Η Ζέτα Μακρυπούλια μιλά στο ΒΗΜΑgazino με απόλυτη ειλικρίνεια για τις αλλαγές που έφερε ο χρόνος, τις πληγές που άφησαν άνθρωποι και καταστάσεις, αλλά και τη διαρκή προσπάθειά της να ξαναβρεί τη χαρά και την ισορροπία στη ζωή της.

Είστε ικανοποιημένη με τη ζωή σας: Περάσατε ποτέ κρίση ηλικίας;

Με πετυχαίνετε σε ακριβώς αυτή τη φάση. Βεβαία, δεν είναι μια κρίση ηλικίας που σχετίζεται με την εμφάνισή μου, τις ρυτίδες μου. Προσωπικά, έχω ένα μεγάλο θέμα με την αλλαγή. Την απεχθάνομαι. Μου είναι δύσκολο, δηλαδή, να αλλάζουν οι σχέσεις γύρω μου, οι αισθηματικές, οι φιλικές, οι επαγγελματικές, ακόμη και τα πράγματα ή τα αντικείμενα που με περιβάλλουν.

Και τα τελευταία χρόνια, κυρίως μετά τα 45, συνειδητοποίησα ότι η ζωή είναι μόνο αλλαγή. Και έτσι δυσκολεύομαι πολύ. Όλα αλλάζουν. Αλλάζουν οι άνθρωποι με τους οποίους περνάμε τη ζωή μας, οι φίλοι μας, ακόμη και ο ίδιος μας ο εαυτός. Και εγώ, που μεγάλωσα, με τον ρομαντισμό του περίφημου “για πάντα”, όταν αυτό γκρεμίστηκε, κατακρημνίστηκα και μέσα μου. Με τύλιξε ένα πέπλο ματαιότητας.

Γιατί, εάν όλα τελικά γεννιούνται, κάνουν έναν κύκλο και πεθαίνουν, τι μένει; Οπότε παλεύω ακόμα με αυτό το αίσθημα ματαιότητας. Θα έλεγα ότι αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στη δίνη μιας αλλαγής.

Κοιτώντας την πορεία σας, βάλατε πρώτα τη ζωή σας ή την καριέρα σας;

Πάντα με ενδιέφερε πιο πολύ η ζωή μου. Η ζυγαριά έγερνε πάντα εκεί. Σήμερα τα πράγματα είναι κάπου στη μέση. Αλλά, στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου, την προσοχή μου είχα στραμμένη στην προσωπική μου ζωή, να αγαπώ τους άλλους, να είμαι ερωτευμένη.

Σήμερα, τον έχετε απομυθοποιήσει σε έναν βαθμό τον έρωτα;

Ναι. Θα ήταν αστείο τώρα να ερωτευτώ ξαφνικά όπως ερωτευόμουν στα 18 μου. Δεν νομίζετε;

Διαβάστε επίσης 

Τσαφούλιας: «Ο πατέρας μου πέρασε από δίπλα μου και έφυγε, δεν με γνώρισε»