Πολιτική

Σβίγκου: Η Αριστερά υπέρ ενός συστήματος απλής αναλογικής

Ρανια Σβίγκου

«Αυτό που επιδιώκουμε είναι ένας βαθύς και ουσιαστικός διάλογος με όλους και όλες, όχι μόνο με τα πολιτικά κόμματα αλλά και με την κοινωνία, θεωρώντας ότι οι όποιες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις θα πρέπει να στηρίζονται στις ευρύτερες δυνατές συναινέσεις», τονίζει, για το ζήτημα του εκλογικού νόμου και τη συνταγματική αναθεώρηση, η εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ Ράνια Σβίγκου, σε συνέντευξη που παραχώρησε στην εφημερίδα «η Αξία».
«Είναι παράδοξο να μας κατηγορούν για το γεγονός ότι ανοίγουμε έναν διάλογο με ευρύ χρονικό ορίζοντα, αλλά αυτό λέει πολλά για την άποψη που έχουν κάποιοι για την δημοκρατία και τον διάλογο. Κανένας αντιπερισπασμός και καμία μορφή αιφνιδιασμού. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για το ακριβώς αντίθετο. Και φυσικά, αναφορικά με τον εκλογικό νόμο, υπάρχει η πάγια θέση της αριστεράς, εδώ και δεκαετίες, υπέρ ενός συστήματος απλής αναλογικής», σημειώνει η κ. Σβίγκου.
Αναφερόμενη στο πρόβλημα της ανεργίας, η εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ σημειώνει ότι το μοντέλο στο οποίο είχε βασιστεί τα προηγούμενα χρόνια η οικονομία ήταν ένα στρεβλό μοντέλο ανάπτυξης που είχε στον πυρήνα του τον σφικτό εναγκαλισμό μεταξύ ενός στενού κύκλου μεγαλοεπιχειρηματιών και των εκάστοτε κυβερνώντων, με υπερκοστολογημένα έργα, με καρτέλ σε προϊόντα ευρείας κατανάλωσης, ένα πλαίσιο για την επιχειρηματικότητα υπέρ λίγων και «εκλεκτών», όπως χαρακτηριστικά σημειώνει για να υπογραμμίσει ότι τελικά η «ισχυρή Ελλάδα» του Χρηματιστηρίου και των Ολυμπιακών Αγώνων, αποκαλύφθηκε μόλις ξέσπασε η κρίση.
«Όλα αυτά οφείλουν να αλλάξουν εκ βάθρων», αναφέρει η κ. Σβίγκου και σημειώνει ότι αυτή η πολιτική είχε ως αποτέλεσμα ένα ποσοστό ανεργίας πρωτόγνωρο για τα δεδομένα της μεταπολεμικής Ευρώπης, «μια ανεργία η οποία μόνο με μια θεμελιώδη μεταρρύθμιση του παραγωγικού μοντέλου της χώρας μπορεί να μειωθεί». Η κ. Σβίγκου τονίζει στο σημείο αυτό ότι το πρώτο βήμα της μεταρρύθμισης που έχει σχεδιάσει η κυβέρνηση είναι ο νέος αναπτυξιακός νόμος, με εργαλεία όπως το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων, το ΕΣΠΑ, φορολογικά κίνητρα και σύγχρονα ειδικά χρηματοδοτικά εργαλεία, όπως το νέο αναπτυξιακό ταμείο, και στόχος είναι μια ανάπτυξη εξωστρεφής, βασισμένη σε τομείς στους οποίους η χώρα διαθέτει συγκριτικά πλεονεκτήματα, όπως η αγροδιατροφή, ο τουρισμός και η ναυτιλία. Όπως δηλώνει όμως το κυριότερο, αυτό που βρίσκεται στον πυρήνα του σχεδίου του ΣΥΡΙΖΑ, είναι η έγνοια για μια ανάπτυξη με κοινωνικό πρόσημο, η μέριμνα για όσους κι όσες έπληξε περισσότερο η κρίση, για τους πιο αδύναμους. «Οι εποχές των φαραωνικών έργων, της τεχνητής διόγκωσης, του πλουτισμού των «ημετέρων» με κρατικό χρήμα έχουν παρέλθει οριστικά», υπογραμμίζει η εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ.
Ερωτηθείσα για τον επόμενο κύκλο διαπραγμάτευσης και τα εργασιακά, η κ Σβίγκου επισημαίνει ότι οι νεοφιλελεύθερες συνταγές έχουν οδηγήσει, εδώ και χρόνια, στην αποδιάρθρωση του προστατευτικού πλαισίου της εργασίας, και αυτό που χρειαζόμαστε είναι μια θεσμική αναδιοργάνωση και προστασία της εργασίας, κι όχι μια περαιτέρω συρρίκνωση. 

