Αθλητικά

Παγκόσμιο πρωτάθλημα στίβου: Η Πριβιλέτζιο 29η στον μαραθωνιο

2739096.jpg

Η Γκλόρια Πριβιλέτζιο, η μοναδική Ελληνίδα που συμμετείχε στο Μαραθώνιο του παγκοσμίου πρωταθλήματος στίβου, πραγματοποίησε καλή εμφάνιση και κατετάγη 29η σε 2:58:43, σε ένα αγώνισμα το οποίο διεξήχθη για πρώτη φορά στη διοργάνωση τις πρώτες πρωινές ώρες, λόγω της ζέστης και της υγρασίας και γενικά κάτω από πρωτόγνωρες για τις αθλήτριες συνθήκες.
Χαρακτηριστικό είναι το ότι 29 αθλήτριες από τις 68 που εκκίνησαν στον αγώνα δεν τερμάτισαν, αφού την απόσταση κατάφεραν να ολοκληρώσουν μόλις 39 συμμετέχουσες.
Η 31χρονη Πριβιλέτζιο πέρασε τα 5 χλμ. 65η σε 19:21, τα 10 χλμ. 56η σε 38:58, τα 15 χλμ. 47η σε 59:22, τα 20 χλμ 39η σε 1:20:33, τα 25 χλμ 37η σε 1:42:22, τα 30 χλμ 38η σε 2:05:25, τα 35 χλμ 31η σε 2:26:51 και τα 40 χλμ 28η σε 2:49:14 για να τερματίσει τα 42.195μ 29η σε 2:58:43.
Το εφετινό ατομικό ρεκόρ της Πριβιλέτζιο ήταν 2.35.28 και στην πρώτη της συμμετοχή σε παγκόσμιο πρωτάθλημα το 2017 στο Λονδίνο κατετάγη 71η με 2:57:06.
Σε τρεις διαφορετικές χώρες της Αφρικής πήγαν τα πρώτα μετάλλια του παγκοσμίου πρωταθλήματος στίβου στη Ντόχα μετά την ολοκλήρωση των αγωνισμάτων της πρεμιέρας. Συγκεκριμένα στον τελικό του Μαραθωνίου γυναικών, νικήτρια ήταν η Ρουθ Τσέπνγκετιτς (Κένυα) με 2:32:43, με δεύτερη την παγκόσμια πρωταθλήτρια του 2017 στο Λονδίνο, Ρόουζ Τσελίμο (Μπαχρέιν) με 2:33:46 και τρίτη την Ελάλια Γιοχάνες (Ναμίμπια) με 2:34:15.
Οι οκτώ πρώτες του Μαραθωνίου
1. Ρουθ Τσέπνγκετιτς (Κένυα) 2:32:43
2. Ρόουζ Τσελίμο (Μπαχρέιν) 2:33:46
3. Ελάλια Γιοχάνες (Ναμίμπια) 2:34:15
4. Έντνα Κίπλαγκατ (Κένυα) 2:35:36
5. Βόλια Μαζουρόνακ (Λευκορωσία) 2:36:21
6. Ρομπέρτα Γκρόνερ (ΗΠΑ) 2:38:44
7. Μιζούκι Τανιμότο (Ιαπωνία) 2:39:09
8. Γι Χιάνγκ Κιμ (Βόρεια Κορέα) 2:41:24
(...)
29. Γκλόρια Πριβιλέτζιο (Ελλάδα) 2:58:43

Αθλητικά

Το «ποδόσφαιρο του μέλλοντος» μετά κορωνοϊό

ifantino.jpg

Ένα ποδόσφαιρο, που θα είναι «εντελώς διαφορετικό», όταν επαναρχίσει μετά την πανδημία του κορονοϊού, προβλέπει ο πρόεδρος της FIFA Τζιάνι Ινφαντίνο, κάνοντας λόγο για μικρότερης έκτασης, αλλά μεγαλύτερης αξίας και ουσίας διοργανώσεις και μεγαλύτερη ισορροπία στο άθλημα. Κι ένα ποδόσφαιρο, που θα είναι «...πιο κοντά στις αληθινές αξίες του».
Όλα αυτά δεν αναλύθηκαν ακόμη εις βάθος από τον ισχυρό άνδρα της παγκόσμιας ποδοσφαιρικής συνομοσπονδίας και σίγουρα υπάρχουν κι αρκετοί που αμφισβητούν την αποτελεσματικότητα των λόγων του, δεδομένου ότι: σαν πρόεδρος της FIFA αύξησε τις ομάδες των τελικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου από 32 σε 48, ενώ (και) στον προηγούμενο ρόλο του, ως γενικός γραμματέας της UEFA είδε στις μέρες του την οικονομική ανισότητα στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο να αυξάνεται.
Ανεξάρτητα από το παρελθόν ωστόσο, υπάρχει και το... μέλλον, με το Reuters να προχωράει σε μία προσεκτική ανάλυση για το πώς μπορεί να είναι το ποδόσφαιρο τα επόμενα χρόνια, με βάση και τις συζητήσεις και συναντήσεις που έχουν γίνει τις τελευταίες εβδομάδες σε επίπεδο κορυφής στα υψηλά κλιμάκια της παγκόσμιας ποδοσφαιρικής συνομοσπονδίας. Ενδεικτικά:

