Τεχνολογία

Τι έκρυψε η Microsoft στην «κιβωτό» του GitHub για το τέλος του κόσμου

305373-github-open-source-archive-project-arctic.jpg

Το Σβάλμπαρντ, αρχιπέλαγος βόρεια της ηπειρωτικής Νορβηγίας, είναι ένας από τους «τελευταίους σταθμούς του πολιτισμού» πριν τον Βόρειο Πόλο.

Τα πιο πολλά από τα ανθρακωρυχεία του έχουν κλείσει εδώ και πολύ καιρό, οπότε οι ντόπιοι, για να προσελκύσουν τουριστικό, επιστημονικό κλπ ενδιαφέρον, προωθούν τον τόπο τους ως ένα μέρος όπου μπορούν να κρυφτούν/ αποθηκευτούν πράγματα έτσι ώστε να είναι ασφαλή από τον υπόλοιπο κόσμο- και σε αυτό το πλαίσιο έχει κατασκευαστεί εκεί το Svalbard Global Seed Vault, μία «κιβωτός» όπου έχουν αποθηκευτεί σπόροι φυτών για «επανεκκίνηση» σε περίπτωση κάποιου αποκαλυπτικών διαστάσεων γεγονότος (πυρηνικός πόλεμος, επιδημία ή κάτι ανάλογο).

Ωστόσο, το GitHub, «τράπεζα» κώδικα υπολογιστή της Microsoft επέλεξε να κρύψει εκεί κάτι άλλο για να επιβιώσει από μια τέτοια καταστροφή.

Όπως αναφέρεται σε εκτενές αφιέρωμα του Bloomberg, στις 24 Οκτωβρίου ο 42χρονος διευθύνων σύμβουλος του Github, Νατ Φρίντμαν, πήγε σε ένα εγκαταλελειμμένο ανθρακωρυχείο στο Σβάλμπαρντ και σε μια ειδικά διαμορφωμένη αποθήκη μετέφερε ένα μεγάλο μέρος του open source κώδικα λογισμικού του πλανήτη.

Πρόκειται για το Arctic World Archive, έναν «εξάδελφο» της προαναφερθείσας «κιβωτού». Όπως αναφέρει το Bloomberg, οι servers και τα flash drives δεν είναι αρκετά ανθεκτικά για αυτή τη δουλειά, οπότε τα δεδομένα είναι αποθηκευμένα σε «μπομπίνες», τοποθετημένες σε λευκό πλαστικό δοχείο μεγέθους κουτιού πίτσας. Στην ουσία πρόκειται για μικροφίλμ όπου, με τη βοήθεια μεγεθυντικού φακού, μπορεί να δει κανείς δεδομένα (εικόνες, κείμενο ή γραμμές κώδικα). Μια νορβηγική εταιρεία, η Piql AS, κατασκευάζει τις μπομπίνες αυτές, με εξαιρετικά ανθεκτική ταινία, καλυμμένο με σκόνη οξειδίου του σιδήρου για επιπλέον αντοχή. Κατά την Piql, το υλικό αυτό μπορεί να αντέξει 750 χρόνια υπό κανονικές συνθήκες και ίσως 2.000 χρόνια μέσα σε μια κρύα, στεγνή σπηλιά χωρίς πολύ οξυγόνο.

την εν λόγω αποθήκη, πέρα από το υλικό που τοποθέτησε ο Φρίντμαν, υπάρχουν και άλλα περιεχόμενα, μεταξύ των οποίων αρχεία του Βατικανού, ιταλικές ταινίες κ.α. Ωστόσο το GitHub, το οποίο η Microsoft αγόρασε πέρυσι για 7,5 δισ. δολάρια, σχεδιάζει να εξελιχθεί στον μεγαλύτερο «ένοικο». Η πρώτη μπομπίνα περιελάμβανε το Linux και το Android, συν άλλες 6.000 σημαντικές open source εφαρμογές.

