Απόψεις

Προς Κεμάλ Κιλιντσάρογλου… Του Λεωνίδα Κουμάκη

kemal.jpg

Ο αρχηγός της Τουρκικής αξιωματικής αντιπολίτευσης Κεμάλ Κιλιντστάρογλου κατά τακτά χρονικά διαστήματα κάνει δηλώσεις σχετικές με Ελληνικά νησιά και βραχονησίδες του Αιγαίου, ισχυριζόμενος πως «ανήκουν στην Τουρκία».

Σε κάθε δήλωση υπάρχει μια σκόπιμη σύγχυση όσον αφορά τον αριθμό τους. Άλλοτε «18 νησιά είναι υπό κατάληψη από τους Έλληνες στρατιώτες» (Haberturk / Δεκέμβριος 2017), άλλοτε «156 νησιά και βραχονησίδες που ανήκουν στην Τουρκία και η στρατιωτικοποίηση τους δεν είναι σωστή» (Εφημερίδα Sozcu /Μάρτιος 2018) και άλλοτε αναρωτιέται «Γιατί η κυβέρνηση δεν βγάζει άχνα για τα 16 κατεχόμενα νησιά του Αιγαίου» (ομιλία στην κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματός του, Ιούνιος 2019).

Το 2018 δήλωνε πανευτυχής πως «Το 2019 θα έρθω στην εξουσία και θα τα πάρω, όπως πήρε ο Ετζεβίτ την Κύπρο», λες και κλέβει κότες από ανυποψίαστους αγρότες!

Πριν από λίγες μέρες (Ιανουάριος 2020) σε συνέντευξη του στον τηλεοπτικό σταθμό Haber Global, ο αρχηγός της Τουρκικής αξιωματικής αντιπολίτευσης ασκώντας έντονη κριτική για την απόφαση Ερντογάν να στείλει στρατό στην Λιβύη, είπε και τα εξής ανιστόρητα:

«Υπάρχουν νησιά στο Αιγαίο, σωστά; Σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λωζάνης, αυτά τα νησιά πρέπει να εκκαθαριστούν από όπλα. Καμία χώρα δεν έχει το δικαίωμα να διαθέτει ένοπλες δυνάμεις σε αυτά τα νησιά. Υπάρχουν Έλληνες στρατιώτες στα ελληνικά νησιά; Ναι. Τα νησιά, που μας ανήκουν, είναι υπό κατοχή; Ναι, είναι. Πού είναι ο εθνικός ήρωας; Πού είναι ο παγκόσμιος ηγέτης; Πού είναι αυτός ο άνθρωπος; Είναι ο μόνος άνθρωπος εξαιτίας του οποίου η Τουρκία θα απωλέσει τη Γαλάζια Πατρίδα».

Η εικόνα που εισπράττουμε είναι ότι πίσω από την ειρηνική διάθεση κάθε μορφωμένου Τούρκου πολίτη, πίσω από τις τηλεοπτικές σειρές με τις οποίες μας βομβαρδίζουν καθημερινά οι Ελληνικοί τηλεοπτικοί σταθμοί και οι οποίες παρουσιάζουν ένα φιλειρηνικό και καλοπροαίρετο μέσο Τούρκο πολίτη με τα ίδια βάσανα, πίσω από την απλόχερη, ανθρώπινη υποστήριξη και ασφάλεια που παρέχουμε σε κάθε κυνηγημένο Τούρκο πολίτη που καταφεύγει στην Ελλάδα για να γλυτώσει από την Ερντογανική «Δημοκρατία», καραδοκεί ένα διαχρονικό, τερατώδες, απάνθρωπο και επιθετικό καθεστώς παντουρκιστών* που κάθε περίοδο απλά  αλλάζει το όνομα των εκπροσώπων του: Εμβέρ Πασάς, Μουσταφά Κεμάλ, Ισμέτ Ινονού, Αντάν Μεντερές, Μπουλέντ Ετσεβίτ έως τους σημερινούς Ρετζέπ Τ. Ερντογάν, Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, Ντεβλέτ Μπαχτσελή ή Μεράλ Ακσενέρ! Όλοι ανεξαιρέτως από την ίδια μήτρα παντουρκιστών, από το ίδιο καθεστώς με τον κοινοβουλευτικό φετετζέ! Αν κάποιος διαφωνεί με το αποκρουστικό αυτό καθεστώς, κλείνεται αμέσως στην φυλακή, όπως ακριβώς ο Σελαχετίν Ντεμιρτάς και εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι!

