Απόψεις

Θ. Τσουκάτος: Ο αίρων τον σταυρό του μαρτυρίου άλλων. Του Γιώργου Λακόπουλου

τσουκάτος

Ο Θ. Τσουκάτος μπήκε στην κεντρική πολιτική σκηνή από ένα μικρό πορτάκι που υπήρχε πάντα στην πλευρά της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Από το ΕΚΚΕ βρέθηκε στο ΠΑΣΟΚ και σταδιοδρόμησε σαν μεσαίο στέλεχος της  Κεντρικής Επιτροπής. Ως τη στιγμή που βρέθηκε στο δρόμο του ο «κλειστοφοβικός» Σημίτης.
Περισσότερο επειδή πίστευε ότι είναι ιδανική  μεταπαπανδρεϊκή λύση, ανάλαβε να οργανώσει την επέλασή του  προς την ηγεσία. Πρώτα προς την πρωθυπουργία και μετά προ της προεδρία του ΠΑΣΟΚ. Ήταν ένα  σχεδόν προσωπικό στοίχημα.
Έβγαλε  τον Σημίτη από το αραχνιασμένο γραφείο της οδού Ακαδημίας από όπου συνωμοτούσε κατά του Ανδρέα Παπανδρέου,  τον πήγε στο οργανωμένο ΠΑΣΟΚ  ανά την επικράτεια- ενίοτε μυστικά – και του διαμόρφωσε στρατηγική ενίοτε με πρωτοβουλίες ερήμην του. Όπως τότε που κοινοποίησε την συγκρότηση της «Κίνησης των Τεσσάρων», που έδωσε  δυναμική στην υποψηφιότητα Σημίτη για τη διαδοχή Παπανδρέου.
Ήταν ο «στρατηγός» του. Ωστόσο πολλοί  δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι μπορεί να συνδέει  τον αστό της οδού Αναγνωστοπούλου με τον  γιο του μπακάλη από το Λεωνίδι. Είχαν δίκιο: τίποτε. Παρά την συνεργία τους στο ΠΑΣΟΚ  δεν απέκτησαν ποτέ προσωπικές σχέσεις.
Ο Σημίτης εξόφλησε όσα όφειλε στον Τσουκάτο με μια θέση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας. Ήταν η αρχή του τέλους της σχέσης τους.  Υπό την πίεση  προσώπων που το περιέβαλαν και μεγαλο-υπουργών της εποχής, αλλά και συγκεκριμένου -διάττοντα όπως αποδείχθηκε- οικονομικού παράγοντα τον απομάκρυνε από τα κομματικά του αξιώματα.
Ο Τσουκάτος τον επισκέφθηκε στο Μέγαρο Μαξίμου και κανείς δεν έμαθε τι είπαν. Ωστόσο βγαίνοντάς εξομολογήθηκε στους δικούς τους: «Αυτός ο άνθρωπος δεν έχει αίμα στις φλέβες τους».
Εκεί τέλειωσε μια σχέση που κράτησε μόλις οκτώ χρόνια και όρισε τις  όρισε τις εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ -και συνακόλουθα στη χώρα. Σ’ αυτό το διάστημα και ειδικά μετά την επικράτησή του το 1996 ο Τσουκάτος ήταν πανίσχυρος παράγων. «Θόδωρος Τσουκάτος στο κόμμα και στο κράτος», έλεγαν στο ΠΑΣΟΚ.
Δεν ανέλαβε ποτέ κρατικό η κυβερνητικό αξίωμα, αλλά όλοι τον αντιμετώπιζαν σαν την πιο αξιόπιστη πρόσβαση στον Σημίτη. Χωρίς  έπαρση  συνέχισε να εργάζεται πυρετωδώς σ’ ένα κακόγουστο γραφειάκι στη Χαρ. Τρικούπη, από όπου κινούσε τα νήματα του κομματικού μηχανισμού- προκαλώντας τη μήνι του γραμματέα του κόμματος Κ. Σκανδαλίδη.
Με φόντο εκείνο το γραφείο  συνέβησαν τα δυο περιστατικά που θα τον οδηγούσαν τελικά εκτός πολιτικής, υπό την  αδιαφορία του Σημίτη.  Έδειξαν όμως ότι ο Τσουκάτος  παρέμεινε «ο Καλός Στρατιώτης Σβέικ» και δεν θέλησε να τον βλάψει.
