Αφιερωματα

Νέλσον Μαντέλα: Εμβληματική μορφή του αγώνα για την εξάλειψη των ανισοτήτων

νελσον μαντελα

Κάθε χρόνο στις 18 Ιουλίου εορτάζεται η Διεθνής Ημέρα Νέλσον Μαντέλα, που καθιερώθηκε το 2009 από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, για να τιμηθεί η «προώθηση και η ποιότητα της ειρήνης» που ασπάστηκε στη ζωή του και για τις οποίες αγωνίστηκε ο πρώην πρόεδρος της Νότιας Αφρικής.

Ο Νέλσον Μαντέλα, ο οποίος κατέχει ξεχωριστή θέση στην ιστορία του 20ού αιώνα ως μαχητής εναντίον του τελευταίου ρατσιστικού καθεστώτος στο Δυτικό κόσμο, παρέμεινε φυλακισμένος επί 27 χρόνια, προτού γίνει ο πρώτος μαύρος πρόεδρος της Νότιας Αφρικής στις πρώτες εκλογές που διεξήχθησαν χωρίς φυλετικούς διαχωρισμούς.

Ο βίος του Νέλσον Μαντέλα

Εμβληματική μορφή του αγώνα για την εξάλειψη των ανισοτήτων και των διακρίσεων ανά την υφήλιο, ο Μαντέλα γεννήθηκε στις 18 Ιουλίου 1918 στο μικρό χωριό Μβέζο, στο νοτιοανατολικό τμήμα της χώρας.

Του δόθηκε το όνομα Ρολιλάχλα Μαντέλα, ενώ το όνομα Νέλσον το πήρε από ένα δάσκαλό του την πρώτη του μέρα στο σχολείο.

Βεβαίως, αργότερα έγινε ευρύτατα γνωστός απλώς ως Μαντίμπα, το όνομα της φυλής του.

Το 1937 ο Μαντέλα στάλθηκε σε κολέγιο μεθοδιστών ιεραποστόλων, όπου πρώτη φορά στη ζωή του απέκτησε φιλική σχέση με ανθρώπους διαφορετικής φυλής από τη δική του.

Τελικά, για να αποφύγει ένα προξενιό, κατέληξε στο Γιοχάνεσμπουργκ, όπου ξεκίνησε σπουδές Νομικής.

Ως φοιτητής αγωνίστηκε για να δοθούν πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα στις πάμπολλες ομάδες αυτοχθόνων στην Νότια Αφρική.

Το 1944 μπήκε στην οργάνωση «Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο» (ANC), ιδρύοντας μαζί με άλλους και τη Νεολαία του ΑΝC.

Στην πολιτική θεώρηση του Μαντέλα αναμίχθηκαν ο αντιαποικιακός αγώνας, η μάχη κατά των θεσμοθετημένων διακρίσεων βάσει φυλής, ο μαρξισμός, καθώς και η αρχή της αντίστασης χωρίς βία του Μαχάτμα Γκάντι.

Το 1952 ο Μαντέλα ήλθε αντιμέτωπος πρώτη φορά με το δικαστικό σύστημα του απαρτχάιντ, όταν του επιβλήθηκαν περιοριστικοί όροι για την πολιτική του δραστηριότητα, με βάση το νόμο για την αντιμετώπιση του κομμουνισμού.

Αργότερα τον ίδιο χρόνο άνοιξε, μαζί με τον Όλιβερ Τάμπο, το πρώτο δικηγορικό γραφείο της Νότιας Αφρικής μόνο με μαύρους νομικούς.

Εξασκώντας τη δικηγορία, ο Μαντέλα έκανε εκστρατεία για την καταπολέμηση του απαρτχάιντ και το 1956 κατηγορήθηκε για εσχάτη προδοσία.

Μετά την πολύχρονη δίκη εναντίον του ιδίου και των συγκατηγορουμένων του, οι κατηγορίες τελικά κατέπεσαν.

Το καθεστώς του απαρτχάιντ σκλήραινε όμως όλο και περισσότερο τη στάση του, και τελικά το 1960 το Εθνικό Αφρικανικό Κογκρέσο κηρύχθηκε παράνομο.

Μαζί του πέρασε στην παρανομία και ο Μαντέλα, που απομακρύνθηκε από την αρχή της μη βίας.

Τελικά, συνελήφθη ξανά, κατηγορήθηκε για σαμποτάζ και απόπειρα ανατροπής της κυβέρνησης και καταδικάστηκε το 1964 σε ισόβια.

Με τον Μαντέλα στη φυλακή και την ηγεσία του εξόριστη, τα μέλη του ANC, οι αυτόχθονες της Νότιας Αφρικής, προχωρούσαν σε εξεγέρσεις που κατέληγαν σε αιματηρή καταστολή.