Κάθε καλόπιστος άνθρωπος λοιπόν, δεν μπορεί παρά να αγανακτεί από το θράσος και την υποκρισία του κ. Κιλιτσντάρογλου.

Μπορεί ακόμα να του κάνει μερικές απλές ερωτήσεις, όπως:

Γιατί κ. Κιλιντσάρογλου η Τουρκία έχει δικαίωμα να δημιουργεί απέναντι από τα Ελληνικά νησιά την στρατιά του Αιγαίου, με εκατοντάδες αποβατικά σκάφη που απειλούν καθημερινά την ασφάλεια τους και η Ελλάδα δεν έχει δικαίωμα να φροντίσει την άμυνα τους; Γιατί η Τουρκία δικαιούται να παραβιάζει καθημερινά τον Ελληνικό εναέριο χώρο πάνω από κατοικημένα Ελληνικά νησιά και η Ελλάδα δεν δικαιούται να αμυνθεί;

Γιατί κ. Κιλιντσάρογλου εσείς μπορείτε ελεύθερα να μας απειλείτε καθημερινά με σκόπιμα νεφελώδη «επιχειρήματα» και εμείς δεν έχουμε το δικαίωμα της νόμιμης άμυνας, το οποίο προβλέπεται από το άρθρο 51 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών;

Μήπως καλομάθατε με την εκ του ασφαλούς εισβολή σας στην απροστάτευτη, μαρτυρική Κύπρο, με τις πλάτες άλλων, και ψάχνετε εναγωνίως το επόμενο θύμα σας;

Γιατί κ. Κιλιντσάρογλου όταν εσείς «αισθανθήκατε κίνδυνο» από τους Κούρδους της Συρίας κάνατε τρείς εισβολές μέσα σε ξένα εδάφη για να δημιουργήσετε «ζώνη ασφαλείας»; Δεν μας λέτε «ευχαριστώ» που δεν σας ζητήσαμε ακόμα, με την δική σας ακριβώς λογική, να δημιουργήσουμε και εμείς μια «ζώνη ασφαλείας» μέσα στα Μικρασιατικά παράλια για να προστατευθούμε; 

Εσείς που μας κατηγορείτε ότι παραβιάσαμε την Συνθήκη της Λωζάνης μήπως θυμάστε τί κάνατε εσείς; Εξευτελίσατε τις κρυστάλλινες υποχρεώσεις που αναλάβατε με το άρθρο 14 της Συνθήκης της Λωζάνης για την Ίμβρο και την Τένεδο, μειώνοντας τον χριστιανικό πληθυσμό από το 92% που ήταν όταν σας παραδώσαμε τα νησιά σε λιγότερο από 1% σήμερα! Τι λέτε, δεν πρέπει σας τα ζητάμε επίμονα πίσω, αφού παραβιάσατε ασύστολα, ξεδιάντροπα και προκλητικά όλες τις υποχρεώσεις που αναλάβατε;

Εσείς που μας κατηγορείτε ότι παραβιάσαμε την Συνθήκη της Λωζάνης, θυμάστε μήπως αν τηρήσατε κάποιο από τα άρθρα της Συνθήκης για τον Ελληνισμό της Κωνσταντινούπολης; Μην κάνετε τον κόπο να ψάξετε: Κανένα απολύτως! Επιστράτευση είκοσι ηλικιών το 1940, ρατσιστικό βαρλίκι το 1942, πογκρόμ με πολλούς νεκρούς το 1955, απελάσεις το 1964 και αμέτρητα άλλα! Μας μιλάτε για παραβίαση της Συνθήκης της Λωζάνης εσείς που την έχετε κατά-εξευτελίσει;

Νομίζετε κ. Κιλιντσάρογλου πως μπορείτε στο διηνεκές να περιφρονείτε όλες τις υποχρεώσεις που αναλαμβάνετε και να απαιτείτε από όλους τους άλλους να σέβονται τις δικές τους υποχρεώσεις όπου και όποτε σας βολεύει;

Δεν θα έπρεπε σαν αρχηγός της Τουρκικής αξιωματικής αντιπολίτευσης να γνωρίζετε πολύ καλά πως τα Δωδεκάνησα παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα κατά πλήρη κυριαρχία από τη Σύμβαση Ειρήνης των Παρισίων, μεταξύ Ιταλίας και Συμμάχων, τον Απρίλιο του 1947, αμέσως μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο στον οποίο παριστάνατε τον επιτήδειο ουδέτερο όταν εμείς χύναμε ποταμούς αίματος;