Λιγότερα, αλλά μεγαλύτερα «διεθνή παράθυρα»

Οι διεθνείς αγώνες πραγματοποιούνται σε αρκετά μικρά «παράθυρα», τα οποία ορισμένοι θεωρούν ως «εισβολή» εν μέσω της αγωνιστικής σεζόν των συλλόγων.
Μια εναλλακτική λύση θα ήταν να «μαζευτούν» σε ένα ή δύο μεγαλύτερα «παράθυρα» ανά αγωνιστική περίοδο. Κάτι που επί της ουσίας θα έδινε στους προπονητές της εθνικής ομάδας περισσότερο χρόνο για να προπονήσουν τις ομάδες τους, κι όλο αυτό που θα μπορούσε με τη σειρά του να βελτιώσει την ποιότητα των αγώνων και παράλληλα θα μπορούσε να μειώσει την ταλαιπωρία των παικτών σε μακρινά ταξίδια. Μέσα σ' όλα αυτά, υπάρχει μία συνεχώς αυξανόμενη διάθεση, αλλά και πίεση από τις ομάδες, προκειμένου τόσο το Κύπελλο Εθνών Αφρικής, όσο και το Gold Cup της CONCACAF, να αλλάξουν τη δομή τους αντί για κάθε δύο χρόνια, να διεξάγονται ανά τέσσερα.

Ενίσχυση των κλαμπ, πέρα από τις 5 μεγάλες Λίγκες

Το πιο φιλόδοξο σχέδιο του Ινφαντίνο, είναι να φέρει «...τουλάχιστον 50 εθνικές ομάδες και 50 συλλόγους από όλες τις ηπείρους σε τοπ ανταγωνιστικό επίπεδο».
Η FIFA ευελπιστεί να το κάνει αυτό ξεκινώντας ένα νέο παγκόσμιο πρόγραμμα ανάπτυξης με νέους αγώνες ανά τον κόσμο, όπως το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων (στο οποίο θα συμμετάσχουν 24 κλαμπ απ' όλη την υφήλιο), το οποίο είχε προγραμματιστεί αρχικά για το καλοκαίρι του 2021, αλλά αναβλήθηκε μετά τη μετάθεση του Euro2020 lλόγω του κορονοϊού.
«Χρειαζόμαστε 50 κλαμπ που να μπορούν να κερδίσουν το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων, όχι μόνο πέντε ή έξι ευρωπαϊκές. Και οι 20 από αυτές τις 50 θα είναι ευρωπαϊκές, κάτι που σαφώς θα είναι καλύτερο από τις 5 ή 6 ομάδες που είναι σήμερα» τονίζει ο πρόεδρος της παγκόσμιας ποδοσφαιρικής συνομοσπονδίας.

'Αλλες «φόρμες» διεθνών πρωταθλημάτων

Τα διευρυμένα πρωταθλήματα, που δεν περιορίζονται σε «εθνικά σύνορα» και δεν ήταν ως τώρα ψηλά στην... εκτίμηση της FIFA, θα μπορούσαν να βοηθήσουν πολύ την όλη διαδικασία ανάπτυξης, δίνοντας περισσότερες ευκαιρίες σε συλλόγους που είναι «περιορισμένοι» από τις μικρές εσωτερικές αγορές. Ο ίδιος ο Ινφαντίνο είχε προτείνει νωρίτερα κατά την εφετινή σεζόν, ένα Παναφρικανικό πρωτάθλημα 20 ομάδων, το οποίο θα μπορούσε να δώσει στους συλλόγους την ευκαιρία να αναπτυχθούν και να ενθαρρύνουν τους Αφρικανούς παίκτες να παραμείνουν στην Αφρική αντί να μετακομίσουν στην Ευρώπη. Οι νέοι κανονισμοί μεταγραφών, που είναι υπό «επεξεργασία» και μελέτη από τη FIFA, θα μπορούσαν επίσης να βοηθήσουν σ' αυτή την κατεύθυνση, εφόσον κατορθώσουν να περιορίσουν τις αστρονομικές αμοιβές. Ακόμη και οι λιγότερο γνωστοί διεθνείς ποδοσφαιριστές, δεν είναι σήμερα προσιτοί για τους περισσότερους συλλόγους της Αφρικής και της Νότιας Αμερικής κι αυτό τους οδηγεί στα πιο μεγάλα πρωταθλήματα.

