Απόψεις

Συνθήκες Φαβέλας στα hotspots στα νησιά του Αιγαίου* Του Νότη Μαριά

νότης μαριάς

Καθώς στα νησιά του Αιγαίου βρίσκονται εγκλωβισμένοι πάνω από 40.000 αιτούντες άσυλο, τα εκεί hotspots έχουν μετατραπεί πλέον σε σύγχρονες φαβέλες.

Το διαπίστωσα ιδίοις όμμασι στη Σάμο. Έτσι επτά μήνες μετά την τελευταία επίσκεψή μου στο πανέμορφο νησί η εικόνα που αντίκρισα το Σάββατο 30 Νοεμβρίου στο hotspot στο Βαθύ της Σάμου ήταν κυριολεκτικά απελπιστική. Τριτοκοσμικές συνθήκες που θυμίζουν Αφρική, με τα παιδιά να παίζουν στις λάσπες, με αυτοσχέδιους μπαρμπέρηδες να κουρεύουν δίπλα στο χωματόδρομο, με μια πραγματική φαβέλα από εκατοντάδες σκηνές και αυτοσχέδια παραπήγματα να περικυκλώνουν το hotspot. Οι αρχές υπολογίζουν τους πρόσφυγες και παράνομους μετανάστες στο Βαθύ της Σάμου στις 8.000. Οι κάτοικοι θεωρούν ότι ο αριθμός προσεγγίζει πλέον τις 10.000.

Από την άλλη πλευρά το αδιαχώρητο επικρατούσε σε όλα τα ATM των τεσσάρων συστημικών Τραπεζών στο Βαθύ καθώς ήταν η ημέρα πληρωμής του βοηθήματος το οποίο καταβάλλεται στους πρόσφυγες. Το ίδιο και στα καταστήματα των εταιριών κινητής τηλεφωνίας. Όχι όμως και στα καταστήματα διατροφής, ένδυσης και υπόδησης.

Είναι βέβαια γνωστό ότι μέσω των κλασικών εταιριών μεταφοράς χρημάτων στο εξωτερικό πολλοί από τους πρόσφυγες στέλνουν στις οικογένειές τους στην Αφρική και στην Ασία μέρος των μετρητών που παίρνουν ελέω βοηθήματος. Στη Γαλλία όμως πλέον εφαρμόζεται νέο σύστημα. Έτσι η τραπεζική κάρτα που χορηγείται στους πρόσφυγες μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για την αγορά ειδών πρώτης ανάγκης, ιδίως ειδών διατροφής, ένδυσης και υπόδησης και όχι βέβαια για την ανάληψη μετρητών. Κάτι παραπάνω λοιπόν ξέρουν οι Γάλλοι.

Από την άλλη πλευρά ακούγεται παντού στο Βαθύ η κραυγή αγωνίας και διαμαρτυρίας των κατοίκων της Σάμου που απαιτούν την μετακίνησή των προσφύγων στην ηπειρωτική Ελλάδα μιας και πλέον είναι πασιφανές ότι το νησί δεν αντέχει πλέον άλλους πρόσφυγες και παράνομους μετανάστες. Όμως πριν καν αλέκτωρ λαλήσει τρις οι μετακινούμενοι από Σάμο προς ηπειρωτική Ελλάδα αντικαθίστανται από άλλους οι οποίο καταφτάνουν με τις βάρκες από την Τουρκία. Έτσι ο αριθμός των μεταναστών αντί να μειώνεται τελικά αυξάνεται.

Η κατάσταση στη Σάμο μου θυμίζει αυτά που βίωσα στο νησί τον Αύγουστο του 2015 όταν και πάλι είχαμε τεράστιες μεταναστευτικές ροές. Όμως ενώ το καλοκαίρι του 2015 όσοι έφταναν στη Σάμο σε δύο-τρεις μέρες έφευγαν για Πειραιά και στη συνέχεια για Ειδομένη και κατόπιν εκτός Ελλάδας, τώρα πλέον όσοι έρχονται στη Σάμο εγκλωβίζονται εκεί. Μάλιστα παρά τα περί του αντιθέτου υποστηριζόμενα από τους αρμοδίους ότι δήθεν δεν υπάρχει γεωγραφικός περιορισμός των προσφύγων στα νησιά του Αιγαίου, το λιμενικό στο Βαθύ ακολουθώντας οδηγίες και όχι βέβαια αυθαιρέτως, ενεργεί ελέγχους σε όσους επιθυμούν να επιβιβαστούν στα πλοία για Πειραιά και επιτρέπει την μετακίνηση μόνο σε όσους έχουν σχετική άδεια.