 

Όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα του Bloomberg, εκ πρώτης όψεως αυτό μπορεί να φαίνεται ως κίνηση εντυπωσιασμού: Εάν ο κόσμος φτάσει στο σημείο να χρειαστεί τα αποθέματα των «κιβωτών» του Σβάλμπαρντ, μάλλον οι πηγαίοι κώδικες (source code) εφαρμογών, προγραμμάτων κλπ δεν θα έχουν και πολύ μεγάλη προτεραιότητα, ωστόσο ο Φρίντμαν θεωρεί πως πρόκειται για ένα φυσικό και λογικό επόμενο βήμα. Το open source λογισμικό, κατά τον ίδιο, είναι ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της ανθρωπότητας, δεδομένου πως έχει αποτελέσει τη βάση του σύγχρονου κόσμου, από το Ίντερνετ και τα smartphones μέχρι δορυφόρους, ιατρικές συσκευές, επιστημονικά εργαλεία, ρομπότ κ.α.

Η βασική ιδέα του ανοικτού (open source) κώδικα είναι πως γράφεις κώδικα και τον διαμοιράζεσαι, δίνοντας σε όλους τη δυνατότητα να δουν τι έχεις κάνει, και αν επιθυμούν να πάρουν τον κώδικα και να τον αλλάξουν, προσαρμόζοντάς τον στις δικές τους απαιτήσεις και κάνοντάς τον «δικό τους». Στο GitHub αναπτύσσεται μεγάλο μέρος του open source λογισμικού του κόσμου: Περίπου 40 εκατομμύρια άνθρωποι, πολλοί εκ των οποίων εθελοντές, εξελίσσουν projects, καταγράφουν προβλήματα (bugs), αναζητούν κενά ασφαλείας κ.α. Στην πράξη πρόκειται για μια τεράστια «βιβλιοθήκη» εργαλείων που μπορούν να χρησιμοποιήσουν όλοι.

Αυτό που επιδιώκει ο Φρίντμαν με την αποθήκευση στο Σβάλμπαρντ είναι η αντιμετώπιση των υπαρξιακών κινδύνων που αντιμετωπίζει το open source λογισμικό. Όπως είπε στο Bloomberg, είναι πολλές οι μεγάλες εταιρείες που δεν έχουν ιδέα πόσο βασίζονται σε λογισμικό ανοικτού κώδικα, ποιος το έγραψε, πόσο παλιό είναι, τι κενά ασφαλείας μπορεί να υπάρχουν σε αυτό κ.α.

 

via

Τεχνολογία

Η Ελλάδα παράγει 17 κιλά ηλεκτρονικών αποβλήτων ανά κάτοικο ετησίως

ηλεκτρονικά απόβλητα

Η ποσότητα ρεκόρ των 53,6 εκατομμυρίων τόνων ηλεκτρονικών αποβλήτων ή 7,3 κιλά ανά κάτοικο της Γης παρήχθη παγκοσμίως το 2019, μια αύξηση κατά 21% σε σχέση με πριν πέντε χρόνια. Η Ελλάδα παρήγαγε πέρυσι συνολικά 181.000 τόνους ηλεκτρονικών αποβλήτων ή 16,9 κιλά ανά κεφαλή, από τους οποίους περίπου οι 56.000 τόνοι συλλέχθηκαν και ανακυκλώθηκαν. Το ποσοστό ανακύκλωσης στη χώρα μας (περίπου 31%) είναι ακόμη αρκετά κάτω από το μέσο όρο στην Ευρώπη (43%).

