100.6 FM KnossosFM
07:25 | 15/07/2026
newsroom ekriti.gr
Η αναμέτρηση της Αργεντινής με την Αγγλία (15/7, 22:00, ΕΡΤ 1) στον ημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου δεν αποτελεί μόνο μια μεγάλη ποδοσφαιρική μονομαχία, αλλά και μια σύγκρουση διαφορετικών ιστορικών διαδρομών και αντιλήψεων γύρω από την εθνική ταυτότητα.
Ο νικητής του αποψινού ημιτελικού θα αντιμετωπίσει στον τελικό την Ισπανία.
Ο Τόμας Τούχελ οδήγησε τα «Τρία Λιοντάρια» σε απόσταση αναπνοής από την πρώτη τους παγκόσμια καταξίωση μετά από έξι δεκαετίες, έχοντας διαμορφώσει μια ανθεκτική ομάδα που έχει επανειλημμένα βρει έναν δρόμο μέσα από τις αντιξοότητες.
Εμπόδιο τους στέκονται οι παγκόσμιοι πρωταθλητές του Λιονέλ Σκαλόνι και φυσικά του Λιονέλ Μέσι.
Η «Albiceleste» έχει ένα ιστορικά άψογο ποσοστό επιτυχίας 100% όταν φτάνει στα ημιτελικά αυτού του τουρνουά.
Με μια θέση εναντίον στον τελικό του East Rutherford να διακυβεύεται, αυτή η αναμέτρηση υπόσχεται να προσθέσει ένα ακόμη θρυλικό κεφάλαιο σε μια αφήγηση που ορίζεται από εμβληματικά ονόματα και ιστορικό δράμα.
Πώς έφτασαν εδώ
Η νοκ άουτ πορεία της Αγγλίας ήταν μια δοκιμασία χαρακτήρα και επιθετικής αντίδρασης. Αφού κατέκτησε την κορυφή του 12ου ομίλου και νίκησε τη ΛΔ Κονγκό, οι παίκτες του Τούχελ...σιώπησαν το Μεξικό, σε μια συναρπαστική αναμέτρηση με 3-2 για τη φάση των «16» στο Αζτέκα. Μετέφεραν αυτό το μαχητικό πνεύμα σε έναν σκληρό προημιτελικό στο Μαϊάμι εναντίον της Νορβηγίας. Παρά το γεγονός ότι έχαναν, ένα μαγικό...δίποντο από τον Τζουντ Μπέλινγκχαμ τους οδήγησε σε μια νίκη (2-1), κλειδώνοντας ένα σερί τεσσάρων αγώνων με τουλάχιστον δύο γκολ ανά αγώνα.
Η υπεράσπιση του τίτλου της Αργεντινής έχει μετατραπεί σε ένα απόλυτο τρενάκι του λούνα παρκ τελευταία, με δράμα που ανεβάζει τους παλμούς. Αφού σάρωνε τον όμιλό της (10ο) , η ομάδα του Σκαλόνι πραγματοποίησε μια ιστορική ανατροπή με 3-2 εναντίον της Αιγύπτου, πριν πιεστεί στα όριά της από ένα πειθαρχημένο μπλοκ της Ελβετίας στα προημιτελικά. Στην παράταση ξεκλείδωσε το γρίφο της πρόκρισης με ένα εκπληκτικό γκολ από τον Χούλιαν Άλβαρες ολοκλήρωσε τελικά με τον Λαουτάρο Μαρτίνες τη νίκη με 3-1, απέναντι στους 10 Ελβετούς από το 72ο λεπτό, επεκτείνοντας το αήττητο σερί της Αργεντινής στο Παγκόσμιο Κύπελλο σε 12 αγώνες από το 2022.
Οι επιλογές
Η τακτική επιλογή και για τους δύο προπονητές επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από την αμυντική διαθεσιμότητα και μια έντονη κούρσα για ατομική δόξα.
Το δίλημμα του δεξιού αμυντικού της Αγγλίας συνεχίζεται. Ο Τζάρελ Κουάνσα παραμένει τιμωρημένος, και με τον επιρρεπή σε τραυματισμούς Ρις Τζέιμς να είναι εξαιρετικά απίθανο να ρισκάρει από την αρχή, Κόνσα και Σπενς πρέπει να παρέμβουν για να στηρίξουν την πλευρά ενάντια σε μια τρομακτική υπερφόρτωση της αριστερής πλευράς.