Η κατάσταση που επικρατεί στη Σάμο δεν διαφέρει και πολύ από αυτό που επικρατεί στη Λέσβο με τη Μόρια ή στην Κω, στη Λέρο και στην Χίο.

Σημαντική παράμετρος για την αντιμετώπιση της κατάστασης είναι η αλλαγή στις διαδικασίες χορήγησης ασύλου που μέχρι σήμερα ακολουθούν ιδιαίτερα αργόσυρτους ρυθμούς. Για τον λόγο αυτόν θα πρέπει να αντιμετωπίζονται όλες οι περιπτώσεις καταχρηστικής άσκησης αιτήσεως ασύλου σύμφωνα με τη σχετική νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας αλλά και το μοντέλο της Κύπρου.

Τέλος οι κάτοικοι της Σάμου διερωτώνται για άλλη μια φορά. Που πήγε άραγε η περίφημη αλληλεγγύη της ΕΕ και γιατί η Σάμος θα πρέπει να μετατρέπεται σε αποθήκη ψυχών ελέω Δουβλίνου 3;

‘Ήρθε λοιπόν η ώρα η κυβέρνηση επιτέλους να ζητήσει την εφαρμογή ενός νέου προγράμματος μετεγκατάστασης προσφύγων από Ελλάδα στις άλλες χώρες της ΕΕ.

*Νότης Μαριάς, Πρόεδρος του Κόμματος ΕΛΛΑΔΑ- Ο ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ, Καθηγητής Θεσμών ΕΕ στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, πρώην Ευρωβουλευτής

 

Απόψεις

«Εάν έχεις πίστη, κόψε το σχοινί!..». Του Γιώργου Πιπερόπουλου

Παναγία

     Ο 15Αύγουστος του 2020 είμαι βέβαιο ότι ΔΕΝ έχει προηγούμενο στην προσωπική ιστορία του καθένα και της καθεμιάς μας ως Έλληνες.

     Τα μέτρα που μας έχουν επιβληθεί από το 2010 μέχρι σήμερα ήταν πρωτόγνωρα και δυστυχώς αυτοί που μας Κυβέρνησαν μας έφτασαν μέχρι  εδώ αλλά δεν  φρόντισαν να μας δώσουν τις δεξιότητες που απαιτούνται  για να ανταπεξέλθουμε στις σκληρές δοκιμασίες.

     Και από τον Μάρτιο και μετά όσα μας επιβλήθηκαν εξαιτίας της πανδημίας του covid-19  και όσα πολλοί φοβούνται ότι θα ακολουθήσουν στην Πατρίδα μας και στην Υφήλιο επίσης ΔΕΝ είχαν προηγούμενο και φυσικά μας έχουν αποδιοργανώσει.

     Καιρός να θυμηθούμε, χωρίς βέβαια να γίνουμε μοιρολατρικά θρησκόληπτοι  το «βόηθα Παναγιά» και το  «έχει  ο  Θεός» των γονιών μας…

Την πατρότητα του κειμένου που ακολουθεί δεν  την γνωρίζω, και συνεπώς δεν μπορώ να την παραθέσω αλλά ομολογώ ότι όταν τό βρήκα ως διεθνές δημοσίευμα με συγκίνησε το δραματικό μήνυμα που γλαφυρά μεταφέρει...

Καθώς μεθαύριο Σάββατο θα γιορτάσουμε την Παναγιά μας στο ελληνικό 15Αύγουστο σκέφτηκα να αναρτήσω την ιστορία του ορειβάτη που έχασε τη ζωή του καθώς αποδείχτηκε ότι στη δύσκολη στιγμή επικαλέστηκε μεν τη βοήθειά Του Θεού αλλά του έλειπε η πίστη....

