Υγεία

Τι είναι η σκολίωση, τι την προκαλεί, πότε και πώς πρέπει να αντιμετωπίζεται;

σκολίωση

Σκολίωση (από την αρχαία ελληνική λέξη σκολιός= στρεβλός) είναι η πλάγια κλίση του κορμού, σε ένα η περισσότερα επίπεδα. Διαχωρίζεται σε οργανική (αφορά τους σπονδύλους) και λειτουργική (κακή στάση του σώματος). 

Η οργανική σκολίωση μπορεί να είναι γνωστής η αγνώστου αιτιολογίας. Γνωστής αιτιολογίας είναι οι για παράδειγμα οι συγγενείς σκολιώσεις. Σκολιώσεις που οφείλονται σε ατελή σχηματισμό (ημισπόνδυλοι) ή διαχωρισμό (μπλοκ) των σπονδύλων κατά την διάρκεια της κύησης. Δεν έχουν κληρονομικό υπόβαθρο και παρουσιάζονται ήδη κατά την νηπιακή ηλικία, όπου λόγω του κακού σχηματισμού τους δημιουργείται μια πλάγια κλίση με κορυφαίο σπόνδυλο της γωνίας τον προβληματικό σπόνδυλο.

Άλλες σκολιώσεις γνωστής αιτιολογίας είναι οι νευρομυϊκές σκολιώσεις, που δημιουργούνται συνεπεία ατροφίας ομάδων μυών του κορμού, σε ένα παιδί που πάσχει από μια νευρολογική πάθηση, όπως η εγκεφαλική παράλυση, η Νωτιαία ατροφία, η συριγγομυελία κ.ά.,  ή σκολιώσεις που οφείλονται σε άλλες παθήσεις όπως τα σφηνοειδή κατάγματα των σωμάτων των σπονδύλων, η καταστροφή των σπονδύλων από μικροβιακές φλεγμονές ή όγκους κλπ. Οι σκολιώσεις γνωστής αιτιολογίας αποτελούν μόνο το 20% περίπου των σκολιώσεων γενικά. 

Οι περισσότερες είναι οι σκολιώσεις άνευ γνωστής αιτιολογίας (Ιδιοπαθείς) παρ' ότι η κληρονομικότητα και η γονιδιακή αιτιολογία φαίνεται να είναι η απάντηση. 

Οι Ιδιοπαθείς σκολιώσεις αρχίζουν την εμφάνιση τους με μια αδιόρατη αρχικά στροφή, η οποία σιγά- σιγά μεγαλώνει, παρασύροντας τους εκατέρωθεν σπονδύλους και σε φάσεις ταχείας ανάπτυξης σε νήπια, παιδιά ή ιδιαίτερα σε εφήβους αρχίζει να παίρνει κλίση η σπονδυλική στήλη σχηματίζοντας κυρτώματα στην πλάτη (θωρακική σκολίωση) στην μέση (οσφυϊκές σκολιώσεις) ανάμεσα στην πλάτη και στην μέση (θωρακοοσφυϊκές σκολιώσεις) ή και στα δύο (διπλές θωρακικές και οσφυϊκές).
Οι στροφές των σπονδύλων σε συνάρτηση με την κλίση και την συμμετοχή των πλευρών στα θωρακικά κυρτώματα και των μυών στα οσφυϊκά κυρτώματα, δημιουργούν ύβους (καμπούρες) από την πλευρά του κυρτού της καμπύλης. 

Συνήθως όλες τις σκολιώσεις έχουμε συνηθίσει να τις κατατάσσουμε ανάλογα με την γωνία (Cobb)  της πλάγιας κλίσης (πράγμα το οποίο εμπεριέχει την μισή αλήθεια για την σκολίωση εφόσον και η στροφή συμμετέχει στην τρισδιάστατη παραμόρφωση). Έτσι λοιπόν έχουμε τις μικρές σκολιώσεις με γωνία μέχρι και 25° τις μεσαίες με γωνία μέχρι 35°, τις μεγάλες μέχρι 45° και τις πολύ μεγάλες περισσότερο από 46°.

Οι σκολιώσεις στην αρχή της εμφάνισής τους και μέχρι τις 25° έχουν ελαστικές ιδιότητες δηλαδή επανέρχονται στα φυσιολογικά όρια μετά από κατάλληλη θεραπεία. 