Τα στελέχη του ANC που βρίσκονταν στο εξωτερικό επέλεξαν να ξεκινήσουν εκστρατεία στη διεθνή κοινότητα εναντίον του απαρτχάιντ γύρω από ένα πρόσωπο: τον φυλακισμένο Νέλσον Μαντέλα.

Εντός και εκτός Νότιας Αφρικής, ο Μαντίμπα έγινε το σύμβολο των καταπιεσμένων, το σύμβολο του αγώνα για ελευθερία και ισότητα.

Οι εξελίξεις, στις οποίες συνέβαλε και η διεθνής κατακραυγή, οδήγησαν στην αποκατάσταση του ANC και στην απελευθέρωση του Μαντέλα, στις 11 Φεβρουαρίου 1990.

Από την ηγεσία του ANC ξεκίνησε τις συνομιλίες με την κυβέρνηση για ένα κράτος στο οποίο όλοι οι πολίτες θα ήταν ίσοι απέναντι στο νόμο ανεξαρτήτως φυλής, με την κατάρτιση νέου Συντάγματος.

Ο Μαντέλα τιμήθηκε, μαζί με τον τότε πρόεδρο της χώρας, Φρέντερικ ντε Κλερκ, με το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 1993.

Στις εκλογές του επόμενου χρόνου το ANC κέρδισε με απόλυτη πλειοψηφία και στις 9 Μαΐου ο Μαντέλα εξελέγη από το νέο κοινοβούλιο πρώτος πρόεδρος της Νότιας Αφρικής.

Μετά το τέλος της θητείας του, το 1999, πήρε μέρος ως διαμεσολαβητής σε διάφορες ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις στην Αφρική.

Τελικά, αποσύρθηκε οριστικά από τα κοινά το 2004 αντιμετωπίζοντας προβλήματα υγείας.

Οι δημόσιες εμφανίσεις του έγιναν έκτοτε ολοένα και λιγότερες.

Ο Νέλσον Μαντέλα έφυγε από τη ζωή στις 5 Δεκεμβρίου 2013.

Πηγή πληροφοριών: sansimera.gr

Αφιερωματα

1912: Η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης - Η είσοδος του ελληνικού στρατού στην συμπρωτεύουσα

Απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης 1912

Από τις αρχές Οκτωβρίου του 1912 η Ελλάδα βρισκόταν σε πόλεμο με την παραπαίουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία, έχοντας ως συμμάχους τη Βουλγαρία και τη Σερβία (Α’ Βαλκανικός Πόλεμος). Θέατρο των επιχειρήσεων, η περιοχή της Μακεδονίας.

Ο Ελληνικός στρατός βάδιζε από νίκη σε νίκη στη Δυτική Μακεδονία. Aπό την αρχή των εχθροπραξιών, όμως, σοβούσε σοβαρή διαφωνία μεταξύ του αρχιστράτηγου Κωνσταντίνου και του πρωθυπουργού Ελευθέριου Βενιζέλου. Ο διάδοχος επιθυμούσε πρώτα την κατάληψη του Μοναστηρίου προς Βορρά, ενώ ο Βενιζέλος, βλέποντας την πιθανότητα να καταληφθεί η Θεσσαλονίκη από το βουλγαρικό στρατό, πίεζε τον Κωνσταντίνο να κατευθυνθεί προς τη φυσική πρωτεύουσα της Μακεδονίας, μια περιοχή με στρατηγική σημασία, η απελευθέρωση της οποίας αποτελούσε διακαή πόθο του ελληνισμού. «Καθιστώ υμάς υπευθύνους διά πάσαν αναβολήν έστω και στιγμής» του τηλεγραφεί επιτακτικά.

Τελικά, ο Κωνσταντίνος πείθεται με τη μεσολάβηση του πατέρα του βασιλιά Γεωργίου Α’ και στις 25 Οκτωβρίου η εμπροσθοφυλακή του ελληνικού στρατού φθάνει προ των πυλών της Θεσσαλονίκης. Είχε προηγηθεί η καθοριστική νίκη στη Μάχη των Γιαννιτσών (19 – 20 Οκτωβρίου), που είχε κάνει ευκολότερη την προέλαση του ελληνικού στρατού.

Tαχσίν Πασάς - Ο Οθωμανός που παρέδωσε την Θεσσαλονίκη στον Ελληνικό Στρατό
Tαχσίν Πασάς - Ο Οθωμανός που παρέδωσε την Θεσσαλονίκη στον Ελληνικό Στρατό

Ο Χασάν Ταξίν Πασάς, που υπερασπιζόταν τη Θεσσαλονίκη, δεν είχε άλλη δυνατότητα, παρά να ζητήσει μια έντιμη συμφωνία για την παράδοση της πόλης.