Απόψεις

Η πολιτική ένδεια ως επιχείρημα. Του Νίκου Κουρουπάκη

Νίκος Κουρουπάκης

Πριν από τριάντα χρόνια, ο αείμνηστος φιλόσοφος Κορνήλιος Καστοριάδης είχε δώσει συνέντευξη Τύπου στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών. Αιχμηρός ο λόγος του, ως συνήθως, καυτηρίασε την παθολογία της ελληνικής πολιτικής: «Η Ελλάδα», είπε, «δεν είναι µια πολιτική κοινωνία, αλλά ένα είδος τεράστιας οικογένειας, που μέσα της επικρατούν υστερικές κραυγές του τύπου: “Τι µου έκανες, εγώ που σου είχα δώσει τόσα” κ.λπ. […] Δεν υπάρχει πολιτική στην Ελλάδα, υπάρχει προσωπολογία,  κουτσομπολιό […]». 

Αμφιβάλλω αν θα έλεγε κάτι διαφορετικό σήμερα – αυτό είναι το διαρκές δράμα µας.  Στον τόπο που γεννήθηκε η πολιτική και η σκέψη, ζούμε, εδώ και δεκαετίες, τον εξευτελισμό της πολιτικής και την αποσάθρωση της σκέψης. Η οξεία οικονομική κρίση από το 2010 και μετά οδήγησε στον περαιτέρω εκφυλισμό του ήδη χαμηλής ποιότητας πολιτικού διαλόγου.

Δεν είναι μόνον η είσοδος της νεοναζιστικής αλητείας στο Κοινοβούλιο, αλλά και η αχαλίνωτη άνοδος της φαιδρότητας, της ασυναρτησίας και του καιροσκοπισμού στις τάξεις των πολιτικών εκπροσώπων µας. Δεν είναι πρωτόγνωρα φαινόμενα, όπως λένε μερικοί από άγνοια, προχειρότητα ή ιδιοτέλεια. 
Είναι όμως πιο έντονα και, οπωσδήποτε, αναντίστοιχα µε το μέγεθος των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε. 