Μεγαλώνοντας όμως η γωνία κλίσης και περνώντας αρκετός χρόνος από την εμφάνισή τους δημιουργούν μόνιμες πλαστικές παραμορφώσεις στους σπονδύλους με αποτέλεσμα την αδυναμία επαναφοράς τους έστω και με κατάλληλα θεραπεία. Δηλαδή μπορεί να επανέλθει η γωνία κλίσης και η στροφή αλλά όχι η παραμόρφωση των σπονδύλων πράγμα το οποίο σημαίνει θα πρέπει ο ασθενής να είναι σε μόνιμη συντήρηση του αποτελέσματος.

Έτσι λοιπόν σε όλες τις σκολιώσεις θα πρέπει να επεμβαίνουμε ιδιαίτερα έγκαιρα και αποτελεσματικά πριν δημιουργηθούν μη αναστρέψιμες βλάβες.

Η θεραπεία βασίζεται σε ειδικούς κηδεμόνες που με κατάλληλες πιέσεις σε διαφορετικά επίπεδα να εξουδετερώνουν την κλίση και την στροφή της σκολίωσης.

Η εκτέλεση ειδικών προγραμμάτων ασκήσεων για την σκολίωση όπως οι μέθοδοι Schroth και S.E.A.S. μεγιστοποιούν το αποτέλεσμα που είναι η εξουδετέρωση της σκολίωσης και η διατήρηση της μέχρι την οστική ωρίμανση.

Μετά από πολλά χρόνια, συνήθως 15 με 20 μετά την οστική ωρίμανση και ειδικά σε γυναίκες μετά από εγκυμοσύνες και αύξηση βάρους, συνθηκών εργασίας κλπ η σκολίωση αυξάνεται δραματικά.
Αυτό συμβαίνει λόγω του ότι το κέντρο βάρους του σώματος περνώντας από το κοίλο της καμπύλης αρχίζει να συνθλίβει και να παραμορφώνει τους δίσκους με αποτέλεσμα την αύξηση της γωνίας, την πλαγιολίσθηση των σπονδύλων και την εκφύλιση των οπισθίων σπονδυλικών αρθρώσεων με συνέπεια τον πόνο. Έτσι έχουμε την λεγόμενη Σκολίωση ενηλίκων. 

Σε κάθε περίπτωση η θεραπεία πρέπει να είναι συντηρητική με ειδικά προγράμματα και ειδικούς κηδεμόνες Σκολίωσης, που σκοπό έχουν να εξαλείψουν τον πόνο και να επαναφέρουν την αισθητική συμμετρία του σώματος.

medlabgr.blogspot.com/

Υγεία

Επιστήμονες ανακάλυψαν πώς ο κορωνοϊός εισβάλλει στα ανθρώπινα κύτταρα

κορωνοϊός

Γερμανοί και Φινλανδοί επιστήμονες ανακοίνωσαν ότι ανακάλυψαν ένα «κλειδί» που χρησιμοποιεί ο SARS-CoV-2 για να «ξεκλειδώσει» τα ανθρώπινα κύτταρα και να εισβάλλει μέσα τους.

Η κοινή επιστημονική ομάδα από το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Μονάχου και το Πανεπιστήμιο του Ελσίνκι, ανακάλυψαν ότι ο νέος κορωνοϊός για να μπορέσει να μολύνει τα ανθρώπινα κύτταρα χρησιμοποιεί την πρωτεΐνη νευροπιλίνη-1, η οποία υπάρχει εν αφθονία στους ιστούς του σώματος, περιλαμβανομένου του αναπνευστικού συστήματος, των αιμοφόρων αγγείων και των νευρώνων.

«Είναι γνωστό ότι ο SARS-CoV-2 χρησιμοποιεί τον υποδοχέα ACE2 για να μολύνει τα ανθρώπινα κύτταρα. Αλλά συχνά οι ιοί χρησιμοποιούν πολλαπλούς παράγοντες για να μεγιστοποιήσουν την ικανότητας να είναι μολυσματικοί», εξηγεί ο Τζιουζέπε Μπαλιστρέρι, επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας Ιογενούς Κυτταρικής Βιολογίας του Πανεπιστημίου του Ελσίνκι.