Η Αργεντινή μπαίνει στην αναμέτρηση σε εξαιρετική φυσική κατάσταση, αφήνοντας τον Σκαλόνι με έναν αξιοζήλευτο πονοκέφαλο επιλογής στο τελευταίο τρίτο, καθώς αποφασίζει αν θα ξεκινήσει με τον ενεργητικό Άλβαρες ή τον Λαουτάρο Μαρτίνες δίπλα στον αρχηγό του.
Το σχέδιο
Το τακτικό σχέδιο θα επικεντρωθεί σε ένα συναρπαστικό πεδίο μάχης γενεών στη μέση του γηπέδου.
Η στρατηγική του Τούχελ πρέπει να δώσει προτεραιότητα στην ελαχιστοποίηση των αμυντικών σφαλμάτων. Οι Ντέκλαν Ράις και Κόμπι Μέινου θα έχουν ως αποστολή να πνίξουν τις γραμμές τροφοδοσίας του Μέσι. Από εκεί και πέρα, η Αγγλία θα προσπαθήσει να βασιστεί σε μεγάλο βαθμό στην εξαιρετική φόρμα του Μπέλιγχαμ για να προωθήσει τις μεταβάσεις, εκμεταλλευόμενη την υψηλή αμυντική γραμμή της Αργεντινής για να τροφοδοτήσει τον Κέιν μέσα στην περιοχή.
Στην πρώτη του διεθνή εμφάνιση ως ανώτερος παίκτης εναντίον της Αγγλίας, ο Μέσι θα προσπαθήσει να κρυφτεί βαθιά σε κενά, κινώντας τα νήματα μαζί με τους Έντσο Φερνάντες και Αλέξις Μακ Άλιστερ για να αποσυναρμολογήσει συστηματικά το σχήμα της Αγγλίας και να εκμεταλλευτεί τον χώρο πίσω από μια προωθημένη αγγλική άμυνα.
Η...άλλη μάχη
Ο αγώνας λειτουργεί ως άμεσο πεδίο μάχης για το «Χρυσό Παπούτσι» του τουρνουά, με τον Λιονέλ Μέσι να έχει οκτώ γκολ, ακολουθούμενος από τον Χάρι Κέιν και τον Τζουντ Μπέλιγχαμ, οι οποίοι βρίσκονται ακριβώς πίσω του με έξι γκολ ο καθένας.
Η έκτη τους φορά
Αυτή θα είναι η έκτη τους συνάντηση στο Παγκόσμιο Κύπελλο, καθιστώντας την μία από τις πιο ιστορικές αναμετρήσεις του τουρνουά. Η Αγγλία προηγείται στις μεταξύ τους αναμετρήσεις στην παγκόσμια σκηνή με 3 νίκες έναντι 2 της Αργεντινής.
Η πιο πρόσφατη συνάντηση μεταξύ αυτών των δύο ομάδων έγινε σε φιλικό αγώνα τον Νοέμβριο του 2005, όταν η Αγγλία κέρδισε με 3-2.
Ο διαιτητής
Ο 44χρονος Ισμαήλ Ιλφαθ, γεννημένος στην Καζαμπλάνκα και πολιτογραφημένος Αμερικανός πολίτης, ορίσθηκε να διευθύνει τον αγώνα στην Ατλάντα.
Οι πιθανές συνθέσεις
Ο Τόμας Τούχελ δεν έχει επιβεβαιώσει την πιθανή ενδεκάδα για την Αγγλία, και δεν έχουν ανακοινωθεί επίσημα τραυματισμοί. Ο Τζόρνταν Χέντερσον παραμένει αμφίβολος μετά το κάταγμα του χεριού του κατά τη διάρκεια των πανηγυρισμών μετά τη νίκη στους 16 επί του Μεξικού, αν και ο μέσος δεν έχει αποκλείσει το ενδεχόμενο να αγωνιστεί πριν από τη λήξη του τουρνουά.
Ο Λιονέλ Σκαλόνι δεν έχει ακόμη ανακοινώσει την προβλεπόμενη ενδεκάδα του για την Αργεντινή, καθώς δεν υπάρχουν επιβεβαιωμένοι τραυματισμοί ή προβλήματα από τιμωρίες.
Αγγλία (Τόμας Τούχελ): Πίκφορντ, Κόνσα, Στόουνς, Γκέι, Ο'Ράιλι, Ράις, Άντερσον, Σάκα, Μπέλιγχαμ, Γκόρντον, Κέιν.
Αργεντινή (Λιονέλ Σκαλόνι): Εμιλιάνο Μαρτίνες, Μολίνα, Ρομέρο, Λισάντρο
Μαρτίνες, Ταλιαφίκο, Παρέδες, Ντε Πολ, Έντσο Φερνάντες, Μακ Άλιστερ, Μέσι, Άλβαρες.