Χωρίς λογικό ειρμό 

Η φαιδρότητα συμβαδίζει µε την ασυναρτησία – την έλλειψη λογικού ειρμού στη σκέψη και την απουσία συνοχής στις πράξεις ενός ανθρώπου. Άλλα λένε, άλλα εννοούν, άλλα κάνουν. 
Ο σοβαρός μεριμνά, συνήθως, για τη λογική του συγκρότηση• ο φαιδρός, είτε από έλλειψη αυτεπίγνωσης, είτε από αυταρέσκεια, αδιαφορεί. 
Η ελληνική πολιτική απέκτησε κβαντικές ιδιότητες: η πολιτική θέση ενός βουλευτή είναι απροσδιόριστη• συγκεκριμενοποιείται µόνο όταν τίθεται υπό παρατήρηση! Ο κοινοβουλευτικός εκφυλισμός ολοκληρώνεται µε τον καιροσκοπισμό – κάνω ό,τι µε συμφέρει, ανάλογα µε τις ευκαιρίες που µου παρουσιάζονται.  
Τα παραδείγματα μετεγγραφών είναι τόσο πολλά που είναι δύσκολο να τα θυμηθείς όλα η λίστα είναι εξαντλητική.  
Τι κοινό έχουν οι περισσότεροι; Προδίδοντας το άγραφο συμβόλαιο εμπιστοσύνης µε τους ψηφοφόρους τους, εγκαταλείπουν το συνδυασμό ή το κόμμα µε το οποίο εκλέχθηκαν, το οποίο συνήθως είναι μικρό, µε περιορισμένες δυνατότητες εκλογικής επιτυχίας, για να ενταχθούν σε ένα μεγάλο, που τους παρέχει περισσότερες πιθανότητες πολιτικής σταδιοδρομίας. Οι καιροσκόποι ευδοκιμούν όσο υπάρχει πολιτική αγορά που τους παρέχει ευκαιρίες. 

Συγκάλυψη 

Βεβαίως, η απαξία που συνοδεύει τον καιροσκοπισμό πρέπει να συγκαλυφθεί, γι’ αυτό οι καιροσκόποι επενδύουν τις επιλογές τους µε διακηρύξεις πίστης σε ιδεώδη – «το καλό της πατρίδας», «μεταρρυθμίσεις» κ.λπ. Χωρίς την ιδεολογική συγκάλυψη, ο καιροσκόπος ξεγυμνώνεται: για να µη γίνουν ορατά τα κίνητρά του, επιδίδεται σε γλωσσικές κατασκευές που τα μεταμφιέζουν.

Υπάρχουν και οι κενολόγοι, που δεν νιώθουν καν την ανάγκη εξηγήσουν την αποστασία τους. 
Φαιδρότητα, ασυναρτησία και καιροσκοπισμός συνήθως πάνε πακέτο. Η ιλαρότητα που σκορπά ο φαιδρός πολιτικός παράγεται από τη διάσταση της πραγματικής από την αναμενόμενη συμπεριφορά (κλασικό στοιχείο στις κωμωδίες) ή από την ασυναρτησία του. Στην κλασική βρετανική κωμωδία «Μάλιστα κ. Υπουργέ», ο υπουργός Χάκερ µας κάνει να γελάμε, εν μέρει γιατί, επιδιώκοντας το πολιτικό συμφέρον του, φάσκει και αντιφάσκει, χωρίς, συχνά, να το αντιλαμβάνεται! 

Η ασυναρτησία είναι προϋπόθεση του πολιτικού καιροσκοπισμού. Στο μέτρο που ο καιροσκόπος ενδιαφέρεται κυρίως για το συμφέρον του, δεν δεσμεύεται από τις απαιτήσεις του ορθού λόγου – δεν νοιάζεται να προσδώσει αφηγηματική συνοχή στη συμπεριφορά του. Σε µια ώριμη δημοκρατία, εξοστρακίζεται. Σε µια ανώριμη επιβραβεύεται. 

Η πολιτική, γράφει ο Καστοριάδης, είναι ο διαυγής (ανα)στοχασμός πάνω στους θεσμούς της κοινωνίας και τις επιλογές που καλούμαστε συλλογικά να κάνουμε.  Απαιτείται λογική σκέψη, αμοιβαία κατανόηση, δημόσια λογοδοσία, και έγνοια για  το κοινό καλό. Η πολιτική µας ζωή δεν χαρακτηρίζεται από αυτά.  

Ο Νίκος Κουρουπάκης είναι Δηµοτικός Σύμβουλος Σητείας.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Ενισχύσεις της ΕΕ για κορωνοϊό και φυσικές καταστροφές: 484,2 εκ. ευρώ για 20 χώρες

Κορωνοϊός - Πελώνη: Δεν τίθεται θέμα ειδικών προνομίων για τους εμβολιασμένους