Εν αντιθέσει με άλλους αναπνευστικούς ιούς, ο SARS-CoV-2 μολύνει το ανώτερο αναπνευστικό σύστημα περιλαμβανομένου του ρινικού βλεννογόνου και εξαπλώνεται ταχέως. «Ο ιός αυτός είναι ικανός να διασπαρεί ακόμα και όταν μιλάμε ή αναπνέουμε. Το σημείο εκκίνησης της μελέτης μας ήταν το ερώτημα γιατί ο κορωνοϊός SARS-CoV προκάλεσε μια επιδημία το 2003 και ο SARS-CoV-2 προκάλεσε πανδημία ενώ χρησιμοποιούν τον ίδιο υποδοχέα ACE2», λέει ο Δρ. Μπαλιστρέρι.

Το μυστηριώδες «κλειδί»

Για να γίνουν κατανοητές οι διαφορές μεταξύ των δύο κορωνοϊών οι ερευνητές μελέτησαν τις κυτταρικές πρωτεΐνες επιφανείας του ιού, τις ακίδες δηλαδή που χρησιμοποιεί για να γατζωθεί στα κύτταρα. «Όταν κατανοήσαμε την γενετική αλληλουχία του SARS-CoV-2 στις αρχές Ιανουαρίου, μας εξέπληξε το γεγονός ότι εν αντιθέσει με τον άλλο κορωνοϊό, ο νέος είχε ένα επιπλέον τμήμα στις πρωτεΐνες επιφανείας, που υπάρχει επίσης στις ακίδες πολλών άλλων επικίνδυνων ιών, όπως ο ιός Έμπολα, ο HIV και τα παθογόνα στελέχη της γρίπης των πτηνών», σύμφωνα με τον ερευνητή.

Το επιπλέον αυτό στοιχείο, που μοιάζει με το «κλειδί» που ξεκλειδώνει μια πόρτα είναι η νευροπιλίνη-1.

Σε συνεργασία με άλλους επιστήμονες από τη Γερμανία, τη Φινλανδία, την Εσθονία και την Αυστραλία ο Δρ. Μπαλιστρέρι μελέτησε κατά πόσο οι νευροπιλίνες είναι σημαντικές για τη λοίμωξη που προκαλεί ο SARS-CoV-2. Μέσω πειραματικών διαδικασιών κατάφεραν να τεκμηριώσουν τον συσχετισμό.

Το ίδιο έκαναν χθες και ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Ελπίδες για νέα αντι-ιικά φάρμακα

Μπλοκάρωντας τη νευροπιλίνη-1 με αντισώματα, οι ερευνητές κατάφεραν στη συνέχεια να μειώσουν τη μολυσματικότητα του κορωνοϊού σε κυτταρικές καλλιέργειες. «Αν νομίζετε ότι το μετατρεπτικό ένζυμο της αγγειοτενσίνης 2 (ACE2) είναι η πόρτα εισόδου για το κύτταρο, τότε η νευροπιλίνη-1 είναι ο παράγοντας που κατευθύνει τον ιό προς την πόρτα. Το ACE2 εκφράζεται σε πολύ χαμηλά επίπεδα στα περισσότερα κύτταρα. Άρα δεν είναι εύκολο για τον κορωνοϊό να βρει την πόρτα να εισβάλλει. Άλλοι παράγοντες όπως η νευροπιλίνη-1 τον βοηθά να βρει την πόρτα και να μπει μέσα στο κύτταρο», σύμφωνα με τον Δρ. Μπαλιστρέρι.

Και σημειώνει ότι «προς το παρόν είναι πολύ νωρίς να υποθέσουμε ότι η αναστολή της νευροπιλίνης-1 είναι μια βιώσιμη θεραπευτική τακτική, καθώς μπορεί να ανακύψουν ανεπιθύμητες ενέργειες. Γι' αυτό εστιάζουμε στη δράση νέων μορίων που είναι ειδικά σχεδιασμένα να διακόπτουν τη σχέση κορωνοϊού-νευροπιλίνης-1 και τα προκαταρκτικά αποτελέσματα είναι ενθαρρυντικά».