Δύο ποδοσφαιρικές ταυτότητες σε σύγκρουση
Πρόκειται για μια ιστορική μονομαχία, καθώς η μακροχρόνια αντιπαλότητα μεταξύ των δύο εθνικών ομάδων στο Παγκόσμιο Κύπελλο έχει προσφέρει σπουδαίες στιγμές, που μερικές φορές άγγιξαν τα όρια και, ταυτόχρονα, μεγάλες αντιπαραθέσεις.
Σε αυτό το πλαίσιο των εγωαγωνιστικών γεγονότων, που έχουν δώσει ένα πιο έντονο χρώμα στις αναμετρήσεις τους και κυρίως ο Πόλεμος των Φόκλαντ, που στοίχισε την ζωή σε 649 Αργεντινούς και 258 Βρετανούς το 1982, αποτελεί μια επιπλέον πηγή κινήτρου για την «αλμπισελέστε». Ενώ η αστυνομία της Ατλάντα έχει αυξήσει τα μέτρα ασφαλείας στην πόλη, ο προπονητής της εθνικής ομάδας της Αργεντινής, Λιονέλ Σκαλόνι, επιχείρησε να υποβαθμίσει το γεγονός σε μια προσπάθεια να εκτονώσει τυχόν πιθανές εντάσεις μεταξύ των οπαδών: «Είναι απλώς ένας ποδοσφαιρικός αγώνας και τίποτε περισσότερο».
Ωστόσο, ένας αγώνας Αγγλίας-Αργεντινής παραμένει ένα μοναδικό γεγονός. Σαράντα χρόνια μετά το «Χέρι του Θεού» και το «Γκολ του Αιώνα» που πέτυχε σε τέσσερα λεπτά ο αείμνηστος Ντιέγκο Μαραντόνα στο στάδιο Αζτέκα, και 24 χρόνια μετά το πέναλτι του Ντέιβιντ Μπέκαμ που συνέβαλε στον αποκλεισμό της Αργεντινής στον πρώτο γύρο του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2002, υπάρχει έντονος ενθουσιασμός για το νέο κεφάλαιο που θα γράψουν οι δύο ομάδες.
Η μονομαχία αναμένεται σκληρή και απρόβλεπτη μεταξύ των δύο ομάδων, με επικεφαλής τον αειθαλή Λιονέλ Μέσι (8 γκολ) από την μία πλευρά και το «βασιλικό δίδυμο» των Κέιν και Μπέλιγχαμ (6 γκολ έκαστος) από την άλλη, καθώς και οι δύο ομάδες προκρίθηκαν στον ημιτελικό με μεγάλη δυσκολία.
Η Αργεντινή επικράτησε οριακά του Πράσινου Ακρωτηρίου (3-2 μετά την παράταση), της Αιγύπτου (3-2) και της Ελβετίας (3-1 μετά την παράταση), αντιπάλων που, «στα χαρτιά», ήταν βατοί. Και χωρίς τον Μέσι να τους βγάζει από την δύσκολη θέση με τα «μαγικά» του, πιο παρακινημένος από ποτέ να συνεχίσει να γράφει τον θρύλο του με χρυσά γράμματα στα 39 του, η περιπέτεια σίγουρα θα είχε τελειώσει πρόωρα, ακόμη κι' εάν ο Χουλιάν Άλβαρες έπαιζε εναντίον της εθνικής ομάδας της Ελβετίας.
«Όλοι θα μιλάνε για τον Μέσι επειδή είναι ένας από τους GOAT (Μεγαλύτερους Όλων των Εποχών) στο παιχνίδι μας. Αλλά δεν μπορούμε να αγνοήσουμε την ποιότητα και το ταλέντο που έχουμε στην ομάδα μας. Επιθετικά, αμυντικά και όσον αφορά στην ομαδική εργασία. Έχουμε όλα όσα χρειαζόμαστε και αυτό θα πρέπει να δείξουμε την Τετάρτη», τόνισε ο τερματοφύλακας της Αγγλίας Τζόρνταν Πίκφορντ.
Τα «Τρία Λιοντάρια» δυσκολεύθηκαν επίσης να φθάσουν στον ημιτελικό. Αλλά, χωρίς να χάσουν ποτέ την αλληλεγγύη και το μαχητικό τους πνεύμα, κατάφεραν να νικήσουν τους Κονγκολέζους (2-1), να «σπάσουν την κατάρα» των Αζτέκων παρά το υψόμετρο εναντίον του Μεξικού (3-2) και να ξεπεράσουν την εξάντληση στην παράταση εναντίον της Νορβηγίας (2-1) στην αφόρητη ζέστη του Μαϊάμι.
