Προς μια βέλτιστη άρδευση στην ελιά: Οι προκλήσεις της νέας εποχής και το στοίχημα για την ελαιοκαλλιέργεια *Του Χρήστου Εμμ. Στρατάκη

Ο φετινός χειμώνας και γενικότερα η τελευταία διετία, μας υπενθύμισε με τον πιο σκληρό τρόπο πόσο ευάλωτο είναι το νερό στο νησί μας. Η παρατεταμένη ανομβρία που έπληξε την Κρήτη δημιούργησε σωρευτικό υδατικό στρες στους ελαιώνες, με αποτέλεσμα μειωμένη παραγωγή. Μελέτες που πραγματοποιήθηκαν φέτος έδειξαν ότι η πτώση της παραγωγής δεν οφείλεται σε ένα μεμονωμένο γεγονός, αλλά σε παρατεταμένη, σωρευτική έλλειψη νερού σε βάθος μηνών. 

Το ενθαρρυντικό είναι ότι, σύμφωνα με στοιχεία  του ΕΛΓΟ-ΔΗΜΗΤΡΑ (Ινστιτούτο Ελιάς, Υποτροπικών Φυτών & Αμπέλου - Εργαστήριο Υδατικών Πόρων, Αρδεύσεων & Περιβαλλοντικής Γεωπληροφορικής), οι βροχοπτώσεις του τρέχοντος έτους ήταν σημαντικά αυξημένες σε σχέση με το 2025, με την ευρύτερη περιοχή Ηρακλείου και Λασιθίου να καταγράφει αύξηση που, ανάλογα με την περιοχή, ξεπερνά το 50%. Πρέπει όμως να επισημάνουμε ότι η σύγκριση γίνεται με μια εξαιρετικά ξηρή χρονιά, καθώς το 2025 ήταν η τρίτη συνεχόμενη χρονιά μειωμένων βροχοπτώσεων στην Ανατολική Κρήτη. Άρα η φετινή αύξηση ναι μεν σημαίνει βελτίωση, αλλά από πολύ χαμηλή βάση, όχι πλήρη επάρκεια νερού. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το «αύριο», και το νησί μας εξακολουθεί να μην είναι επαρκώς θωρακισμένο απέναντι σε μελλοντικές περιόδους ξηρασίας. Η λύση, λοιπόν, δεν είναι να περιμένουμε τη βροχή — είναι να αλλάξουμε τον τρόπο που διαχειριζόμαστε κάθε σταγόνα νερού που έχουμε.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τον υπόλοιπο κόσμο; Όταν μιλάμε για εξοικονόμηση νερού στη γεωργία, το Ισραήλ αποτελεί σχεδόν παγκόσμιο σημείο αναφοράς — και όχι τυχαία. Μια χώρα με έντονα άνυδρο κλίμα κατάφερε να μετατρέψει την έλλειψη νερού σε κινητήρια δύναμη καινοτομίας. 

Η ιστορία ξεκινά τη δεκαετία του 1930, όταν ο ισραηλινός μηχανικός Σίμχα Μπλας παρατήρησε ότι ένα δέντρο δίπλα σε μια διαρροή σωλήνα ήταν πιο υγιές και εύρωστο από τα γύρω του. Από αυτή την απλή παρατήρηση γεννήθηκε μια τεχνολογία που άλλαξε την παγκόσμια γεωργία: η στάγδην άρδευση που παρέχει νερό σταγόνα-σταγόνα, απευθείας στη ριζόσφαιρα του δέντρου, ελαχιστοποιώντας την εξάτμιση και τη διήθηση σε βάθος που η ρίζα δεν μπορεί να αξιοποιήσει. Συγκριτικά με την παραδοσιακή άρδευση με κατάκλιση ή με καταιονισμό, η στάγδην άρδευση μπορεί να εξοικονομήσει έως και 50% νερό, με ταυτόχρονη αύξηση της απόδοσης.

Η ελεγχόμενη ελλειμματική άρδευση. Μελέτες έχουν δείξει κάτι πολύ σημαντικό: ότι η ελιά δεν χρειάζεται πάντα το ίδιο νερό σε όλα τα στάδια της καρποφορίας. Υπάρχουν συγκεκριμένες φαινολογικές φάσεις —όπως η σκλήρυνση του πυρήνα— όπου το δέντρο είναι πιο ανθεκτικό στην έλλειψη νερού, και άλλες πιο κρίσιμες φάσεις όπου η άρδευση πρέπει να είναι επαρκής. Ελέγχοντας στοχευμένα το πότε δίνουμε νερό —και όχι μόνο το πόσο— μπορούμε να πετύχουμε σημαντική εξοικονόμηση χωρίς να θυσιάσουμε την ποιότητα ή την ποσότητα της παραγωγής. 