Δεν θα έπρεπε σαν αρχηγός της Τουρκικής αξιωματικής αντιπολίτευσης να γνωρίζετε πολύ καλά πως απαγορεύονται οι υπερπτήσεις πάνω από τα νησιά της Μυτιλήνης, της Χίου, της Σάμου και της Ικαρίας, όπως απαγορεύονται οι υπερπτήσεις Ελλήνων στις ακτές της Ανατολίας, σύμφωνα με την Συνθήκη της Λωζάνης που τόσο θρασύτατα επικαλείστε; Μας είδατε να πετάμε εμείς επάνω από την Ανατολία; Εσείς γιατί παραβιάζετε καθημερινά τον εναέριο χώρο μας; Μήπως έχετε το ακαταλόγιστο και δεν το ξέραμε;

Δεν θα έπρεπε σαν αρχηγός της Τουρκικής αξιωματικής αντιπολίτευσης να γνωρίζετε πολύ καλά πως ο δικός σας Υπουργός των Εξωτερικών Tevfik Rüştü Aras (1883-1972) το 1936 αναγνώρισε πανηγυρικά και εγγράφως το νόμιμο δικαίωμα της Ελλάδας να εγκαταστήσει στρατεύματα σε Λήμνο και Σαμοθράκη;

Δεν έχετε καταλάβει ακόμα πως οι εποχές που κάνατε ότι θέλατε με τις πλάτες των άλλων, πέρασαν ανεπιστρεπτί; Δεν καταλάβατε που η «σαρωτική στρατιωτική υπεροχή» που νομίζετε ότι έχετε, βρίσκεται πίσω από τα σίδερα των γεμάτων φυλακών σας;

Ακόμα ονειρεύεστε πως με «σύνορα της καρδιάς», «γαλάζιες πατρίδες» και πράσινα άλογα θα ξαναστήσετε οθωμανική αυτοκρατορία τον 21ο αιώνα;   

Νομίζετε ακόμα πως με φτηνόθολό και επικίνδυνο λαϊκισμό σε αμόρφωτους πληθυσμούς της ανατολής που μαγεύονται σε κάθε ιδέα «κατάκτησης», εξυπηρετείτε την αποκρουστική ιδεολογία σας;

Δεν αντιλαμβάνεστε την καθολική διπλωματική απομόνωση της σύγχρονης Τουρκίας την οποία δεν εμπιστεύεται πλέον καμία σοβαρή κυβέρνηση – ακόμα και αυτές που θεωρείτε «φίλες»;

Η μήπως πιστεύετε που αυτοί που τώρα σας καλοπιάνουν και σας λένε όμορφα λόγια για να εξυπηρετήσουν τα δικά τους συμφέροντα, δεν θα σας τραβήξουν το χαλί κάτω από τα πόδια όταν έρθει η ώρα; Δεν καταλαβαίνετε ότι εσείς και οι όμοιοι σας οδηγείτε την σύγχρονη Τουρκία στα βράχια;  

Και για να τελειώνουμε: Οφείλουμε σε εσάς και τους ομοϊδεάτες σας ένα μεγάλο «ευχαριστώ» γιατί με τις επαναλαμβανόμενες ανοησίες σας, αφυπνίσατε σύσσωμο τον όπου γης Ελληνισμό.

Και σας συνιστούμε να μην κάνετε το λάθος να πιστέψετε πως ο σημερινός Ελληνισμός μοιάζει σαν τους απροστάτευτους που δολοφονείτε χωρίς ίχνος ντροπής στην μακραίωνη ιστορία της βουτηγμένης σε αίμα αθώων ιδεολογίας σας.

Έχετε την δυνατότητα να γίνετε ένα ειρηνικό, πολιτισμένο κράτος που σέβεται την διεθνή έννομη τάξη, όπως ακριβώς θα επιθυμούσε το συντριπτικό ποσοστό των μορφωμένων Τούρκων και των άλλων λαών της Ανατολής.

Αν δεν το κάνετε, παρακαλώ βεβαιωθείτε πως απλά χτυπάτε το κεφάλι σας στον τοίχο. Και αν πιστεύετε πως θα σπάσει ο τοίχος και όχι το κεφάλι σας, τόσο το χειρότερο για σας!