Ο συνολικός όγκος των περυσινών ηλεκτρονικών αποβλήτων σε όλο τον κόσμο ισοδυναμεί με το βάρος 350 γιγάντιων κρουαζιερόπλοιων Queen Mary 2 ή -αν έμπαιναν στη σειρά- με μια γραμμή μήκους 125 χιλιομέτρων. Ο χρυσός και άλλα πολύτιμα συστατικά (πλατίνα, άργυρος, χαλκός κ.α.) μέσα στα ηλεκτρονικά απόβλητα που πετιούνται ή καίγονται, εκτιμάται ότι αξίζουν 57 δισεκατομμύρια δολάρια, αξία μεγαλύτερη από το ΑΕΠ πολλών χωρών, σύμφωνα με την έκθεση «Global E-waste Monitor 2020» των Ηνωμένων Εθνών. 

Η έκθεση προβλέπει ότι τα ηλεκτρονικά απόβλητα (πεταμένα προϊόντα με μπαταρία ή ηλεκτρικό βύσμα) θα φθάσουν τα 74 εκατομμύρια τόνους έως το 2030, εμφανίζοντας σχεδόν διπλασιασμό μέσα σε 16 χρόνια. Η εξέλιξη αυτή οφείλεται στη συνεχώς αυξανόμενη κατανάλωση ηλεκτρικών και ηλεκτρονικών συσκευών, στον ολοένα μικρότερο κύκλο ζωής τους και στη μείωση των ευκαιριών επισκευής τους.

Μόνο το 17,4% των παγκόσμιων ηλεκτρονικών αποβλήτων του 2019 συλλέχθηκε και ανακυκλώθηκε. Η Ασία γεννά το μεγαλύτερο συνολικό όγκο (24,9 εκατομμύρια τόνους το 2019) και ακολουθούν η Βόρεια και Νότια Αμερική (13,1 εκατ.) και η Ευρώπη (12 εκατ. τόνοι). Την μεγαλύτερη δημιουργία αποβλήτων ανά κεφαλή κάνει η Ευρώπη (16,2 κιλά πέρυσι) και μετά η Β. και Ν.Αμερική (13,3 κιλά). Συνολικά η Ευρώπη ανακυκλώνει περίπου το 43% των e-αποβλήτων της, αν και με αποκλίσεις (59% η Βόρεια, 34% η Νότια και 29% η Ανατολική Ευρώπη).

Τα e-απόβλητα συνιστούν κίνδυνο τόσο για την υγεία όσο και για το περιβάλλον, καθώς περιέχουν τοξικές ουσίες όπως ο υδράργυρος, που προξενούν βλάβες στον εγκέφαλο και στο νευρικό σύστημα. Επίσης, χωρίς σωστή διαχείριση τους, τα ηλεκτρονικά απόβλητα επιδεινώνουν την κλιματική αλλαγή, καθώς συμβάλλουν στην απελευθέρωση «αερίων του θερμοκηπίου» στην ατμόσφαιρα.

Τα περισσότερα απόβλητα παγκοσμίως είναι μικρές συσκευές (17,4 εκατ. τόνοι) και ακολουθούν οι μεγάλες (13,1 εκατ. τόνοι). Οι πεταμένες οθόνες φθάνουν τα 6,7 εκατ. τόνοι, οι λάμπες τα 4,7 εκατ. τόνους και ο τηλεπικοινωνιακός εξοπλισμός τα 0,9 εκατ. τόνους. Η ταχύτερη αύξηση αποβλήτων (7% μετά το 2014) αφορά τον εξοπλισμό κλιματισμού.

Ο Έλληνας Αντώνης Μαυρόπουλος, πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Στερεών Αποβλήτων (ISWA), δήλωσε ότι «οι ποσότητες ηλεκτρονικών αποβλήτων αυξάνονται τρεις φορές ταχύτερα από τον παγκόσμιο πληθυσμό και 13% πιο γρήγορα από το παγκόσμιο ΑΕΠ κατά τα τελευταία πέντε χρόνια. Αυτή η απότομη αύξηση δημιουργεί σημαντικές πιέσεις στο περιβάλλον και στην υγεία και δείχνει πόσο επείγον είναι να συνδυαστεί η τέταρτη βιομηχανική επανάσταση με την κυκλική οικονομία».