Άρδευση ακριβείας και τεχνολογία. Σήμερα, η άρδευση δεν είναι πια «μαντεψιά». Σήμερα, αισθητήρες εδάφους μπορούν να μετρούν σε πραγματικό χρόνο την υγρασία σε διαφορετικά βάθη. Θερμικές κάμερες και δορυφορικές εικόνες μπορούν να υπολογίζουν δείκτες όπως ο δείκτης υδατικής καταπόνησης της καλλιέργειας, δίνοντας στον παραγωγό μια ακριβή εικόνα για το πόσο «διψασμένο» είναι πραγματικά το δέντρο — όχι το χωράφι στο σύνολό του, αλλά κάθε επιμέρους τμήμα του. Αυτό επιτρέπει τη λεγόμενη μεταβλητή άρδευση, όπου διαφορετικά κομμάτια του ίδιου ελαιώνα ποτίζονται με διαφορετική ποσότητα νερού, ανάλογα με τις πραγματικές τους ανάγκες. 

Αξιοποίηση επεξεργασμένων λυμάτων. Το Ισραήλ ανακυκλώνει σήμερα το μεγαλύτερο μέρος των αστικών του λυμάτων και τα επαναχρησιμοποιεί στη γεωργία, ένα ποσοστό που δεν έχει αντίστοιχο σχεδόν πουθενά στον κόσμο. Είναι μια πρακτική που, τηρουμένων των αναλογιών, θα μπορούσε να αποτελέσει άξονα σκέψης και για δήμους της ενδοχώρας όπως τη Βιάννο — δηλαδή η κατάλληλα επεξεργασμένη ανακύκλωση νερού μπορεί να αποτελέσει συμπληρωματική πηγή, ιδιαίτερα σε περιόδους αιχμής.

Βέβαια, η εξοικονόμηση νερού είναι αναγκαία συνθήκη, αλλά όχι από μόνη της αρκετή. 

Έχω αναπτύξει στο παρελθόν και στον δημόσιο διάλογο αλλά και σε συνεταιρισμούς και εξακολουθώ να το πιστεύω, ένα νέο μοντέλο οργάνωσης της παραγωγής:

Όπως όλοι γνωρίζουμε η κρητική ύπαιθρος αντιμετωπίζει διαχρονικά σοβαρά διαρθρωτικά προβλήματα: μικρό κλήρο, κατακερματισμό των αγροτεμαχίων, γήρανση του αγροτικού πληθυσμού, έλλειψη εργατικών χεριών και αυξημένο κόστος παραγωγής. Το αποτέλεσμα το βλέπουμε καθημερινά γύρω μας: ελαιώνες στους οποίους δεν εκτελούνται πια οι απαραίτητες καλλιεργητικές εργασίες, με ελλιπή καταπολέμηση ασθενειών και εχθρών. Μόνο ένα μικρό ποσοστό των ελαιώνων μας καλλιεργείται σήμερα πραγματικά συστηματικά — το υπόλοιπο φυτικό μας κεφάλαιο αξιοποιείται σε πολύ μικρό ποσοστό. 

Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι μόνο η εξοικονόμηση νερού δέντρο προς δέντρο, αλλά και η δημιουργία πιο βιώσιμων, πρότυπων γεωργικών εκμεταλλεύσεων — μέσα από την εθελοντική συνένωση μικρών, όμορων οικογενειακών ελαιώνων με κοινά χαρακτηριστικά, χωρίς φυσικά κανείς να χάνει την ιδιοκτησία της γης του. Μια τέτοια οργάνωση θα επέτρεπε την πλήρη αξιοποίηση όλων των διαθέσιμων μέσων παραγωγής —γης, εργαλείων, μηχανολογικού εξοπλισμού— που σήμερα σε πολλές περιπτώσεις μένουν σε μεγάλο βαθμό ή και εντελώς αναξιοποίητα. 

Υπάρχουν μορφές εταιρειών που μπορούν να αξιοποιηθούν όπως για παράδειγμα οι Ιδιωτικές Κεφαλαιουχικές Εταιρείες, ώστε να εμπεδωθεί η αξιοπιστία στην διαχείριση. 

Θα επέτρεπε επίσης πιο ολοκληρωμένα μοντέλα καλλιέργειας: για παράδειγμα, συγκαλλιέργεια της ελιάς με ψυχανθή για τον φυσικό εμπλουτισμό του εδάφους με άζωτο, ή ακόμη και συνδυασμό της ελαιοκαλλιέργειας με σταυλισμένη αιγοπροβατοτροφία εντός του ελαιώνα, με ελάχιστο πρόσθετο κόστος. Έτσι, τίποτα δεν πάει χαμένο — ούτε ο καρπός, ούτε τα φύλλα, ούτε τα κλαδιά, ούτε ο πυρήνας.