 Η ιστορία μιλάει για έναν ορειβάτη, που θέλησε να σκαρφαλώσει στο ψηλότερο βουνό. Ξεκίνησε την περιπέτεια του μετά από πολλά χρόνια προετοιμασίας. Όμως, επειδή ήθελε τη δόξα μόνο για τον εαυτό του αποφάσισε να σκαρφαλώσει το βουνό μόνος.   

     Η νύχτα έπεσε βαριά και ο άνδρας δεν έβλεπε τίποτα, όλα ήταν μαύρα, μηδενική ορατότητα. Το φεγγάρι και τα άστρα είχαν καλυφθεί από σύννεφα. Καθώς ο άνδρας ανέβαινε και απείχε λίγα μόνο μέτρα από την κορυφή του βουνού, γλίστρησε και έπεσε στο κενό με μεγάλη ταχύτητα.    

     Ο ορειβάτης πού το μόνο πού έβλεπε καθώς έπεφτε ήταν μαύρες κουκίδες, είχε την τρομερή αίσθηση της βαρύτητας να τον τραβά. Συνέχισε να πέφτει και σε εκείνες τις στιγμές του μεγάλου φόβου ήρθαν στο μυαλό του όλα τα καλά και τα άσχημα επεισόδια της ζωής του.    

     Σκεφτόταν, τώρα, το πόσο κοντά στο θάνατο ήταν, όταν ξαφνικά ένιωσε το σκοινί πού ήταν δεμένο στη μέση του να τον τραβά δυνατά καθώς είχε φτάσει στο τέλος του. Το σώμα του ορειβάτη κρεμόταν πλέον στον αέρα. Μόνο το σχοινί τον κρατούσε ζωντανό. Εκείνη τη στιγμή της αμηχανίας και καμιάς άλλης επιλογής, φώναξε:     

     Θεέ μου, βοήθησε με, είπε ατενίζοντας τον ουρανό!     

     Μια βαθειά φωνή από τον ουρανό απάντησε.     

     Τί θέλεις να κάνω;

     Σώσε με, Θεέ μου!

     Αληθινά, νομίζεις ότι μπορώ να σε σώσω, είπε η φωνή από ψηλά  

     Βέβαια, πιστεύω ότι Εσύ μπορείς!     

     «Εάν έχεις πίστη Κόψε το Σχοινί που έχεις δεμένο στη μέση σου».

     Στο σημείο αυτό σταμάτησα να διαβάζω και με απορία σκέφτηκα: «Θεέ μου, τι ζητάς από αυτόν τον άνθρωπο; Είναι δυνατόν να του ζητάς να κόψει το σκοινί, το μόνο πράγμα πού τον κρατάει δεμένο με τη ζωή;»

     Εγκατέλειψα γρήγορα αυτές τις σκέψεις και έβαλα τον εαυτό μου στη θέση του ορειβάτη.

     Αλήθεια, ΕΓΩ τί θα έκανα; Με ανάμεικτα συναισθήματα και σχεδόν με βεβαιότητα για την απάντηση μου, συνέχισα να διαβάζω:

     «Η ομάδα διάσωσης, την άλλη μέρα, ανακοίνωσε ότι ένας ορειβάτης βρέθηκε πεθαμένος, παγωμένος με το σώμα του δεμένο σε ένα σχοινί. Τα χέρια του κρατούσαν σφιχτά το τελικό κόμπο του σχοινιού ΜΟΝΟ 3 μέτρα πάνω από το έδαφος....».

     Εσύ και εγώ, πόσο κολλημένοι είμαστε στο σχοινί μας;

     Ποτέ μην αμφισβητούμε όσα είναι από το Θεό.

     Ποτέ δεν πρέπει να λέμε ότι μας  έχει ξεχάσει η μας έχει εγκαταλείψει.

     Ποτέ μη σκεφθούμε ότι δεν μας φροντίζει.

     Μας κρατάει πάντα με το δεξί Του χέρι...

     Η επιλογή να πιάσουμε το χέρι του Θεού ανήκει σε εμάς