Ρέθυμνο: Το μνημείο της αυταπάρνησης ανάμεσα στα καμένα - Εκεί που χάθηκαν οι δυο πυροσβέστες

Εκεί όπου η φωτιά κατάπιε το πράσινο και άφησε πίσω της ένα απόκοσμο, μαύρο τοπίο, κάτι άλλο υψώνεται τώρα προς τον ουρανό. Δεν είναι καπνός. Είναι η ελληνική σημαία. Κυματίζει περήφανη ανάμεσα στους απανθρακωμένους κορμούς, στο ακριβές σημείο όπου ο Παντελής Διαμαντάκης και ο Μανώλης Στρατιδάκης άφησαν την τελευταία τους πνοή.

Δύο γενιές, ένας κοινός όρκος.

Ο 25χρονος Παντελής, με τα όνειρα της νιότης ακόμα στα μάτια του, και ο 58χρονος Μανώλης, με την εμπειρία και την αφοσίωση μιας ολόκληρης ζωής. Δεν δείλιασαν. Μπήκαν μέσα στην κόλαση της φωτιάς για να προστατεύσουν ξένες περιουσίες, ξένες ζωές, τη δική μας γη.

Όταν ο πυκνός καπνός έκλεισε κάθε διέξοδο, οι δύο ήρωες έγιναν ένα με την ιστορία αυτού του τόπου.

Πριν από λίγες ημέρες, οι δικοί τους άνθρωποι, με βαρύ βήμα και δάκρυα στα μάτια, περπάτησαν στο δύσβατο μονοπάτι της θυσίας.

Εκεί όπου πάγωσε ο χρόνος, έστησαν έναν μικρό βωμό μνήμης.

(Φωτογραφίες από Eurokinissi)

Δίπλα στην γαλανόλευκη που ξεχωρίζει μέσα στο μαύρο, τοποθέτησαν τις φωτογραφίες τους. Λίγα λευκά λουλούδια, ένα κλαδί ελιάς —σύμβολο της Κρήτης που τόσο αγάπησαν— και μερικά αναμμένα κεριά που παλεύουν με το ρεύμα του αέρα.

Το τρισάγιο που τελέστηκε ήταν βουβό.

Οι συνάδελφοί τους, με τα πρόσωπα ακόμα σημαδεμένα από τη μάχη και την απώλεια, στάθηκαν προσοχή. Δεν χάθηκαν μόνο δύο σύντροφοι· χάθηκε ένα κομμάτι από την ψυχή του Πυροσβεστικού Σώματος.

Η εικόνα της σημαίας να κυματίζει πάνω από το καμένο χώμα είναι μια γροθιά στο στομάχι, αλλά και μια ακτίνα φωτός.

Μας θυμίζει πως οι ήρωες φορούν λερωμένες στολές, αναπνέουν καπνό και θυσιάζονται για το «εμείς».

Ο Παντελής και ο Μανώλης πέρασαν στην αθανασία. Το Ρέθυμνο, η Κρήτη και ολόκληρη η Ελλάδα δεν θα τους ξεχάσουν ποτέ.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Κρήτη - Νοσοκομεία: Έως τον Οκτώβριο ο απολογισμός των διοικητών – Στο επίκεντρο τα παράπονα των ασθενών