Στις 25 Οκτωβρίου οι απεσταλμένοι του ζήτησαν από τον Κωνσταντίνο να επιτραπεί στον Ταξίν να αποσυρθεί με το στρατό και τον οπλισμό του στο Καραμπουρνού και να παραμείνει εκεί μέχρι το τέλος του πολέμου. Ο Κωνσταντίνος, φυσικά, απέρριψε τον όρο του και του πρότεινε την παράδοση του στρατού του και τη μεταφορά του στη Μικρά Ασία με δαπάνες της ελληνικής κυβέρνησης.

Ο Οθωμανός αξιωματούχος δέχθηκε, τελικά, τους όρους του Κωνσταντίνου και στις 11 το βράδυ της 26ης Οκτωβρίου, ανήμερα της εορτής του Αγίου Δημητρίου, οι πληρεξούσιοι αξιωματικοί Ιωάννης Μεταξάς (ο κατοπινός δικτάτωρ και ο άνθρωπος του «ΟΧΙ») και Βίκτωρ Δούσμανης μεταβαίνουν στο Διοικητήριο της Θεσσαλονίκης και υπογράφουν τα σχετικά πρωτόκολλα παράδοσης της πόλης στον ελληνικό στρατό.

Σύμφωνα με το πρωτόκολλο, παραδίνονταν ως αιχμάλωτοι 25.000 τούρκοι στρατιώτες και 1.000 αξιωματικοί. Στην κατοχή του ελληνικού στρατού περιέρχονταν όλος ο βαρύς και ελαφρύς οπλισμός του σχηματισμού (70 πυροβόλα, 30 πολυβόλα, 70.000 τυφέκια και πυρομαχικά). Το πρωί της 27ης Οκτωβρίου εισήλθαν στη Θεσσαλονίκη δύο τάγματα ευζώνων και ύψωσαν την ελληνική σημαία στο Διοικητήριο, ενώ οι υπόλοιπες ελληνικές δυνάμεις άρχισαν να λαμβάνουν θέσεις στα υψώματα γύρω από την πόλη.

Απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης 1912
Απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης 1912

Στις 11 το πρωί της 28ης Οκτωβρίου 1912 ο Κωνσταντίνος εισήλθε με το επιτελείο του στη Θεσσαλονίκη και το μεσημέρι έγινε πανηγυρική δοξολογία στο ναό του Αγίου Μηνά.

Την ίδια μέρα, κατέφθασαν έξω από τη Θεσσαλονίκη και οι Βούλγαροι, όμως για τους γείτονες ήταν ήδη αργά. Ο επικεφαλής της μεραρχίας τους στρατηγός Τεοντορόφ ζήτησε να εισέλθει στην πόλη για να στρατοπεδεύσει. Εισέπραξε την αρνητική απάντηση του Κωνσταντίνου και ύστερα από διαπραγματεύσεις, επιτράπηκε να μπουν στην πόλη για ολιγοήμερη ανάπαυση δύο τάγματα με επικεφαλής τους βούλγαρους πρίγκιπες Βόρι και Κύριλλο. Επικράτησε, όμως, σύγχυση και τελικά εισήλθε στη Θεσσαλονίκη ένα ολόκληρο βουλγαρικό σύνταγμα, γεγονός που εκνεύρισε τον Βενιζέλο. Οι Βούλγαροι δήλωναν εμφαντικά παρόντες στις εξελίξεις στη Μακεδονία. Ο σπόρος του Β’ Βαλκανικού Πολέμου είχε ριχτεί.

Η παράδοση της Θεσσαλονίκης - Οκτώβριος 1912
Η παράδοση της Θεσσαλονίκης - Οκτώβριος 1912

Στις 29 Οκτωβρίου ήταν η σειρά του βασιλιά Γεωργίου Α’ να εισέλθει στην πόλη και να επισημοποιήσει την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης. Έγινε δεκτός με ενθουσιασμό από τους έλληνες κατοίκους της, με απάθεια ανάμικτη με φόβο του από το μουσουλμανικό στοιχείο, ενώ οι Εβραίοι που ήταν η πολυπληθέστερη πληθυσμιακή ομάδα της πόλης δεν έκρυψαν την απογοήτευσή τους, καθώς προωθούσαν σχέδιο διεθνοποίησης της Θεσσαλονίκης.

Πηγή: sansimera.gr

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Απελευθέρωση των Ιωαννίνων - Η ιστορική μάχη στο Μπιζάνι

Aνεξάρτητο Τάγμα Εθελοντών Κρητών: Η αιματοβαμμένη σημαία επιστρέφει 106 χρόνια μετά!

 

 

ESPA BANNER