Αφιερωματα

Ποιος ήταν ο Άγιος Σάββας ο Ηγιασμένος, που τιμάται στις 5 Δεκεμβρίου

άγιος σάββας

Ο Άγιος Σάββας, ο οποίος εορτάζει σήμερα 5 Δεκεμβρίου, καταγόταν από το χωριό Μουταλάσκη της Καππαδοκίας και ήταν γιος ευσεβών γονέων, του Ιωάννη και της Σοφίας.

Ο Άγιος Σάββας, από πολύ νωρίς γνώρισε τις θείες βουλές και αποφάσισε να αφιερωθεί στο μοναστικό βίο. Είχε τόση πίστη που κάποτε μπήκε σε ένα κλίβανο πυρός από τον οποίο βγήκε αβλαβής με τη βοήθεια του Θεού.

Όταν ήταν 18 ετών έφυγε από το μοναστήρι των Φλαβιανών και πήγε στα Ιεροσόλυμα. Από εκεί κατευθύνθηκε προς την έρημο της Ανατολής για να συναντήσει τον Μέγα Ευθύμιο (βλέπε 20 Ιανουαρίου). Ο Ευθύμιος τον έστειλε σε ένα κοινόβιο, το οποίο διηύθυνε ο όσιος Θεόκτιστος (βλέπε 3 Σεπτεμβρίου).

Ο Άγιος Σάββας κατά την παραμονή του στο κοινόβιο έλαμψε λόγω του χαρακτήρα του και των αρετών του. Μάλιστα ήταν τόσο σοβαρός και ηθικός – παρά το νεαρόν της ηλικίας – που προσαγορεύτηκε παιδαριογέροντας από τον Μέγα Ευθύμιο.
Ο Άγιος Σάββας όσο μεγάλωνε τροφοδοτούσε όλο και περισσότερο το πνεύμα του, γι’ αυτό και τιμήθηκε με το χάρισμα της θαυματουργίας. Το χάρισμα αυτό το επιστράτευσε στην υπηρεσία των φτωχών και των ασθενών και έτσι επιτέλεσε σημαντικότατα έργα.
Για την αγιότητα της ζωής του και για τη μεγάλη του φήμη, είχε σταλεί από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων δυο φορές πρεσβευτής στην Κωνσταντινούπολη, προς το βασιλιά Αναστάσιο και έπειτα προς τον Ιουστινιανό.

Σε ηλικία ενενήντα τεσσάρων ετών, το 534 μ.Χ., ανήλθε προς Κύριον εν ειρήνη.

Το 584 μ.Χ., το Λείψανο του Αγίου Σάββα ανακομίσθηκε αδιάφθορο όταν ανοίχθηκε ο τάφος του για να ενταφιαστεί ο Ηγούμενος Κασσιανός. Αρχικά διαφυλάχθηκε στη Μονή του και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη, κατά την περίοδο των Αραβικών επιδρομών.

Για τον χρόνο άφιξης του στη Βενετία επικρατούν δύο παραδόσεις. Σύμφωνα με την πρώτη το Λείψανο είχε μεταφερθεί στην Κωνσταντινούπολη, απ’ όπου το 1026 μ.Χ. το έκλεψε ο Βενετός ευγενής Πέτρος Centranico (έπειτα Δόγης, 1026 – 1031 μ.Χ.), επί των ημερών του Δόγη Tribunio Menio (982 – 1026 μ.Χ.), το μετέφερε στη Βενετία και το κατέθεσε στο Ναό του Αγίου Αντωνίνου.
Κατά την δεύτερη παράδοση το Λείψανο δεν μεταφέρθηκε ποτέ στην Κωνσταντινούπολη, αλλά διαφυλάχθηκε στον Άγιο Ιωάννη της Άκρας, απ’ όπου μεταφέρθηκε από τούς Γενουάτες στην ανταγωνίστρια της Βενετίας πόλη τους. το 1257 μ.Χ. οι Βενετοί πέτυχαν να μεταφέρουν το Λείψανο στη Βενετία.
Η παρουσία του Λειψάνου του Αγίου Σάββα στη Βενετία επιβεβαιώνεται από την σχετική ομολογία του Σαββαΐτου Μοναχού Σωφρονίου στον Μητροπολίτη Ρωσίας Άγιο Μακάριο, το 1547 μ.Χ.

Το 1965 μ.Χ., μετά από ενέργειες του Πατριάρχου Βενεδίκτου, η ρωμαιοκαθολική Εκκλησία επέστρεψε το Λείψανο στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων και φυλάσσεται έκτοτε στη Μονή του.