Το πρώτο ήταν όταν ο Θ. Πάγκαλος ανέφερε στο ΕΓ του ΠΑΣΟΚ την παρουσία του Τσουκάτου σε κότερο οικονομικού  παράγοντα-  με τον οποίο τον συνέδεε το άλλο πάθος του μετά τον Σημίτη: ο Ολυμπιακός . Έτσι ο  Τσουκάτος έγινε στόχος,  αλλά  αυτό που θα τίναζε στον αέρα και τον Πάγκαλο και το Σημίτη  δεν το είπε. Ότι στο ίδιο  σκάφος ήταν και ο … Πάγκαλος.
Το δεύτερο αποκαλύφθηκε αργότερα και τον αποτελείωσε.  Ήταν η αποκάλυψη  το 2008 για το ένα εκατομμύριο μάρκα του Χριστοφοράκου που έφτασαν στα χέρια  του. Ο Τσουκάτος δεν οχυρώθηκε πίσω από τα συνήθεις αντιδράσεις των πολιτικών για «σκευωρία». Παραδέχθηκε ότι τα χρήματα  πέρασαν από αυτόν ως χορηγία του Χριστοφοράκου προς το  ΠΑΣΟΚ-  στα ταμεία του οποίου κατατέθηκαν.
Ο Σημίτης  έκανε πως δεν κατάλαβε και περιορίσθηκε σε μια δήλωση του τύπου: συνέβαιναν τέτοια πράγματα επί εκσυγχρονισμού; Ο Σκανδαλίδης δήλωσε απλώς αναρμόδιος.
Ο Τσουκάτος όμως δεν είπε μόνο αυτό. Άνοιξε μια πολύ εκρηκτική συζήτηση  για το πολιτικό σύστημα και τη χρηματοδότησή του: δεν ήταν τα μόνα λεφτά που έφτασαν το ΠΑΣΟΚ και δεν ήταν μόνο το ΠΑΣΟΚ το κόμμα στο οποίο έφταναν τέτοια λεφτά. Όλοι   συντονίστηκαν σε μια αόρατη συνωμοσία μην γίνει αυτή η συζήτηση- όπως θα συνέβαιναν και αργότερα με τα πορίσματα για τη διαχείριση Γ. Παπανδρέου.
Το αποτέλεσμα ήταν να σηκώσει μόνος  για μια δεκαετία το σταυρό του μαρτυρίου του- ενώ  ήταν σταυρός για τις πλάτες όλων.  Μια εποχή σχεδόν δεν μπορούσε να κυκλοφορεί στο δρόμο. Στη Βουλή τον ανέφεραν σαν παράδειγμα διαφθοράς  και το όνομα το έχει συνώνυμο της μίζας.
Άντεξε κυρίως  στην προσωπική στήριξη που που είχε από ένα κύκλο προσώπων που  αναγνώρισαν  ότι -λόγω χαρακτήρα -δεν καβάλησε το καλάμι τον καιρό της παντοδυναμίας του.  Έκανε υπομονή  και  περίμενέ τη δίκη του, σχεδόν αποσυνάγωγος  από το πολιτικό σύστημα.
Η Τρίτη και 13  δεν ήταν καθόλου κακή μέρα για τον Θ. Τσουκάτο. Ο κεντρικός μάρτυρας  της υπόθεσης,  τότε υπεύθυνος οικονομικών του ΠΑΣΟΚ,  Σπύρος Αυγερινός κατέθεσε στο δικαστήριο ότι «τα χρήματα που πήρε ο Τσουκάτος από την Siemens το 1999 κατέληξαν πράγματι στα ταμεία του ΠΑΣΟΚ». Το μαρτύριο του Τσουκάτου φαίνεται να παίρνει τέλος.
Έτσι  όμως αρχίζει το  μαρτύριο του Κ. Σημίτη. Ο Αυγερινός συμπλήρωσε ότι το να φτάνουν λεφτά στο κομματικό ταμείο εκείνη την περίοδο ήταν «συνήθης διαδικασία».  Συνεπώς εφόσον τα λεφτά δεν ήταν για τον Τσουκάτο, αλλά για το  ΠΑΣΟΚ, κάποιος από το ΠΑΣΟΚ πρέπει να εξηγήσει γιατί ο Χριστοφοράκος τους έστειλε  λεφτά. Ποιος άλλος από τον πρόεδρό του -και ενδεχομένως τον γραμματέα του- μπορεί να είναι;
Έτσι κι αλλιώς μένει πάντα ανοικτό το θέμα που έθεσε τότε -χωρίς να ακούγεται-  ο παλιός φαρμακοποιός που ξεστράτισε προς την πολιτική Θ. Τσουκάτος: η κυκλοφορία χρήματος ανάμεσα στα κόμματα και την επιχειρηματική τάξη.  Μήπως αυτό δεν βρίσκεται και στον πυρήνα και του σκανδάλου Novartis;

