Ανυπομονησία, άγχος, φόβος και μια τεράστια αγωνία για το πώς θα είναι. «Είναι καλά; Πήρε την πρώτη του αναπνοή;» Και μέσα μου μια μόνο προσευχή. «Θεέ μου, κάνε να ακούσω το κλάμα του». Να πάρει την πρώτη του ανάσα και να αντικρίσω, επιτέλους, το πλάσμα που αγάπησα με όλη μου την καρδιά πριν ακόμη το δω, πριν το αγγίξω, πριν το γνωρίσω.

Η πρώτη αγκαλιά. Το πρώτο άγγιγμα. Εκείνη η στιγμή δεν ξεχνιέται ποτέ. «Αυτό είναι το παιδί μου; Εγώ είμαι η μαμά του;»

Και ξαφνικά συνειδητοποιείς πως από εδώ και πέρα είσαι υπεύθυνη για μια μικρή ζωή. Είσαι όλος του ο κόσμος, κι εκείνο γίνεται όλη σου η ψυχή. Και τότε, αρχίζουν οι σκέψεις.

«Άραγε θα τα καταφέρω; Θα μπορέσω να το μεγαλώσω σωστά; Κι αν κάνω λάθος; Κι αν του κάνω κακό χωρίς να το θέλω;»

Δεν ξέρεις τίποτα για το πώς είναι να είσαι μητέρα. Πώς θηλάζεις; Πώς αλλάζεις ένα βρέφος; Πώς το κοιμίζεις; Μήπως κρυώνει; Μήπως ζεσταίνεται; Το κρατάω σωστά; Τόσα ερωτήματα. Τόσα πρωτόγνωρα συναισθήματα. 

Κι ανάμεσα σε όλα αυτά, προσπαθείς να γνωρίσεις το παιδί σου. Και να σε γνωρίσει κι εκείνο.

Για εννέα μήνες γνώριζε μόνο εσένα. Άκουγε την καρδιά σου, ένιωθε την ανάσα σου, ζούσε μέσα σου. Τώρα όμως όλα είναι διαφορετικά. Τώρα κοιτάζεστε για πρώτη φορά. Μαθαίνετε να ζείτε μαζί. Κι εσύ μαθαίνεις ξανά τον εαυτό σου. Μαθαίνεις να ζεις σαν μητέρα. Να σκέφτεσαι σαν μητέρα. Να αγαπάς σαν μητέρα.

Ξαφνικά αρχίζεις να σκέφτεσαι και τη δική σου μαμά. «Άραγε έτσι ένιωθε κι εκείνη όταν με κράτησε πρώτη φορά; Ήταν κι εκείνη τόσο χαμένη και φοβισμένη; Ή μόνο εγώ δεν ξέρω τι να κάνω;» 

Την ρωτάς. Εκείνη σε κοιτάζει γλυκά, σου χαμογελάει τρυφερά και σου απαντά: «Ολες έτσι νιώσαμε. Και, ίσως, όλες συνεχίζουμε να νιώθουμε κάπως έτσι. Δεν γίνεται απαραίτητα πιο εύκολο με τον χρόνο. Απλώς η αγάπη μεγαλώνει τόσο πολύ, που το άγχος και η αγωνία μοιάζουν μικρότερα μπροστά της.»

Εχει δίκιο. Τώρα είμαι μητέρα. Και για αυτό το μικρό πλάσμα μπορώ να καταφέρω τα πάντα.

Μαζί θα μάθουμε ο ένας τον άλλον. Μαζί θα μεγαλώσουμε. Μαζί του θα γίνω μητέρα.