Κάποτε η μέρα είχε 24 ώρες και εμείς είχαμε τον χρόνο με το μέρος μας.

Σήμερα, οι ίδιες ώρες δεν φτάνουν ούτε για τα βασικά.

Οι υποχρεώσεις πολλαπλασιάζονται, οι ρυθμοί επιταχύνονται, κι εμείς –σαν χαμένοι διαβάτες– τρέχουμε να προλάβουμε κάτι που διαρκώς μετακινείται. Το κινητό μας θυμίζει πού να πάμε, το ρολόι μας μαλώνει διαρκώς και το βράδυ πέφτει σαν κουρτίνα πριν καν το καταλάβουμε.

Η καθημερινότητά μας έχει πάψει να είναι ζωή. Είναι μια αλληλουχία από "πρέπει" που σβήνουν το "θέλω", μια ανακύκλωση άγχους και προθεσμιών που δεν αφήνει χώρο για απλή χαρά.

Μικρές απολαύσεις που παλιά είχαν θέση (ένας καφές στην αυλή, ένα μεσημεριανό χωρίς βιασύνη) γίνονται σχεδόν πολυτέλεια.Κι όμως, ίσως μέσα σ’ αυτή τη δυσκολία να γεννιέται μια αλήθεια: ότι η ζωή μας μάς ζητά να επαναπροσδιορίσουμε το νόημα. Γιατί δεν ήρθαμε εδώ για να προλάβουμε∙ ήρθαμε για να ζήσουμε.

Γιώργος Ι. Παπαδάκης / Δημοσιογράφος Ράδιο Κρήτη - ekriti.gr

......................................................................................................................................................................................................

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην κατηγορία «Απόψεις» εκφράζουν τον/την συντάκτη/τριά τους και οι θέσεις δεν συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη του ekriti.gr

 

Διαβάστε επίσης:

Η γενιά που μεγάλωσε με όνειρα και ζει με το άγχος

Κρήτη: Τέσσερις θάνατοι σε παραλίες μέσα σε λίγες ώρες...