Κι' ενώ μπορεί να μην διαθέτουν την ιδιοφυΐα του Μέσι για να τους καθοδηγήσει, η Αγγλία μπορεί να βασίζεται στον Χάρι Κέιν, τον πιο παραγωγικό επιθετικό της σεζόν, και στον Τζουντ Μπέλιγχαμ, ο οποίος δείχνει την καλύτερη φόρμα του σε ρόλο επιτελικού μέσου.
Η Αγγλία, η χώρα που γέννησε το ποδόσφαιρο αλλά αρνήθηκε να συμμετάσχει στις τρεις πρώτες διοργανώσεις του Παγκοσμίου Κυπέλλου, καθώς θεωρούσε ότι το άθλημα της ανήκε, έχει πλέον μεταμορφώσει την εικόνα της Εθνικής της ομάδας. Το σημερινό αγγλικό αντιπροσωπευτικό συγκρότημα αντανακλά περισσότερο τη σύγχρονη, πολυπολιτισμική κοινωνία της χώρας, με παίκτες διαφορετικών καταβολών να αποτελούν βασικά στελέχη του.
Αντίθετα, η ποδοσφαιρική ταυτότητα της Αργεντινής παραμένει βαθιά συνδεδεμένη με έναν μύθο που διαμορφώθηκε ήδη από τη δεκαετία του 1920 και ο οποίος, σε μεγάλο βαθμό, δημιουργήθηκε σε αντιπαράθεση με το αγγλικό μοντέλο παιχνιδιού.
Σύμφωνα με τον Πάμπλο Αλαμπάρσες, καθηγητή λαϊκής κουλτούρας στο Πανεπιστήμιο του Μπουένος Άιρες, μετά την εισαγωγή του ποδοσφαίρου στην Αργεντινή από τους Βρετανούς, οι πρώτοι αθλητικοί δημοσιογράφοι της χώρας ενθάρρυναν την ανάπτυξη ενός διαφορετικού τρόπου παιχνιδιού, που θα εξέφραζε μια ξεχωριστή εθνική φυσιογνωμία.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί άρθρο του 1928 από τον συντάκτη του περιοδικού «El Grafico», γνωστό ως Μποροκότο, ο οποίος περιέγραψε τη μορφή του ιδανικού Αργεντινού ποδοσφαιριστή: έναν κοντό, αδύνατο παίκτη με σκούρα μαλλιά, πονηρό χαμόγελο και ιδιαίτερη ευφυΐα στο παιχνίδι.
Όπως αναφέρει ο συγγραφέας Τζόναθαν Γουίλσον στο βιβλίο του «Angels With Dirty Faces: The Footballing History of Argentina», η περιγραφή αυτή παραπέμπει σήμερα στον Ντιέγκο Μαραντόνα, αν και γράφτηκε περισσότερες από τρεις δεκαετίες πριν από τη γέννησή του.
Αυτός ο χαρακτήρας, γνωστός ως «pibe», ο ποδοσφαιριστής της γειτονιάς με την τεχνική, την ευρηματικότητα και την ικανότητα να ξεπερνά τα εμπόδια, αποτέλεσε βασικό στοιχείο της αργεντίνικης ποδοσφαιρικής ταυτότητας.
Η Αργεντινή των αρχών του 20ού αιώνα ήταν μια χώρα που διαμορφωνόταν μέσα από τεράστια μεταναστευτικά κύματα, κυρίως από την Ιταλία αλλά και από την Ισπανία και την Ανατολική Ευρώπη. Στις αρχές της δεκαετίας του 1910, σχεδόν ο μισός πληθυσμός του Μπουένος Άιρες είχε γεννηθεί εκτός χώρας.
Με το πέρασμα των δεκαετιών, η μετανάστευση περιορίστηκε, όμως η ιδέα του «pibe» παρέμεινε ζωντανή. Για πολλούς, ακόμη και χαρακτηριστικά όπως οι αμφιλεγόμενες ψυχολογικές τακτικές του τερματοφύλακα Εμιλιάνο Μαρτίνες στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του Κατάρ απέναντι στη Γαλλία αποτελούν έκφραση αυτής της κουλτούρας.
«Η αργεντίνικη κουλτούρα μας οδήγησε στην κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου στο Κατάρ. Η γνώση και η πονηριά μας μάς βοήθησαν να επικρατήσουμε σε έναν αγώνα όπου η Γαλλία είχε επιστρέψει στο σκορ. Αυτά είναι πράγματα που μαθαίνεις στον δρόμο», είχε δηλώσει ο παλαίμαχος διεθνής Χόρχε Βαλντάνο.
