Το τέλος του Ήλιου μπορεί να φέρει χάος στο ηλιακό σύστημα: Τι δείχνει νέα μελέτη

Νέα επιστημονική μελέτη αλλάζει όσα γνωρίζαμε για τη μακροπρόθεσμη τύχη των εξωτερικών πλανητών του ηλιακού συστήματος. Ερευνητές του Caltech και του Πανεπιστημίου του Michigan εκτιμούν ότι Δίας, Κρόνος, Ουρανός και Ποσειδώνας μπορεί να χάσουν την τροχιακή τους σταθερότητα πολύ νωρίτερα από τις προηγούμενες προβλέψεις.

Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο «The Astrophysical Journal Letters», επικεντρώνεται στο τέλος της ζωής του Ήλιου. Τα παλαιότερα μοντέλα θεωρούσαν ότι, όταν ο Ήλιος διογκωθεί σε κόκκινο γίγαντα και στη συνέχεια μετατραπεί σε λευκό νάνο, θα χάνει τη μάζα του σταδιακά και ομαλά. Με αυτό το σενάριο, οι τροχιές των τεσσάρων γιγάντιων πλανητών θα απομακρύνονταν περίπου στο διπλάσιο της σημερινής τους απόστασης και το σύστημα θα μπορούσε να παραμείνει σταθερό για 30 έως 100 δισεκατομμύρια χρόνια.

Η νέα έρευνα δίνει διαφορετική εικόνα. Αξιοποιώντας αστρομετρικά δεδομένα του διαστημικού τηλεσκοπίου Gaia, οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι τα γηρασμένα άστρα μπορούν να αποβάλλουν τα εξωτερικά τους στρώματα με απότομες και ασύμμετρες εκτινάξεις. Οι εκτινάξεις αυτές προκαλούν μικρές, τυχαίες «ώσεις» στο άστρο, οι οποίες μπορούν σταδιακά να αποσταθεροποιήσουν τις πλανητικές τροχιές.

Η ομάδα των Konstantin Batygin, Jim Fuller και Fred C. Adams πραγματοποίησε εκατοντάδες προσομοιώσεις Ν-σωμάτων, εξετάζοντας τις βαρυτικές αλληλεπιδράσεις των πλανητών και διαφορετικά σενάρια εξέλιξης του άστρου. Περίπου το 40% των προσομοιώσεων εμφάνισε έντονες τροχιακές αλληλεπιδράσεις ήδη κατά τη φάση του κόκκινου γίγαντα, ενώ σχεδόν το 90% κατέληξε σε διάλυση του συστήματος ή σε εκτόξευση πλανητών στο μεσοαστρικό διάστημα μέσα σε 3 δισεκατομμύρια χρόνια από τη δημιουργία του λευκού νάνου.

Με βάση τη νέα εκτίμηση, η διάρκεια ζωής των εξωτερικών πλανητών σε σταθερές τροχιές περιορίζεται σε περίπου 1 έως 3 δισεκατομμύρια χρόνια μετά τη μετατροπή του Ήλιου σε λευκό νάνο, αντί για τα πολύ μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα που προέβλεπαν τα προηγούμενα μοντέλα.

Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν συμβατικές υπολογιστικές μεθόδους και εξειδικευμένα μοντέλα εξέλιξης άστρων, χωρίς εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης. Τα αποτελέσματα επαναφέρουν στο προσκήνιο και μια παλαιότερη ιδέα του Ισαάκ Νεύτωνα, σύμφωνα με την οποία οι βαρυτικές αλληλεπιδράσεις θα μπορούσαν τελικά να οδηγήσουν το ηλιακό σύστημα σε αστάθεια. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όμως, ο καθοριστικός παράγοντας δεν είναι μόνο η βαρύτητα μεταξύ των πλανητών, αλλά και ο βίαιος τρόπος με τον οποίο ο Ήλιος θα χάσει τη μάζα του στο τέλος της ζωής του.

Διαβάστε επίσης 

Αλτσχάιμερ: Ελπίδα από νέο υποψήφιο φαρμακευτικό μόριο που αναπτύσσουν Έλληνες ερευνητές

«Πλάνη του σχεδιασμού»: Γιατί κάποιοι αργούν στα ραντεβού τους - Η εκτίμηση των ψυχολόγων