Τα δάπεδα των διαμερισμάτων που χτίστηκαν κυρίως στις δεκαετίες του ’50 και του ’60 ήταν σχεδόν ταυτισμένα με το μωσαϊκό, μια επιφάνεια που αποδείχθηκε τελικά πολύ πιο ανθεκτική στον χρόνο απ’ όσο πολλοί θα περίμεναν.

Το μωσαϊκό –ή αλλιώς terrazzo, όπως είναι γνωστό διεθνώς– αποτελείται από μείγμα μικρών θραυσμάτων μαρμάρου, πέτρας, χαλαζία ή και γυαλιού, τα οποία «δένονται» μέσα σε τσιμέντο, δημιουργώντας μια ενιαία, στιβαρή επιφάνεια.

Τις μεταπολεμικές δεκαετίες γνώρισε μεγάλη άνθηση στην οικοδομή, ιδιαίτερα σε κουζίνες, μπάνια και χολ, όπου κυριαρχούσε η πρακτικότητα και η αντοχή. Για πολλούς, είναι το υλικό που συνδέεται με τις εικόνες των παλιών αστικών διαμερισμάτων και τις αναμνήσεις από τα σπίτια των παππούδων.

Από τη δεκαετία του ’70 και μετά, όμως, το μωσαϊκό άρχισε να υποχωρεί. Θεωρήθηκε «παλιό» αισθητικά και σε πολλές περιπτώσεις καλύφθηκε με πλακάκια ή άλλα σύγχρονα υλικά, χωρίς όμως πάντα να αφαιρείται πλήρως, ώστε να αποφεύγονται οι δαπανηρές και θορυβώδεις εργασίες αποξήλωσης.

Αυτό που τότε έμοιαζε ξεπερασμένο, σήμερα επανέρχεται δυναμικά στο προσκήνιο. Η σύγχρονη αρχιτεκτονική και interior design τάση, που δίνει έμφαση σε πιο τολμηρές, χρωματιστές και «ζωντανές» επιφάνειες, έχει επαναφέρει το terrazzo στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος, τόσο σε κατοικίες όσο και σε επαγγελματικούς χώρους.

Η ιστορία του, ωστόσο, ξεκινά πολύ νωρίτερα. Το βενετσιάνικο terrazzo εμφανίστηκε ήδη από τον 16ο αιώνα, ως ένα πολυτελές υλικό που χρησιμοποιούσαν κυρίως εύπορα κοινωνικά στρώματα και αριστοκρατικά σπίτια. Στην κλασική του μορφή, κατασκευαζόταν επί τόπου και γυαλιζόταν ώστε να δημιουργεί μια ενιαία, χωρίς αρμούς επιφάνεια, συχνά με ιδιαίτερες διακοσμητικές λεπτομέρειες.

Τον 20ό αιώνα, το μωσαϊκό μετατράπηκε σε πιο προσιτή λύση για τη μαζική κατοικία. Η παραγωγή του έγινε βιομηχανοποιημένη και η τοποθέτηση πιο εύκολη και οικονομική, γεγονός που το έκανε εξαιρετικά δημοφιλές στην ανοικοδόμηση της εποχής. Παράλληλα, το πολύχρωμο μοτίβο του βοηθούσε πρακτικά, καθώς «έκρυβε» καλύτερα τη βρωμιά και τις καθημερινές φθορές.

Σήμερα, τον 21ο αιώνα, το terrazzo έχει επιστρέψει δυναμικά στη μόδα της διακόσμησης. Ξεκίνησε ως τάση σε ιταλικά design περιοδικά και πλέον χρησιμοποιείται όχι μόνο σε δάπεδα, αλλά και σε τοίχους, μπάνια, πάγκους κουζίνας και διακοσμητικά στοιχεία.

Η επιστροφή αυτή έχει δώσει νέα ζωή και σε πολλά παλιά διαμερίσματα, όπου το μωσαϊκό, αντί να καλυφθεί, αναδεικνύεται ξανά μέσα από ανακαινίσεις. Γυαλίζεται, καθαρίζεται και επανέρχεται στο φως, σαν να κλείνει ένας κύκλος δεκαετιών, όπου αυτό που κάποτε θεωρήθηκε παλιό, σήμερα ξαναβρίσκει τη θέση του ως διαχρονικό και αισθητικά επίκαιρο υλικό.

Διαβάστε επίσης:

Γιατί βάζουν ξύδι στο καζανάκι;

Το "κόλπο" με το αλουμινόχαρτο: Πώς θα καταλάβετε αν η υγρασία στον τοίχο είναι διαρροή