Η αλλαγή της αγγλικής ταυτότητας
Η Αγγλία, από την πλευρά της, υπήρξε επίσης χώρα μεταναστών, κυρίως όμως τις τελευταίες δεκαετίες, με ανθρώπους από τις πρώην αποικίες και από διάφορες περιοχές του κόσμου να εγκαθίστανται στη χώρα.
Αυτή η κοινωνική αλλαγή αποτυπώθηκε και στην Εθνική ομάδα, όπου πολλοί ποδοσφαιριστές είναι δεύτερης ή τρίτης γενιάς μετανάστες.
«Η Εθνικη έχει αλλάξει βαθιά τους πολιτιστικούς και κοινωνικούς κανόνες γύρω από το ποιος θεωρείται Άγγλος», σημείωσε ο Σάντερ Κάτγουαλα, διευθυντής του οργανισμού British Future που ασχολείται με ζητήματα διαφορετικότητας και ένταξης.
Μετά την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1966 και την επίδραση του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στη συλλογική μνήμη, η αγγλική ταυτότητα συνδέθηκε για χρόνια με έναν πιο παραδοσιακό εθνικισμό. Στη δεκαετία του 1990, τα φαινόμενα χουλιγκανισμού και η καχυποψία απέναντι στους ξένους παρέμεναν έντονα.
Η διοργάνωση του Euro 1996 στην Αγγλία αποτέλεσε, σύμφωνα με τον Κάτγουαλα, σημείο αλλαγής. Το σύνθημα «Football's coming home» εξέφρασε περισσότερο την ελπίδα και την κοινή εμπειρία της προσπάθειας παρά μια βεβαιότητα κατάκτησης τίτλων.
Η Αγγλία άλλαξε σταδιακά και στον τρόπο στελέχωσης της ομάδας της, επιλέγοντας για πρώτη φορά ξένο ομοσπονδιακό τεχνικό με τον Σβεν-Γκόραν Έρικσον, ενώ σήμερα βρίσκεται υπό τις οδηγίες του Γερμανού Τόμας Τούχελ.
Η περίπτωση της Αγγλίας είναι ιδιαίτερη, καθώς αποτελεί μέρος του Ηνωμένου Βασιλείου και δεν είναι ανεξάρτητο κράτος. Σύμφωνα με τον Κάτγουαλα, η Εθνική είναι ίσως ο θεσμός που εκφράζει περισσότερο την αγγλική ταυτότητα, κάτι που συμμερίζονται τόσο λευκοί όσο και πολίτες διαφορετικών εθνοτικών καταβολών.
Η πορεία αυτή δεν ήταν πάντα ομαλή. Μετά την ήττα της Αγγλίας στον τελικό του Euro 2020 από την Ιταλία στα πέναλτι, οι μαύροι ποδοσφαιριστές που αστόχησαν δέχθηκαν κύμα ρατσιστικών επιθέσεων στο διαδίκτυο.
«Όταν φτάσαμε στον τελικό ένιωθες ότι η χώρα είχε ενωθεί. Όταν όμως χάθηκαν τα πέναλτι, ξαφνικά δεν ήταν Άγγλοι, ήταν απλώς μαύροι. Ο καθένας μπορεί να χάσει ένα πέναλτι», είχε δηλώσει ο Τζουντ Μπέλινγκχαμ.
Ο ίδιος ο Μπέλινγκχαμ, με μικτή καταγωγή, θεωρείται από πολλούς σύμβολο της νέας εποχής της αγγλικής κοινωνίας, καθώς οι εξαιρετικές εμφανίσεις του έχουν ενώσει τους φιλάθλους, που συχνά τον αποθεώνουν τραγουδώντας το «Hey Jude» των Beatles.
«Έχουμε ενώσει αυτό το έθνος», δήλωσε ο τερματοφύλακας της Αγγλίας Τζόρνταν Πίκφορντ ενόψει του ημιτελικού, υπογραμμίζοντας ωστόσο ότι η ομάδα του δεν μπορεί να υποτιμήσει την Αργεντινή.
«Βρισκόμαστε στον ημιτελικό και γνωρίζουμε ότι δεν μπορούμε να κοιτάμε πέρα από την Αργεντινή. Θα είναι ένα δύσκολο και σπουδαίο παιχνίδι. Θέλουμε όμως να χαρίσουμε χαμόγελα στους φιλάθλους μας».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
