H Zέτα Μακρυπούλια μίλησε στο InStyle με ειλικρίνεια για όλα όσα έχουν αλλάξει μέσα της και δε δίστασε να αναφερθεί και στον έρωτα.
Μέσα σε όλο αυτό το τρέξιμο, προσωπική ζωή υπάρχει; Προλαβαίνεις να κάνεις πράγματα για σένα;
Λίγα. Κοίταξε τώρα, προσωπικά έχω αλλάξει πάρα πολύ. Τότε εσύ θυμάσαι ένα κορίτσι ανέμελο, το οποίο κάθε βράδυ έβγαινε, διασκέδαζε… Τώρα όλα αυτά σιγά έχουν πάει στην άκρη, καθώς δεν με απασχολεί και πολύ να βγαίνω. Εντάξει, τώρα στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή που μιλάμε δεν υπάρχει και χρόνος, αλλά ακόμα κι αν υπήρχε δεν θα με έβλεπες έξω.
Αυτό που απολαμβάνω πια πολύ στην προσωπική μου ζωή είναι τα ταξίδια. Εκεί μπορώ να ελευθερωθώ και να νιώσω όμορφα και ανέμελα και χαρούμενα και παιδικά και με πιάνει μια εξωστρέφεια. Όταν ταξιδεύω κι όταν έρχομαι κοντά στη φύση. Όταν πηγαίνω μέσα στη θάλασσα, αμέσως όλα εναρμονίζονται, όλα έρχονται στη θέση τους.
Στο σπίτι; Αν έχεις ελεύθερο χρόνο, αλλά δεν μπορείς να φύγεις, θα προτιμήσεις να μείνεις σπίτι;
Ναι, είμαι πια πολύ του σπιτιού. Θέλεις και λίγο μετά την καραντίνα, θέλεις και λίγο μετά από πολλά σοκαρισμένα – ψυχολογικά, προσωπικά κτλ. – έχω γίνει πολύ σπιτόγατος. Για ένα μεγάλο διάστημα το απολάμβανα, άλλες φορές έρχομαι σε σύγκρουση με τον εαυτό μου, γιατί θεωρώ ότι έχω κλειστεί πολύ, αλλά δεν έχω την όρεξη που είχα παλιά για να βγω.
Ο έρωτας μέσα σου, έχει αλλάξει;
Πολύ. Πάρα πολύ.
Τι είναι τώρα; Τον βλέπεις κι αυτόν πιο προσγειωμένα πια;
Εντάξει, ναι, έχει απομυθοποιηθεί, είναι αλήθεια. Και να σου πω την αλήθεια, μου αρέσει κιόλας.
Έχει απομυθοποιηθεί ή μήπως έχει έρθει στη σωστή του διάσταση γιατί υπήρχε μια υπερβολή;
Είχα μια υπερβολή που την έχουμε όλοι, που ήταν και ηλικιακή πιθανότατα. Είναι ο έρωτας αυτό το πράγμα. Δηλαδή όταν έρωτα δεν γίνεται να μην ξεφύγεις. Εγώ όμως το έχω ζήσει αυτό, ευτυχώς. Ευγνωμονώ πάρα πολύ τον Θεό γιατί κατάφερα να το ζήσω αυτό στο φουλ, όπως το ήθελα και στα κόκκινα. Και χάρηκα και ανυψώθηκα κι έπεσα και στα πατώματα και ταλαιπωρήθηκα και πληγώθηκα… Όλον τον κύκλο τον έχω κάνει. Και τώρα είμαι σε μία φάση που τον έχω απομυθοποιήσει γιατί θεωρώ ότι πια, και τώρα και σε αυτή την ηλικία, το θεωρώ λίγο χαζό να ερωτεύομαι με τον ίδιο τρόπο, γιατί αυτό σημαίνει ότι δεν έχω εξελιχθεί καθόλου. Ξέρεις, λίγο πια ξεχωρίζεις πότε έρχεται ο έρωτας, πότε είναι απλώς ενθουσιασμός…
Τον θέλεις, τον αποζητάς ή μπορείς να ζήσεις και χωρίς;
Δεν τον αποζητώ, ούτε όμως και τον ακυρώνω. Έτσι κι αλλιώς τον έρωτα δεν μπορείς να τον προβλέψεις, ούτε και να τον περιορίσεις. Απλώς παλιότερα τον είχα ταυτίσει μέσα μου με πράγματα που δεν είναι ακριβώς ο έρωτας, ίσως και για αυτό να είχα πληγωθεί – αν και ποιος δεν έχει πληγωθεί στον έρωτα, θα μου πεις…
Διαβάστε επίσης
Κοντού: Λουλούδια και σημειώματα έξω από το σπίτι που γυρίστηκε το “Η δε γυνή να φοβήται τον άντρα”