Νέες «μορφές» ανταγωνισμού

Ρίχνοντας μία πρόχειρη... ματιά για το πώς θα μπορούσαν να είναι οι «φόρμες» των νέων διοργανώσεων, οι προκριματικοί αγώνες στην CONCACAF για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022, που διεξάγονται με ένα εξαιρετικά αντισυμβατικό σύστημα, προσφέρουν ένα πολύ χαρακτηριστικό δείγμα. 
Οι 35 ομάδες χωρίζονται σε δύο τμήματα, σύμφωνα με την κατάταξη της FIFA. Οι πρώτες έξι ομάδες συμμετέχουν σε ένα μίνι πρωτάθλημα - το Hexagonal - όπου οι τρεις πρώτοι προκρίνονται για το Παγκόσμιο Κύπελλο.
Οι υπόλοιπες 29 ομάδες συμμετέχουν στο τμήμα «χαμηλότερης βαθμολογίας», το οποίο χωρίζεται σε 8 γκρουπ με φάσεις νοκ-άουτ αγώνες και τους «νικητές» να... συναντούν την 4η ομάδα του πρωταθλήματος Hexagonal σε πλέι-οφ. Οι νικητές αυτών των αγώνων, μπαίνουν σε ένα διηπειρωτικό πλέι-οφ.
Αντίστοιχες πολύ πιο ανταγωνιστικές «φόρμες» χρησιμοποιούνται και στα εγχώρια πρωταθλήματα της Ευρώπης, όπου οι 22 από τις 54 Λίγκες χρησιμοποιούν πλέον διαδικασίες πλέι-οφ για την τελική ανάδειξη του πρωταθλητή, αντί για ένα συμβατικό σύστημα, για να διατηρούν υψηλό το ενδιαφέρον ως το τέλος της διαδρομής.

Μικρότερες τοπ κατηγορίες, λιγότερα ματς Κυπέλλου

Σε επίπεδο ομάδων, η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Συλλόγων (ECA) έχει τοποθετηθεί πολλές φορές, για την ανάγκη μείωσης των μεγάλων κατηγοριών κάθε χώρας, που περιλαμβάνουν μέχρι και 20 ομάδες, σε αρκετά μεγάλα πρωταθλήματα.
Παράλληλα, η μείωση των αγώνων Κυπέλλου, μπορεί να αποδειχθεί εντέλει μία ελκυστική πρόταση για χώρες όπως η Ιταλία, όπου το Coppa Italia έχει σχεδιαστεί για αποφεύγονται οι μεγάλες... εκπλήξεις, αλλά δεν ισχύει το ίδιο και για κάποιες άλλες χώρες, όπου αντιμετωπίζεται ο θεσμός ως μία μεγάλη ευκαιρία για μικρότερες ομάδες να πετάξουν εκτός, μεγάλους αντιπάλους.

Όρια στους αγώνες κάθε ποδοσφαιριστή

Μια ριζοσπαστική ιδέα που συζητήθηκε από τη FIFPRO (Ομοσπονδία Επαγγελματιών Ποδοσφαιριστών) ήταν να περιοριστεί ο αριθμός των αγώνων στους οποίους θα μπορούν να παίξει ο κάθε παίκτης σε μία σεζόν, όχι όμως αντίστοιχα και οι αγώνες των ομάδων.
Αυτό θα επέτρεπε στις πιο μεγάλες ομάδες να παίζουν όλο το χρόνο και να συμμετάσχουν σε προσοδοφόρα τουρνουά στο εξωτερικό, όμως το εκτεταμένο ροτέισον που θα ήταν υποχρεωμένοι να κάνουν οι προπονητές, θα έκανε πολύ πιο δύσκολη τη ζωή τους