Γιατί κάνουμε τον σταυρό μας περνώντας έξω από μια εκκλησία;

Είναι ένα γνώριμο στιγμιότυπο στους ελληνικούς δρόμους: ένας πεζός, ένας επιβάτης λεωφορείου ή ακόμη και ένας οδηγός περνά μπροστά από έναν ναό και κάνει τον σταυρό του. Για πολλούς πρόκειται για μια αυθόρμητη κίνηση, σχεδόν μηχανική, που έχει περάσει από γενιά σε γενιά.

Πίσω όμως από αυτή τη σύντομη χειρονομία υπάρχει μια παράδοση με βαθιές ρίζες στην ιστορία του Χριστιανισμού.

Μια παράδοση αιώνων

Η χρήση του σημείου του Σταυρού ανάγεται στους πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού. Ήδη γύρω στο 200 μ.Χ., ο Τερτυλλιανός αναφέρεται στη συνήθεια των χριστιανών να σημειώνουν το μέτωπό τους σε διάφορες στιγμές της καθημερινής τους ζωής.

Με την πάροδο των αιώνων η πρακτική εξελίχθηκε και απέκτησε τη μορφή που είναι σήμερα γνωστή στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

Για τον πιστό, ο Σταυρός δεν αποτελεί απλώς μια κίνηση του χεριού. Είναι μια σύντομη ομολογία πίστης, αλλά και ένας τρόπος να στραφεί για λίγα δευτερόλεπτα η σκέψη προς τον Θεό.

 Γιατί γίνεται μπροστά σε μια εκκλησία;

Ο ναός στην Ορθόδοξη παράδοση αποτελεί ιερό και καθαγιασμένο χώρο, αφιερωμένο στη λατρεία του Θεού.

Έτσι, όταν κάποιος περνά μπροστά από μια εκκλησία και κάνει τον σταυρό του, εκφράζει τον σεβασμό του προς τον ιερό χώρο και, ταυτόχρονα, μπορεί να θεωρηθεί μια μικρή, σιωπηλή προσευχή.

Δεν χρειάζεται να μπει στο εσωτερικό του ναού ούτε να σταματήσει. Η κίνηση μπορεί να διαρκέσει μόλις λίγα δευτερόλεπτα.

 Τι συμβολίζουν τα δάχτυλα;

Στον τρόπο με τον οποίο σχηματίζουν το σημείο του Σταυρού οι Ορθόδοξοι, τα τρία ενωμένα δάχτυλα συμβολίζουν την Αγία Τριάδα: Πατέρα, Υιό και Άγιο Πνεύμα.

Τα δύο υπόλοιπα δάχτυλα συμβολίζουν τις δύο φύσεις του Χριστού, τη θεία και την ανθρώπινη.

Η κίνηση ολοκληρώνεται με την τοποθέτηση του χεριού διαδοχικά στο μέτωπο, στο στήθος και στους ώμους.

Μια συνήθεια που έγινε κομμάτι της καθημερινότητας

Στην Ελλάδα η συγκεκριμένη πρακτική έχει γίνει τόσο οικεία ώστε πολλές φορές πραγματοποιείται χωρίς ιδιαίτερη σκέψη.

Ένα καμπαναριό, ένας μικρός ναός στην άκρη του δρόμου ή ακόμη και μια εικόνα που διακρίνεται από το παράθυρο ενός λεωφορείου μπορεί να αποτελέσει την αφορμή.

Για άλλους είναι βαθιά συνειδητή πράξη πίστης. Για κάποιους άλλους είναι περισσότερο μια οικογενειακή συνήθεια που κληρονόμησαν από τους γονείς και τους παππούδες τους.

Δεν είναι υποχρεωτικός κανόνας

Παρά τη μεγάλη διάδοσή της, το να κάνει κάποιος τον σταυρό του περνώντας μπροστά από έναν ναό δεν αποτελεί υποχρεωτική πράξη για τον πιστό.

Πρόκειται κυρίως για έκφραση προσωπικής ευλάβειας και πίστης.

Και ίσως αυτό εξηγεί γιατί η συγκεκριμένη εικόνα παραμένει τόσο έντονη στους ελληνικούς δρόμους: μια κίνηση λίγων δευτερολέπτων συνδέει την καθημερινότητα του σύγχρονου ανθρώπου με μια χριστιανική παράδοση που έχει ιστορία σχεδόν δύο χιλιάδων ετών.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

Στο πλευρό των κατοίκων της Ανώπολης ο Αρχιεπίσκοπος – Η δέσμευση για το μισθωτήριο της μονάδας ΑΕΚΚ

Σύνταξη έως και 10 χρόνια νωρίτερα - Ποιοι έχουν τη δυνατότητα