Γυναίκα

Να γερνάς είναι αναπόφευκτο, να μεγαλώνεις είναι προαιρετικό...

γυναίκα

Πρώτη μέρα στο Πανεπιστήμιο.

Ο καθηγητής, αφού μας συστήθηκε και μας καλωσόρισε, πρότεινε να γνωριστούμε μεταξύ μας, πλησιάζοντας κάποιον συμφοιτητή που μας ήταν εντελώς άγνωστος. Σηκώθηκα να ρίξω μια ματιά, όταν ένιωσα ένα απαλό χτύπημα στον ώμο. Γύρισα. Η ακτινοβολία ενός ζεστού διάπλατου χαμόγελου έκανε ολόκληρη τη μικροσκοπική παρουσία της να λάμπει.

“Γειά σου όμορφε. Εϊμαι η Ρόουζ. Είμαι 87 ετών. Μπορώ να σε αγκαλιάσω;

Γέλασα και ανταποκρίθηκα με ενθουσιασμό. “Φυσικά και μπορείς!”.

Και με ζούληξε δυνατά.

“Πώς και είσαι στα θρανία σε μια τόσο νεαρή και αθώα ηλικία;”, την πείραξα

“Α! είμαι εδώ για να γνωρίσω έναν πλούσιο σύζυγο, να παντρευτώ, να κάνω κάνα δύο παιδιά και μετά να αποσυρθώ και να ταξιδέψω σε όλο τον κόσμο”, ανταποκρίθηκε στο πείραγμά μου.

“Έλα, σοβαρά τώρα! Τί είναι αυτό που σε έκανε να πάρεις αυτή την πρόκληση, σε τέτοια  ”ηλικία;"

“Πάντα ονειρευόμουν να σπουδάσω στο Πανεπιστήμιο και να που τώρα τα κατάφερα!”,        αποκρίθηκε και κέρδισε το θαυμασμό μου.

Γίναμε αμέσως φίλοι.

Μετά τα μαθήματα συνηθίζαμε να περπατάμε μέχρι το φοιτητικό στέκι και να μοιραζόμαστε ένα μιλκσέικ σοκολάτας. Κάθε μέρα, για τους επόμενους τρεις μήνες φεύγαμε μαζί. Απολαμβάναμε ατέλειωτες συζητήσεις. Άκουγα γοητευμένος αυτή τη ζωντανή χρονομηχανή να μοιράζεται μαζί μου τις εμπειρίες της και τη σοφία της.

Με τον καιρό η Ρόουζ έγινε πασίγνωστη στο campus, έκανε φιλίες αμέσως όπου κι αν πήγαινε. Της άρεσε να ντύνεται όμορφα και να αφήνεται στην έλξη της προσοχής των άλλων φοιτητών. Στο τέλος του εξαμήνου η Ρόουζ έλαβε πρόσκληση να κάνει μια ομιλία στο χορό που διοργάνωνε ο αθλητικός σύλλογος. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτά που μας δίδαξε.

Αφού την προσφώνησαν, η Ρόουζ σηκώθηκε και ανέβηκε στο βήμα. Καθώς άρχισε την ομιλία της, της έπεσαν μερικά από τα χαρτιά της. Στενοχωρήθηκε κι ένιωσε λίγο άβολα. Προσπαθώντας να διατηρήσει την ψυχραιμία της, έσκυψε στο μικρόφωνο και είπε απλά:

“Λυπάμαι πολύ! Είμαι λίγο νευρική. Έκοψα τη μπύρα λόγω Σαρακοστής κι αυτό το ουίσκυ με έχει κάνει χάλια! Τέλος πάντων, δεν πρόκειται ποτέ να βάλω στη σειρά την ομιλία μου οπότε, θα σας πω απλά ό,τι γνωρίζω.”

Καθώς γελούσαμε, η Ρόουζ με έναν ήχο καθάρισε το λαιμό της και άρχισε την ομιλία της.

“Δεν σταματάμε το παιχνίδι επειδή γερνάμε. Γερνάμε επειδή σταματάμε να παίζουμε. Υπάρχουν μόνο τέσσερα μυστικά για να διατηρεί κάποιος τη νεότητα, να είναι ευτυχισμένος και επιτυχμένος.

Πρέπει να γελάμε και να βρίσκουμε λόγο να είμαστε ευδιάθετοι κάθε μέρα.

Πρέπει να έχουμε ένα όνειρο. Όταν χάνεις το όνειρό σου, πεθαίνεις. Υπάρχουν τόσοι πολλοί άνθρωποι γύρω μας που είναι νεκροί και δεν το ξέρουν!

Υπάρχει τεράστια διαφορά μεταξύ του γερνάω και μεγαλώνω. Όλοι γερνάμε και δεν χρειάζεται να έχουμε κάποιο ταλέντο ή ιδιαίτερη δεξιότητα για αυτό. Το θέμα είναι να μεγαλώνεις βρίσκοντας πάντα την ευκαιρία μέσα στην αλλαγή.

Μη μετανιώνεις για τίποτα. Εμείς οι μεγάλοι συνήθως μετανιώνουμε περισσότερο για αυτά που κάναμε παρά για αυτά που δεν κάναμε. Οι μόνοι άνθρωποι που φοβούνται το θάνατο είναι αυτοί που μετανιώνουν.''