Τα νέα αυτά πρότυπα σχήματα σε κάθε περιοχή/Δήμο/Περιφέρεια θα καλλιεργούνται με ενιαίο τρόπο, βάσει συγκεκριμένων προτύπων, θα ακολουθούν βέλτιστες καλλιεργητικές τεχνικές και χρήση νέων τεχνολογιών για τη φυτοπροστασία, θα παράγουν πιστοποιημένα προϊόντα, θα μπορούν να επιδοτηθούν και να απορροφήσουν κονδύλια από την ΕΕ ευκολότερα, ενώ θα μπορούν να πωλούν απευθείας στους καταναλωτές, με κίνητρα που θα θεσμοθετήσει η πολιτεία, όπως για παράδειγμα την πρόσβαση σε καίρια σημεία πώλησης, σε λαϊκές αγορές, σε πύλες εισόδου και εξόδου της χώρας (λιμάνια-αεροδρόμια). Η νέα μορφή των πρότυπων ενιαίων εκμεταλλεύσεων θα επιδρά συναγωνιστικά σε κάθε περιοχή ώστε να θέλουν όλοι οι παραγωγοί να φτάσουν στο επίπεδο της πρότυπης ενιαίας εκμετάλλευσης.

Αυτή η μεταρρύθμιση θα δώσει νέα δυναμική στον αγροδιατροφικό τομέα, μειώνοντας το κόστος παραγωγής και δημιουργώντας περισσότερα οφέλη και οικονομίες κλίμακας. Και κυρίως θα αγκαλιαστεί από τους παραγωγούς και θα αποτελεί κίνητρο για συνέχιση της παραγωγικής διαδικασίας για το ξαναζωντάνεμα της υπαίθρου. Και κυρίως να καθιερωθεί στη χώρα μας ως το νέο παραγωγικό μοντέλο στον αγροτικό τομέα, για να μην επανέλθουμε σ’ έναν νέο φεουδαρχισμό προς όφελος μόνο μεγάλων συμφερόντων και πολυεθνικών κολοσσών και ο Έλληνας αγρότης να γίνει ο κολλήγος της νέας εποχής.  

Συμπερασματικά παρατίθενται μερικές πρακτικές λύσεις που ταιριάζουν στη Βιάννο: 

- Μετάβαση από την επιφανειακή στη στάγδην άρδευση σε ελαιώνες που ακόμη ποτίζονται με παλαιότερες μεθόδους, με στήριξη μέσω προγραμμάτων αγροτικής ανάπτυξης.

- Χρήση απλών αισθητήρων υγρασίας εδάφους, πλέον πολύ προσιτών οικονομικά, ώστε ο παραγωγός να ποτίζει με βάση την πραγματική ανάγκη του δέντρου και όχι με βάση τη συνήθεια.

- Εφαρμογή ελεγχόμενης ελλειμματικής άρδευσης στις φάσεις που η ελιά το αντέχει, εξοικονομώντας νερό για τις πραγματικά κρίσιμες περιόδους.

- Οργανική εδαφοκάλυψη δηλαδή η τοποθέτηση γύρω από τον κορμό φυσικών υλικών (όπως φύλλα ή άλλα φυτικά υπολείμματα, κομμένα χόρτα κλπ), που μειώνει την εξάτμιση και διατηρεί την υγρασία του εδάφους, εμποδίζει την ανάπτυξη ζιζανίων και βελτιώνει τη γονιμότητα του εδάφους καθώς αποσυντίθεται.

- Συλλογή όμβριων υδάτων και μικρές τοπικές δεξαμενές, ώστε να αξιοποιείται η βροχή του χειμώνα και να μην χάνεται.

- Συλλογική διαχείριση νερού σε επίπεδο κοινότητας, με διαμοιρασμό δεδομένων και υποδομών, και τέλος, δημιουργία σοβαρών, σύγχρονων αρδευτικών έργων, δικτύων, μικροφραγμάτων για το νησί.

Ο κρητικός ελαιώνας έχει αντέξει αιώνες, αλλαγές καιρού, δύσκολες εποχές. 

Το χρέος της δικής μας γενιάς είναι να της δώσουμε τα εργαλεία της εποχής μας: γνώση, τεχνολογία, και σωστή διαχείριση του πολυτιμότερου φυσικού μας πόρου, του νερού. 

(Απόσπασμα από την ομιλία του κ.Στρατάκη κατά την τελετή εγκαινίων της 3ης Γιορτής Ελιάς και Ελαιολάδου στην Άνω Βιάννο στις 14/08/2026. )

* Ο Χρήστος Εμμ. Στρατάκης είναι Γεωπόνος, MSc – Πληροφορικός, MSc.

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του ekriti.gr