Σαν σήμερα, στις 28 Ιανουαρίου 1967, ένας από τους πιο αναγνωρισμένους διεθνώς Έλληνες γλύπτες της γενιάς του, ο Κεφαλλονίτης Γεράσιμος Σκλάβος, βρίσκει τραγικό θάνατο μέσα στο εργαστήριό του, στο Levallois-Perret του Παρισιού, όταν ένα ογκώδες γλυπτό του μετακινείται και τον καταπλακώνει.

Η είδηση τότε δεν παίρνει μεγάλη έκταση γιατί ο ίδιος ο Σκλάβος δεν είχε προλάβει να γίνει «καθιερωμένος» με τον τρόπο που θα το υπαγόρευε η πορεία του. Ήταν 39 ετών, είχε ήδη ανοίξει πόρτες που για πολλούς Έλληνες καλλιτέχνες της εποχής έμοιαζαν απροσπέλαστες, και δούλευε με μια εμμονή στο υλικό, στον όγκο και στο φως που έμελλε να σφραγίσει ολόκληρη τη διαδρομή του.

Η μοιραία νύχτα στο ατελιέ

Το σκηνικό της τραγωδίας έχει κάτι σχεδόν κινηματογραφικό. Εκείνο το βράδυ, στο ατελιέ του δεν υπάρχει φως λόγω καμένης ασφάλειας. Προσπαθώντας να ανέβει στον επάνω χώρο, σκοντάφτει σε ένα μεγάλο γλυπτό από γκρίζο γρανίτη, το έργο που οι πηγές αναφέρουν ως «Η φίλη που δεν έμενε» ή στη γαλλική του εκδοχή «Une amie qui n’est pas restée là». Το γλυπτό μετακινείται, στρίβει, πέφτει πάνω του και του συνθλίβει τον θώρακα και τον αυχένα.

Στη βιογραφία του καταγράφεται και μια λεπτομέρεια που βαραίνει σαν ειρωνεία: την ίδια μέρα έχει ολοκληρώσει άλλο έργο του, την «Η τελευταία ενόραση», και έχει γράψει τη φράση «Κι αν μείνει μες στο σκοτάδι, γράψε με τα μάτια της ψυχής».

Ένας Κεφαλλονίτης στην καρδιά της παρισινής πρωτοπορίας

Ο Σκλάβος γεννιέται στα Ντομάτα Κεφαλονιάς το 1927. Σπουδάζει γλυπτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με δάσκαλο τον Μιχάλη Τόμπρο και συνεχίζει στο Παρίσι, στη Σχολή Καλών Τεχνών και στην Ακαδημία Γκραντ Σωμιέρ, σε μια περίοδο που η πόλη είναι ακόμη εργαστήριο ιδεών, τεχνικών και συγκρούσεων αισθητικής.

Συνδέεται με πρόσωπα του διεθνούς καλλιτεχνικού κύκλου, ενώ η βαρόνη Alix de Rothschild τού παραχωρεί ατελιέ στο Levallois-Perret το 1962, μια κίνηση που δείχνει πως δεν αντιμετωπίζεται ως «εξωτικός Έλληνας» της παρισινής σκηνής, αλλά ως δημιουργός με προοπτική.

Οι μεγάλοι όγκοι, η φωτιά και το «Δελφικό φως»

Από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 ο Σκλάβος περνά στην αφαιρετική τέχνη και δουλεύει με σκληρά υλικά όπως γρανίτη και μάρμαρο, σμιλεύοντας όγκους όπου η γεωμετρία συναντά τη φύση.

Στην πορεία επινοεί την τηλεγλυπτική, μια τεχνική-εργαλείο που του επιτρέπει να «δαμάζει» πολύ σκληρές πέτρες, δείχνοντας πως για εκείνον η καινοτομία είναι πράξη πάνω στην ύλη.

Κομβικό έργο αυτής της εμμονής είναι το «Δελφικό Φως», που δημιουργεί το 1965-1966 στους Δελφούς. Ο ίδιος γράφει: «Στους Δελφούς λαμπάδιασε η ψυχή μου.»

Πριν από τον θάνατό του έχει ήδη διεθνή παρουσία με ατομικές εκθέσεις και συμμετοχές σε μεγάλες διοργανώσεις, ενώ ξεχωρίζει η διάκρισή του στην Μπιενάλε Νέων του Παρισιού το 1963, με Α΄ Βραβείο γλυπτικής και βραβείο νέων καλλιτεχνών.

Μετά τον θάνατό του ακολουθούν τιμητικές εκθέσεις, μεταξύ άλλων στο Μουσείο Ροντέν και στα Cahiers d’Art, σαν μια σιωπηλή επιβεβαίωση πως «ήταν εδώ».

Πηγή: newsbeast.gr

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Ρωσία - Πεσκόφ: Η πρόταση για τα παγωμένα κεφάλαια 1 δισ. δολαρίων ανοίγει νέες προοπτικές