Έκλεισε την ομιλία της τραγουδώντας θαρραλέα το τραγούδι “The Rose” και προσκάλεσε κάθε έναν από μας να μελετήσει τους στίχους του και να βρει τη θέση τους στη καθημερινότητά μας.

Η Ρόουζ κατάφερε τελικά να πάρει το πτυχίο που ονειρευόταν όλα αυτά τα χρόνια. Μια βδομάδα μετά την αποφοίτηση έφυγε ειρηνικά στον ύπνο της.

Πάνω από δυο χιλιάδες φοιτητές τη συνόδευσαν στην τελευταία της κατοικία σαν φόρο τιμής σε αυτή την υπέροχη γυναίκα που απέδειξε με τη στάση ζωής της ότι ποτέ δεν είναι αργά για να γίνεις αυτό που πραγματικά είσαι: Ο ΕΑΥΤΟΣ ΣΟΥ !!!

“The Rose”

Θυμήσου: το να γερνάς είναι

αναπόφευκτο, να μεγαλώνεις

είναι προαιρετικό.

Ζούμε με ό,τι παίρνουμε,αλλά η ζωή μας είναι αυτό που δίνουμε.

Το τραγούδι της Ρόουζ τελειώνει κάπως έτσι :

Όταν η νύχτα έχει υπάρξει τόσο μοναχική

και ο δρόμος τόσο μακρύς

και πιστεύεις ότι η αγάπη είναι μόνο για τους τυχερούς

και τους δυνατούς...

Θυμήσου: τον χειμώνα,

βαθιά κάτω από το χιόνι,

βρίσκεται ο σπόρος που

με την αγάπη του Ήλιου την Άνοιξη, γίνεται Ρόδο.

 

 

ypernoisis

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Δεν γερνάω μαμά! Μεγαλώνω!

Δε σκορπίζομαι και δε μένω εκεί που δε χωράω. Μεγαλώνω..

«Η δεύτερη ζωή που δεν έζησα. Η αλάνθαστη ζωή»: Το εκπληκτικό κείμενο που σου ανοίγει το μυαλό

Γυναίκα

Πυξίδα μου είναι η χαρά

γυναίκα χαρά ευτυχία

Σαν γονείς αντιμετωπίζουμε συχνά την αμφιθυμία και την αναποφασιστικότητα των παιδιών (και τη δική μας), τόσο σε μικροπράγματα της καθημερινότητας όσο και σε πιο σοβαρά ζητήματα: ποιο σχολείο είναι καλύτερο, ποια ρούχα να φορέσω, τι να παίξω, πού να πάμε βόλτα, είναι καλή ιδέα μια μετακόμιση, να πάρω τηλέφωνο στον… ή στον…. και πάει λέγοντας…
Πώς μπορούμε να αντιληφθούμε ποια λύση είναι η αληθινά καλύτερη για μας; Στο κειμενάκι που ακολουθεί ο δάσκαλος και συγγραφέας ‘Αλαν Κοέν προτείνει μια αλάνθαστη «μέθοδο»:

«Διάλεξε τι θέλεις να σε κεράσω» είπα στην τετράχρονη ανηψιά μου στο ζαχαροπλαστείο. Γρήγορα γρήγορα άρπαξε ένα σακουλάκι καραμέλες  με το ένα χέρι και μια σοκολάτα με το άλλο.
«Μόνο ένα μπορείς να πάρεις», της είπα.
«Α-μπε-μπα-μπλομ, του-κι-θε-μπλομ» τα «έβγαλε» καταλήγοντας στις καραμέλες.
«Εντάξει, θα πάρουμε τις καραμέλες», συμφώνησα.
Αμέσως, το παιδί  – αλλάζοντας γνώμη – ξανάβαλε τις καραμέλες στο ράφι κι άρπαξε τη σοκολάτα. «Αυτή θέλω τελικά», δήλωσε.

Μέσα στην καρδιά του ο καθένας μας ξέρει τι πραγματικά θέλει. Ενώ ο νους και τα συναισθήματά μας περνούν μέσα από ένα σωρό αμφιβολίες και τεχνάσματα, όταν έρχεται αντιμέτωπη με τη συνέπεια της επιλογής μας, η καρδιά μας θα μιλήσει. Ορισμένες φορές, μόνο όταν δεχόμαστε αυτό που δεν θέλουμε αναγνωρίζουμε τι αληθινά επιθυμούμε.

Όταν αντιμετωπίζεις μια δύσκολη απόφαση, ρίξε ένα κέρμα κορόνα-γράμματα και φαντάσου ότι θα δεσμευτείς από την επιλογή που θα κάνει το κέρμα για σένα. Μετά παρατήρησε πώς αντιδρούν τα σωθικά σου στο αποτέλεσμα. Αν νιώθεις χαρούμενος, τότε αυτός είναι ο δρόμος σου. Αν είσαι απογοητευμένος, τότε πορέψου με την άλλη επιλογή. Η χαρά είναι η καλύτερη πυξίδα.

via

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Πώς είναι στ' αλήθεια να είσαι έγκυος; Δείτε την εμπειρία μίας εικονογράφου μέσα από σκίτσα

Με ρωτάς αν σ’ αγαπώ παιδί μου;

Τα «Φιλαράκια» επιστρέφουν!