις δεν αναλώνονται στη φθορά της καθημερινότητας (γκρίνια για τα ψώνια ή τους λογαριασμούς), αλλά γίνονται μια όαση ουσιαστικής επικοινωνίας και ψυχολογικής στήριξης.

Το σύνδρομο του «παιδιού -

επισκέπτη» και η ποιότητα του χρόνου

Όταν το παιδί που ζει μακριά επιστρέφει στο πατρικό, συμβαίνει κάτι μαγικό. Ο χρόνος σταματά. Δεν υπάρχει η κόπωση της καθημερινής τριβής που συχνά προκαλεί εκνευρισμό ανάμεσα σε ηλικιωμένους γονείς και στα παιδιά που μένουν κοντά.

Οι επισκέψεις αυτές είναι γεμάτες αποκλειστικότητα. Το παιδί είναι 100% παρόν, έτοιμο να ακούσει τις ίδιες ιστορίες για εκατοστή φορά, να αγκαλιάσει, να βγει βόλτα. Αυτός ο συμπυκνωμένος, ποιοτικός χρόνος έχει συχνά μεγαλύτερη θεραπευτική αξία για την ψυχολογία του ηλικιωμένου από μια βιαστική, καθημερινή επίσκεψη 10 λεπτών.

Η παγίδα της σύγκρισης -  Μια άδικη μάχη

Το μεγαλύτερο δράμα εκτυλίσσεται όταν υπάρχουν αδέλφια. Το παιδί που έμεινε πίσω νιώθει εγκλωβισμένο και αδικημένο, ενώ το παιδί που έφυγε νιώθει αποκλεισμένο και ένοχο. Η ψυχολογία τονίζει ότι πρόκειται για μια άδικη σύγκριση. Η φροντίδα των ηλικιωμένων δεν είναι ατομικό άθλημα, είναι σκυταλοδρομία.Το παιδί που είναι κοντά προσφέρει τα χέρια και την παρουσία του.

Το παιδί που είναι μακριά προσφέρει τα μέσα, την καθαρή σκέψη (καθώς δεν είναι συναισθηματικά εξουθενωμένο από την καθημερινή τριβή) και τη δυνατότητα να πάρει ψύχραιμες αποφάσεις σε στιγμές κρίσης.

 Η αγάπη δεν μετριέται σε χιλιόμετρα

Είναι καιρός να σταματήσουμε να κρίνουμε την ποιότητα των σχέσεων με βάση τους χάρτες της Google.

Το παιδί που ζει μακριά δεν νοιάζεται λιγότερο. Νοιάζεται διαφορετικά. Κουβαλάει τους γονείς του στο μυαλό του σε κάθε αεροδρόμιο, σε κάθε ξυπνητήρι, σε κάθε χτύπο του τηλεφώνου που του κόβει την ανάσα από φόβο μήπως συμβαίνει κάτι.

Η αγάπη είναι μια πνευματική και συναισθηματική κατάσταση. Και όπως αποδεικνύει η ψυχολογία, μερικές φορές, πρέπει να απομακρυνθείς γεωγραφικά για να μείνεις απόλυτα δεμένος με τις ρίζες σου.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Μαζωνάκης: Η Ελλάδα αποχαιρέτησε τον δικό της Γιώργο – Το τελευταίο αντίο και τα αναπάντητα ερωτήματα (βίντεο)