Γιώργος Λακόπουλος

Απόψεις

Η αποχή από τις κάλπες είναι πολιτικό μήνυμα. Ακούστε το! Του Θανάση Παπαμιχαήλ

θανάσης παπαμιχαήλ

Σήμερα που η απαξίωση της πολιτικής έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις, ένα μεγάλο ποσοστό των ψηφοφόρων πολιτών δηλώνουν αναποφάσιστοι και ένα ακόμη πολύ μεγαλύτερο, προτίμησαν την αποχή από την κάλπη, στις τελευταίες εθνικές εκλογές. Όσον αφορά για την αποχή στις αυτοδιοικητικές εκλογές, αυτή ξεπέρασε σε αρκετούς δήμους το ποσοστό του εξήντα τοις εκατό. Και τα πολιτικά κόμματα, "περί άλλων τυρβάζουν".

Στη σωστή τέχνη της επικοινωνίας, ο πολιτικό και ο πολίτης, πρέπει να μιλάνε την ίδια γλώσσα. Να καταλαβαίνει ο πολιτικός τα προβλήματα του πολίτη και να προτείνει απλά και κατανοητά τις λύσεις που απαιτούνται χωρίς βαρύγδουπους, δυσνόητους και το κυριότερο φθαρμένους όρους. Και σε κάποιες περιπτώσεις, ο βίος και η πολιτεία του πολιτικού να αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση από τον πολίτη.

Αντίθετα, πολίτης και πολιτικός είναι δύο παράλληλες γραμμές που δεν συναντιόνται πουθενά. Δύο διαφορετικοί κόσμοι, που έρχονται σε επαφή μόνο σε προεκλογικές περιόδους. Όλες οι δημοσκοπήσεις το αναγνωρίζουν και συμφωνούν στο γεγονός ότι η πλειοψηφία των πολιτών δεν εμπιστεύεται το σημερινό πολιτικό σύστημα.

Ένα σημαντικό ποσοστό των πολιτών αντιδρούν κατά των πολιτικών για τις συμπεριφορές τους, τα εξωπραγματικά προνόμια τους  στην περίοδο της κρίσης, στην απάθεια και αδιαφορία για ότι συμβαίνει στην κοινωνία και κατά μιας γραφειοκρατικής μηχανής που έχει δημιουργηθεί για τις ελίτ τάξεις της κοινωνίας. Αποτέλεσμα, όλο και μεγαλύτερα να είναι τα ποσοστά της αποχής από τις κάλπες των εκλογών, εθνικών και αυτοδιοικητικών.

Τα επιτελεία των κομμάτων θα πρέπει να αναζητήσουν τα αίτια, όλων των ομάδων κοινού, που απαρτίζουν  τα ποσοστά της εποχής. Να δουν αν λείπει παράδειγμα, ένας ιδεολογικός στόχος, ένα νέο ελκυστικό αφήγημα, μια νέα πολιτική πρόταση, μια «καθαρή» γλώσσα ή πλήρης ανανέωση του πολιτικού προσωπικού.

Το τελευταίο δεν συμφέρει κανέναν γι αυτό και προσπαθούν να «φτιασιδώσουν» λίστες ψηφοφόρων με νέα πρόσωπα και «φόντα» εκδηλώσεων, ενώ τα «βαρίδια» παραμένουν. Η απαξιωτική φράση «όλοι τα ίδια είναι» αφορά τα κόμματα εξουσίας κατά κύριο λόγο και φυσικά «παίρνει η μπάλα» και το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα.

Στις τελευταίες εθνικές εκλογές, ένα ποσοστό του πενήντα πέντε τοις εκατό του εκλογικού σώματος, προσήλθε στις κάλπες και αποφάσισε για την κυβέρνηση που θα έχουμε την επόμενη μέρα. Αποφάσισε για τη ζωή του 100 τοις εκατό, δηλαδή όλων μας. Το αποτέλεσμα το βιώνουμε όσοι ψηφίσαμε το κυβερνών κόμμα ή κόμμα της αντιπολίτευσης. Και στις επόμενες εκλογές, είναι πολύ μικρή η πιθανότητα να ανατραπούν προς το καλύτερο τα ποσοστά προσέλευσης στην κάλπη.

Να υπάρξει προς το παρόν μια άλλη λύση, που θα φέρει τους πολίτες στην κάλπη. Συνήθως τα ποσοστά της αποχής μειώνονται όταν εμφανίζεται στον πολιτικό ορίζοντα, ένας νέος πολιτικός φορέας με ηγέτη νέο, άφθαρτο, οραματιστή, ρεαλιστή, με όρεξη για δημιουργία και «τσαγανό» να σπάσει αυγά, να τα βάλει με τους γνωστούς και μη εξαιρετέους «νταβατζήδες», με στόχο την αναδιανομή του δημόσιου πλούτου και την επανεκκίνηση της οικονομίας μετά τις κρίσεις, οικονομικές και υγειονομικές.

Και μέχρι τότε Καλές Διακοπές!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Ο πολιτικός πολιτισμός από αυτονόητος, ζητούμενος! Του Θανάση Παπαμιχαήλ*

Δασικές πυρκαγιές και πρόληψη. Του Γ. Μαρκουλάκη