 

*Παντουρκισμός και Τουρκική πολιτική απέναντι στον Ελληνισμό, στο διαχρονικό, αυτοβιογραφικό βιβλίο «Το Θαύμα – Μια πραγματική ιστορία» που είναι διαθέσιμο εντελώς δωρεάν τόσο στην 5.η Ελληνική έκδοση (2020) όσο και στην 3.η Αγγλική έκδοση (2019) από την Βιβλιοθήκη του International Hellenic Association 

Απόψεις

Αυτός ο "άλλος", αυτός ο "ξένος". Του π. Ηρακλή Φίλιου

ηρακλής φίλιος

‘’Μήπως η φιλοξενία συνίσταται στο να υποβάλλεις ερωτήματα στον ερχόμενο, ρωτώντας πρώτα απ’ όλα το όνομα του ή μήπως η φιλοξενία αρχίζει με την υποδοχή χωρίς ερώτηση;’’. Είναι καταλυτικής σημασίας η ερώτηση που θέτει ο Jacques Derrida στο περίφημο έργο του ‘’Περί φιλοξενίας’’, σε τέτοιο βαθμό που μας εισάγει στην θεώρηση του άλλου, του ξένου.

Το ευαγγέλιο της Κυριακής των Απόκρεω (Ματθ. 25, 31  46) έρχεται να συντρίψει κάθε νενομισμένο ηθικισμό και ευσεβισμό. Αποτελώντας ένα πνευματικό μανιφέστο, δίνει γροθιά στον ολοκληρωτισμό της ειδωλικής εικόνας που χρεώνεται η ηθική, η οποία παραφρασμένη, σε μία τέτοια περίπτωση, λειτουργεί την ατομικότητα παρά τη σχεσιακή κατάσταση και την συνοδικότητα της κοινωνικής συνύπαρξης. Το ευαγγέλιο αυτό απαγορεύεται σε όσους θεωρούν πως οι μεταφυσικές ανησυχίες και προοπτικές αυτών  των ανησυχιών συνάδουν με μία προσωπική αντιμετώπιση υπό τη θεώρηση της ατομικότητας, όπως την εκπέμπει η θρησκευτικότητα.

Το ευαγγέλιο αυτό βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Ξεκαθαρίζει το ομιχλώδες τοπίο της σωτηρίας που δεν αποτελεί υπόθεση ενός ατόμου αλλά υπόθεση προσώπων που κοινωνούν το εκκλησιαστικό πνεύμα εντός της εκφραστικής αποδοχής της ετερότητας στην ομοουσιότητα. Με άλλα λόγια, η σωτηρία περνάει στο επίπεδο της συλλογικότητας, είναι θέμα αντίληψης και συναντίληψης των προσώπων που δεν αποτελούν άτομα αλλά πρόσωπα, αναπτυσσόμενα σε σχέση.

Ο Χριστός ξεκαθαρίζει τα πράγματα. Και τα ξεκαθαρίζει καθιστώντας σαφές με τον πιο ισχυρό λόγο και τρόπο, το δίλλημα της σωτηρίας. Ποιο είναι αυτό; Η σωτηρία του εαυτού μου μέσα από τον εαυτό μου ή η σωτηρία μου μέσα από τον άλλον, τους άλλους; Εδώ κάνει την έκπληξη ο Χριστός. Σου λέει μέσα από το ευαγγέλιο, κοίταξε να δεις, εάν θες να σωθείς και να γευτείς τον παράδεισο, θα περάσεις από τους άλλους, οι οποίοι είναι εικόνα δική μου. Δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες ο Χριστός. Θες να σωθείς; Ο άλλος είναι ο δρόμος για τη σωτηρία σου. Δεν περνάνε εδώ οι ατομικιστικές ευσέβειες. Θες να σωθείς; Αγάπησε τον άλλον, δέξου τον άλλον, οικειώσου τον, σαρκώσου στον άλλον, άδειασε τον εαυτό σου.

Αναφερόμενος στην ημέρα της μελλούσης κρίσεως, ο Χριστός γίνεται το πιο απογοητευτικό πρόσωπο και η διδασκαλία του ακόμη πιο απαγορευτική. Απογοητευτικός για όσους πίστευαν πως η δικαίωση αποτελεί προσωπικό καημό και απαγορευτική η διδασκαλία του για όσους εμμένουν στο γράμμα του νόμου, στη λατρεία του τύπου και στην εξορία της ουσίας των πραγμάτων. Θεωρώ πως το ευαγγέλιο αυτό χτυπάει ένα ισχυρό μέρος της εκκλησιαστικής υποκρισίας, όλων εκείνων των προσώπων που επιμένουν στην αυτοδικαίωση τους.

