Ο Πέντραγκ Στογιάκοβιτς, μίλησε σε συνέντευξή του, για τα παιδικά  χρόνια αλλά και τα όνειρα του.

“Είχα όνειρα, ήθελα να αποδείξω ποιος είμαι. Ήμουν πεισματάρης. Οι παλιοί μου συμπαίκτες έλεγαν από τότε «αυτό το παιδί κοιμάται με το βρακί του ΝΒΑ». Σκεφτόμουν μεγάλα πράγματα για τον εαυτό μου. Ήμουν πάντα συγκρατημένος, αλλά ήθελα να κάνω τα όνειρά μου πραγματικότητα. Ο πατέρας μου μου έμαθε να είμαι υπεύθυνος και κατάφερνε με τον τρόπο του να με τσιγκλάει, να βγάζει από μέσα μου ένα θετικό εγωισμό για να δουλεύω παραπάνω. Δεν λειτουργεί αυτό σε όλους τους χαρακτήρες, όμως. Στην περίπτωσή μου, αυτό με οδήγησε. Είχα προπονητή που έλεγε «να φτάνεις πάντα το ταβάνι σου». Ποιο είναι το ταβάνι σου; Δεν το γνωρίζεις. Γι’ αυτό δουλεύεις, προσπαθείς και ποτέ δεν είσαι ευχαριστημένος με τον εαυτό σου. Έτσι λειτουργούσα σε όλη μου την καριέρα”, δήλωσε ο ίδιος.

Μάλιστα, περιγράφει πως ένιωσα οι δικοί του όταν πήρα την απόφαση να φτιάξει τις βαλίτσες του και να πάει στο NBA.

“Θυμάμαι πως η μητέρα μου έκλαιγε. Είπα στον πατέρα μου ότι ήξερα πως η επιλογή μου ήταν εγωιστική. «Πάω να δοκιμάσω και, αν δεν πετύχω, θα βρω δουλειά στην Ευρώπη σε τρία χρόνια». Τα πρώτα χρόνια δεν κοιμόμουν. Υπήρχαν μέρες που μετάνιωνα για την επιλογή μου. Δεν πήγαιναν τα πράγματα όπως τα φανταζόμουν. Καθημερινά έπρεπε να αποδεικνύω στον προπονητή και τους συμπαίκτες μου πως ήμουν καλύτερος από αυτό που έβλεπαν. Υπήρχαν πολλές νύχτες που κοιτούσα το ταβάνι και σκεφτόμουν διάφορα. Σιγά σιγά έβλεπα φως. Άρπαζα κάθε ευκαιρία. Κι έτσι άρχισαν να με σέβονται και να βασίζονται πάνω μου. Δύο χρόνια μετά, έπαιζα το καλύτερο μπάσκετ της καριέρας μου. Όταν ακούω τώρα το «δούλεψε σκληρά, κάνε υπομονή», κάνω εμετό. Το άκουγα συνέχεια στις ΗΠΑ, είναι κλασική ατάκα. Δεν μπορώ να το πω σε ένα νέο, κι ας ξέρω πως είναι σωστό. Τότε μου το έλεγαν και δεν άντεχα. Μέσα μου είχα πεθάνει, γιατί δούλευα σκληρά και έκανα υπομονή”, αποκάλυψε.