Το Ιερό Λείψανο του Αγίου βρίσκεται αδιάφθορο στην ομώνυμη Μονή Ιεροσολύμων.Τμημα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου βρίσκεται στη Ιερά Μονή Βατοπεδίου.  Απότμημα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου βρίσκεται στη Μονή Μεγ. Σπηλαίου Καλαβρύτων. Απότμημα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου βρίσκεται στην Ιερά Μονή Παναγίας Γουμένισσας.
 

 

Αφιερωματα

Γιατί οι άντρες κάνουν πρόταση γάμου γονατιστοί;

πρόταση γάμου

Πολλοί άνδρες γονατίζουν ώστε να κάνουν πρόταση γάμου. Πως προέκυψε όμως αυτή η κίνηση;

Η ιστορία του γονατίσματος πάει πολύ πίσω στον χρόνο και η σύνδεσή της με προτάσεις γάμου είναι ένας συνδυασμός πολλών παραδόσεων και συνηθειών. Το να γονατίζεις μπροστά στον άλλων ήταν ανέκαθεν ένα δείγμα σεβασμού.

Το πιο πιθανό είναι να ξεκίνησε από την περσική αυτοκρατορία, όπου οι χαιρετισμοί διέφεραν ανάλογα με το κύρος που είχε ο καθένας. Ο Ηρόδοτος το 430 π.Χ. είχε παρατηρήσει πως «όταν ο ένας ήταν ελαφρώς κατώτερος από τον άλλο, τότε φιλιόντουσαν στο μάγουλο. Όταν η διαφορά μεταξύ τους ήταν μεγάλη, τότε ο ένας γονάτιζε στο έδαφος».

Ο είδος αυτός χαιρετισμού είναι γνωστός και ως «προσκύνημα».

Ο Μέγας Αλέξανδρος το υιοθέτησε περίπου έναν αιώνα αργότερα όταν κατέκτησε τους Πέρσες. Πολλοί Μακεδόνες υπήκοοι αντέδρασαν, λέγοντας πως τέτοιες κινήσεις θα πρέπει μόνο να γίνονται απέναντι στους θεούς.

Στο μέλλον όμως αυτή η κίνηση έγινε πολύ συνηθισμένη. Οι Καθολικοί πέφτουν στο ένα γόνατο σε έναν τόπο λατρείας όπου έρχονται μπροστά στη Θεία Ευχαριστία, την όστια με την οποία μεταλαμβάνουν το σώμα του Ιησού. Οι πολεμιστές που γίνονταν ιππότες μετά από μια μάχη, γονάτιζαν μπροστά στον επικεφαλής τους, που τους άγγιζε με ένα σπαθί. Αυτή η τελετή άλλωστε ισχύει μέχρι και σήμερα.

Η ρομαντική εκδοχή του γονατίσματος, σύμφωνα με το Bustle.com, μάλλον ξεκίνησε στην άνθηση των ιπποτών. Από τον 11ο αιώνα μ.Χ. και ύστερα, οι ιππότες ξεκίνησαν να έχουν σχέσεις με κυρίες της βασιλικής αυλής. Αλλά από τη στιγμή που οι πολλές από αυτές ήταν ήδη παντρεμένες, η σχέση δεν ήταν πάντα σεξουαλική, αλλά ήταν σοβαρή. Οι ιππότες υπόσχονταν να τις υπηρετούν με το ίδιο πάθος που υπηρετούσαν τον βασιλιά τους. Η σχέση της Γκουίνεβιρ και του Λανσελότου είναι ένα τέτοιο παράδειγμα.

Δεν υπάρχει άμεση σύνδεση με τη σημερινή πρόταση γάμου, αλλά οι ιππότες τότε γονάτιζαν μόνο στη θέα της αγαπημένης τους. Το γονάτισμα δείχνει εδώ και αιώνες ταπεινότητα και αφοσίωση, τις οποίες δηλώνει και αυτός που κάνει πρόταση γάμου. Θεωρητικά πάντα.

Και αν αναρωτιέστε πως οι άνθρωποι άρχισαν να χρησιμοποιούν δαχτυλίδια στους γάμους, υπεύθυνος είναι ο Πάπας.

Ειδικότερα ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ το 1214, ο οποίος εισήγαγε ένα νόμο με τον οποίο απαιτείτο να τηρείται μια περίοδος... αναμονής μεταξύ των ζευγαριών που θέλουν να παντρευτούν. Τα ζευγάρια που βρίσκονταν σε αυτή την περίοδο, διατάχθηκαν να φορούν ένα δαχτυλίδι, ως ένα σημάδι της δέσμευσής τους.

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Η ιστορική Μονή που μπορείς να περπατήσεις… στον τρούλο της

Ένα... ελληνικό χωριό στην καρδιά της Ουγγαρίας!