Η ταυτότητα του απαγορευμένου καρπού τον οποίο δάγκωσε η Εύα και ύστερα μοιράστηκε με τον Αδάμ, έχει ερμηνευτεί με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους. Το ενδεχόμενο να μην υπήρξει ποτέ "κόκκινος καρπός της αμαρτίας" είναι αρκετά πιθανό.
Η εικόνα της Εύας να προσφέρει ένα κόκκινο μήλο στον Αδάμ κυριαρχεί στη δυτική τέχνη, αλλά στερείται βιβλικής βάσης.
Το βιβλίο της Γένεσης αναφέρεται απλώς στον «καρπό του δέντρου της γνώσης», χωρίς να κατονομάζει κανένα συγκεκριμένο φρούτο.
Για πολλούς μελετητές και ραβίνους, ο πραγματικός «ένοχος» ήταν το σύκο. Το ισχυρότερο επιχείρημα γι' αυτό βρίσκεται στο ίδιο το κείμενο: Αμέσως μετά την πτώση, ο Αδάμ και η Εύα συνειδητοποίησαν τη γύμνια τους και πλέκουν ζώνες από φύλλα συκιάς για να καλυφθούν.
Σύμφωνα με την εβραϊκή παράδοση, είναι λογικό το δέντρο που τους παρείχε τα ρούχα να ήταν το ίδιο που τους έδωσε τον καρπό.
Η καθιέρωση του μήλου ήταν αποτέλεσμα ενός γλωσσικού λογοπαίγνιου τον 4ο αιώνα μ.Χ. Όταν ο Άγιος Ιερώνυμος μετέφρασε τη Βίβλο στα Λατινικά, χρησιμοποίησε τη λέξη "malum", η οποία σημαίνει ταυτόχρονα «μήλο» και «κακό».
Αυτή η σύμπτωση, σε συνδυασμό με τη μεταγενέστερη αναγεννησιακή ζωγραφική, κλείδωσε το μήλο στη συλλογική συνείδηση, αφήνοντας το σύκο στο περιθώριο της θεολογικής ιστορίας.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ηράκλειο - Θερινές εκπτώσεις: Βαρύ το κλίμα στην αγορά - Πτώση τζίρου και "ψίχουλα" από τον τουρισμό