Για την ανάγκη της επιβεβαίωσης και πώς απελευθερώθηκε από αλλά και για τη σχέση της με τη συγχώρεση, μίλησε πρόσφατα η Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους σε συνέντευξή της στο Marie Claire.

Πώς απελευθερώνεται κανείς από την ανάγκη της επιβεβαίωσης;

Η ηλικία με βοήθησε. Και οι πολλές φάπες! Δεν μπορείς να το κάνεις αυτό στα είκοσι. Δεν ξέρω αν υπάρχουν εικοσάχρονοι, τριαντάχρονοι που λένε «δεν με νοιάζει». Δεν γίνεται. Πρέπει ο χρόνος να έχει αποκτήσει τη διάσταση που αποκτά όταν μεγαλώνεις, και να πεις: «Θα ασχοληθώ τώρα εγώ με το τι θα πουν οι άλλοι;». Ας πουν οι άλλοι, κι ας κάνω κι εγώ τη δουλίτσα μου να προχωρήσουμε. Δεν μιλάω για σοβαρά πένθη, δηλαδή να έχει συμβεί κάτι βαρύ - μία σοβαρή αρρώστια, ένας θάνατος. Μιλάω για πράγματα που μπορεί να σε στεναχωρήσουν: μια αποτυχία, μια κακή κριτική. Κάτι που παλιότερα μπορεί να με βασάνιζε περισσότερο, τώρα, θέλω να ασχολούμαι με αυτό το πολύ μια μέρα, σήμερα. Αύριο, τέλος. Προχωράμε.

Έχεις καλή σχέση με τη συγχώρεση;

Σε σχέση με τους άλλους, έως έναν βαθμό, ναι. Με τον εαυτό μου, όχι. Ήμουν πάρα πολύ αυστηρή, γιατί πίστευα ότι έτσι είναι ο δυνατός άνθρωπος. Έτσι είχα κληρονομήσει ασυναίσθητα την έννοια της δύναμης από τη μητέρα μου: να μη φαίνεται ότι υποφέρεις, να πονάς σιωπηλά, να λες «δεν πειράζει, θα τα καταφέρω». Η ζωή όμως μου έμαθε ότι η δύναμη δεν είναι αυτό. Για να είσαι πραγματικά δυνατός, πρέπει να αποδέχεσαι και τις αδυναμίες σου. Το να ζητάς βοήθεια δεν είναι αδυναμία. Η μητέρα μου ήταν μια γυναίκα πάρα πολύ δυνατή, τα κατάφερνε όλα, δεν μάσαγε πουθενά. Μέχρι που τη νίκησε αυτή ακριβώς η δύναμή της. Γιατί δεν γίνεται να ζεις έτσι. Κανείς δεν είναι παντοδύναμος. Πάνε δέκα χρόνια που την έχασα. Ήταν μόλις 66 χρόνων. Και το συζητώ γιατί είδα από κοντά πώς ήρθε η ασθένεια που τη διέλυσε. Ήρθε και από την άρνησή της να πει: «Παιδιά, εγώ δεν μπορώ, δεν αντέχω, βοηθήστε με». Μια ολόκληρη γενιά γυναικών μεγάλωσε έτσι. Ευτυχώς αυτό σήμερα αλλάζει. Οι άνθρωποι ζητούν βοήθεια.

Διαβάστε επίσης 

Αλεξάνδρου: Δημοσίευσε την πρώτη κοινή φωτογραφία με τη Ρία Ελληνίδου