Υπάρχουνζευγάρια που μαλώνουν για σοβαρά πράγματα και υπάρχουν κι εκείνα που φθείρονται αθόρυβα, επειδή ο ένας κοιτάζει το ηλιοβασίλεμα και ο άλλος το ρολόι. Ο ένας θέλει να κάτσει λίγο ακόμα στο τραπέζι μετά το φαγητό, να πει μια χαζή ιστορία, να γελάσει χωρίς λόγο, να κάνει μια βόλτα χωρίς προορισμό. Ο άλλος έχει ήδη σηκωθεί για να βάλει πλυντήριο, να τσεκάρει mails, να οργανώσει το αυριανό πρόγραμμα και να θυμηθεί αν πλήρωσε τον λογαριασμό του ρεύματος.

Και κάπου εκεί αρχίζει μια περίεργη απόσταση που δεν μοιάζει με κρίση, αλλά περισσότερο με διαφορετικό ρυθμό ζωής. Δεν σημαίνει ότι κάποιος αγαπά λιγότερο. Συνήθως σημαίνει ότι κάποιος έχει ξεχάσει πώς είναι να βρίσκεται πραγματικά μέσα στη στιγμή. Και αυτό συμβαίνει πιο εύκολα απ’ όσο νομίζεις, ειδικά όταν η καθημερινότητα σε εκπαιδεύει να λειτουργείς σαν project manager της ίδιας σου της ζωής αντί σαν άνθρωπος που τη ζει.

Όταν το μέλλον καταπίνει το παρόν

Ο εγκέφαλος λατρεύει την οργάνωση γιατί του δίνει αίσθηση ασφάλειας. Οι λίστες, τα προγράμματα και οι υποχρεώσεις λειτουργούν σχεδόν καθησυχαστικά, ειδικά σε ανθρώπους που κουβαλούν ευθύνη, άγχος ή τη μόνιμη ανάγκη να τα προλάβουν όλα. Το πρόβλημα ξεκινά όταν η σχέση μετατρέπεται σε meeting. Όταν μιλάτε μόνο για παιδιά, λογαριασμούς, μετακινήσεις, δουλειες και υποχρεώσεις. Εκεί χάνεται σταδιακά το “εμείς” και μένει μόνο η διαχείριση.

Οι έρευνες στην ψυχολογία δείχνουν ότι οι άνθρωποι που μπορούν να μένουν παρόντες στη στιγμή έχουν μεγαλύτερη συναισθηματική σύνδεση και καλύτερη ποιότητα σχέσης. Όχι επειδή είναι πιο ανέμελοι, αλλά επειδή προσέχουν τα μικρά πράγματα. Τον τρόπο που γελάει ο άλλος, μια κουβέντα μέσα στο αυτοκίνητο, το φως στο μπαλκόνι ένα απόγευμα Κυριακής. Αυτές οι μικρές στιγμές είναι τελικά το υλικό της οικειότητας Όχι τα μεγάλα λόγια και οι εντυπωσιακές κινήσεις που ανεβαίνουν στα social media.

Οι άνθρωποι δεν έχουν όλοι την ίδια σχέση με τον χρόνο

Κάποιοι άνθρωποι ζουν πιο πολύ στο τώρα και κάποιοι μονίμως δέκα βήματα μπροστά. Αυτό δεν είναι απαραίτητα ελάττωμα ή αρετή, είναι τρόπος λειτουργίας. Εκείνος που ζει στο παρόν μπορεί να φαίνεται χαλαρός, αυθόρμητος και πιο διαθέσιμος συναισθηματικά. Από την άλλη, εκείνος που σκέφτεται συνεχώς το αύριο συχνά κουβαλά μέσα του ευθύνη, πίεση και την ανάγκη να μη διαλυθούν όλα αν αφήσει λίγο το τιμόνι. Το θέμα είναι ότι όταν αυτοί οι δύο άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλον, αρχίζουν οι παρεξηγήσεις. Ο ένας νιώθει πως ο άλλος δεν χαλαρώνει ποτέ και ο δεύτερος αισθάνεται ότι τα κάνει όλα μόνος του. Και κάπου εκεί ξεκινά εκείνη η κλασική φράση που σκοτώνει αργά την τρυφερότητα, “δεν με καταλαβαίνεις”. Στην πραγματικότητα όμως συνήθως δεν φταίει η αγάπη. Φταίει ότι μιλάτε διαφορετική γλώσσα χρόνου και κανείς δεν έχει κάτσει να το εξηγήσει πραγματικά.

Διαβάστε επίσης 

Δεν είναι ζήλια, δεν είναι φροντίδα, είναι έλεγχος!