Ο άλλος που, κατά Levinas, είναι απαραίτητος στη σχέση μου με τον Θεό δεν παύει να είναι ο Χριστός, όποιος κι αν είναι αυτός ο άλλος. Ε, λοιπόν, αυτόν τον άλλον δείχνει ο Χριστός στο ευαγγέλιο της Κυριακής. Αυτός ο άλλος γίνεται ξένος. Ο πιο ξένος μου, ο πιο διαφορετικός μου. Διαφορετικός σε όλα, θρησκεία, χρώμα, κοινωνία, πεποιθήσεις. Πέρα, βέβαια, από τον ξένο του Derrida, υπάρχει και ένας άλλος ξένος. Και το διαφορετικό σ’ αυτό είναι πως δεν πρόκειται για έναν ξένο άνθρωπο αλλά για τον ξένο Χριστό. Εκείνον τον ξένο του δοξαστικού της Μ. Παρασκευής, ‘’τὸν ἐκ βρέφους ὡς ξένον ξενωθέντα ἐν κόσμῳ’’.

Σύμφωνα με το ευαγγέλιο της Κυριακής, ο Χριστός αναφέρεται στον τρόπο που θα κρίνει την ανθρωπότητα. Αναποδογυρίζει τα πράγματα και αναφέρεται σε μία μεταξίωση, σε ένα αναποδογύρισμα ων ηθικών αξιών. Κι εκεί που κάθε ευσεβιστική και ηθικιστική φωνή εντός των τειχών της Εκκλησίας θα περίμενε τη δικαίωση, ο Χριστός δεν αναφέρεται στην εγκράτεια, στην προσευχή, στις μετάνοιες, στη σιωπή, στη νηστεία, χωρίς να μπαίνουν όλα αυτά στο περιθώριο. Δείχνει όμως με τους λόγους τους πως δεν σώζουν αυτά. Ο παράδεισος ξεκινάει από τον άλλον. Ο λόγος του πλέον θυμίζει ενέργεια, ασκητική διάθεση, αγαθή προαίρεση προς τον πλησίον, τον άλλον, τον ξένο. Ο πεινασμένος, ο κουρελιασμένος, ο άρρωστος, ο φυλακισμένος, όλο αυτοί γίνονται τα πρόσωπα που καθιστούν τη σωτηρία ως βρώσιμο και όχι ως απαγορευμένο καρπό.

Τέλος τα ψέμματα. Δεν περνάει η σωτηρία μέσα από το πόσο αγρυπνώ, νηστεύω από λάδι, κάνω μετάνοιες στο δωμάτιο μου, δείχνω σκυθρωπός από τη νηστεία, γίνομαι εγκρατής για τον εαυτό μου, εκκλησιάζομαι. Αυτά είναι ευαίσθητα σημεία της προσωπικής μου έκφρασης και αφορούν εμένα, την πνευματική μου ωρίμανση, πορεία προς τη χαρισματική ολοκλήρωση. Όχι όμως τη σωτηρία μου. Η σωτηρία δεν περνάει μέσα από την ατομικότητα που αποτελεί στοιχείο της θρησκευτικότητας. Περνάει μέσα από τον άλλον. Από τη διάθεση μου απέναντι στον άλλον, την προαίρεση μου, το πώς κινώ την ελευθερία μου προς τον άλλον, το πώς ενεργώ προς τον άλλον. Να λοιπόν που ο τρόπος και πάλι αναδεικνύεται καθοριστικός για την εξέλιξη των πραγμάτων, για τα ίδια τα πράγματα.

Πιστεύω πως απέχουμε πολύ από την ουσία των πραγμάτων. Στην Εκκλησία, πολλές φορές, βαραίνουμε από αγκυλώσεις και αλλοιώσεις του αληθινού πνεύματος του ευαγγελίου, της ζωής, των μεταφυσικών προοπτικών μας. Κοιτάζουμε να τακτοποιήσουμε τον εαυτό μας, μας ενδιαφέρουν πανηγυρικές πνευματικές φιέστες και ένας άλλος σε εξορία. Ποτέ δεν κοιτάξαμε την ουσία, την ομορφιά της ουσίας. Γιατί να την κοιτάξουμε τώρα; Κάποτε, ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας κ.κ. Αναστάσιος, θέλοντας να δείξει την πνευματική φτώχεια μας, είπε τα εξής: ‘’Πήγα στην Αφρική, με ρώτησαν τι είναι τα υποστατικά ιδιώματα της Αγίας Τριάδας. Πήγα μετά στην Ασία και με ρώτησαν αν μπορούμε να μετέχουμε στις άκτιστες ενέργειες του Θεού. Επέστρεψα στην Ελλάδα και με ρωτούσαν αν κάνει η γυναίκα να φορά παντελόνι’’. Κι εμείς ασχολούμαστε με τρίχες...

Πρεσβύτερος Ηρακλής Φίλιος (Βαλκανιολόγος, Θεολόγος)

Κληρικός Ι.Μ. Σταγών & Μετεώρων