Ο Λάζαρος, με τις δύο αδελφές του Μάρθα και Μαρία, ζούσαν στη Βηθανία κοντά στα Ιεροσόλυμα και φιλοξενούσαν συχνά τον Ιησού. Όταν ασθένησε και η κατάστασή του χειροτέρεψε, οι αδελφές του φρόντισαν να ενημερώσουν σχετικώς τον Ιησού. Πράγματι ο Ιησούς ήρθε να τον δει, αλλά στο μεταξύ ο Λάζαρος απέθανε και τάφηκε όπως έπρεπε.

Φτάνοντας ο Κύριος στη Βηθανία, επισκέφθηκε πρώτα τις αδελφές, όχι μόνο για να τις παρηγορήσει, όσο για να ζητήσει να τον συνοδεύσουν μαζί με τους μαθητές του στον τάφο. Συγκινημένος ζήτησε να αποκαλυφθεί ο τάφος και να απομακρυνθεί η ταφόπλακα. Έστρεψε το βλέμμα του προς τον ουρανό και είπε με δυνατή φωνή: «Λάζαρε, δεύρο έξω». Πράγματι, ο Λάζαρος ανασηκώθηκε και βγήκε έξω από τον τάφο, τυλιγμένος με το σάβανο της ταφής.

Λάζαρε, δεύρο έξω

Οι ευαγγελικές αναφορές των ευαγγελιστών Λουκά και Ιωάννη περιγράφουν εύγλωττα το γεγονός, το οποίο στη συνέχεια προκάλεσε την αγανάκτηση και τη μήνιν των θρησκευτικών αρχών και ηγετών, οι οποίοι φοβούμενοι την απήχηση του Χριστού στα πλήθη, αποφάσισαν τότε να τον φονεύσουν. Σε ό,τι αφορά τον Λάζαρο, σύμφωνα με την παράδοση έζησε άλλα 30 χρόνια στην Κύπρο, όπου χειροτονήθηκε Επίσκοπος Κιτίου (σημερινή Λάρνακα). Πάνω στον τάφο  του ο αυτοκράτορας Λέων ΣΤ΄ ο Σοφός έκτισε ναό, ο οποίος σώζεται μέχρι σήμερα.

Τιμάται ως ο πολιούχος άγιος της Λάρνακας. Λέγεται ότι ήταν πάντα σκυθρωπός και αγέλαστος, έχοντας δει τα φρικτά θεάματα του Άδη, και γέλασε μόνο μία φορά όταν είδε κάποιον να κλέβει μια στάμνα, λέγοντας: «Το ένα χώμα κλέβει το άλλο».

Η ημέρα είναι γεμάτη παραδόσεις, όπως τα «Λαζαράκια», ανθρωπόμορφα κουλουράκια πλασμένα σαν σαβανωμένος άνθρωπος, που περιέχουν σταφίδες και μπαχαρικά, και τα Κάλαντα του Λαζάρου, με τα παιδιά να γυρίζουν τα σπίτια κρατώντας καλαθάκια με λουλούδια και τραγουδώντας την ιστορία της ανάστασής του.

Σε πολλά μέρη της Ελλάδας τα παιδιά κατασκεύαζαν ομοιώματα του Λαζάρου και τα οποία περιέφεραν στα χωριά.

Οι γυναίκες ζύμωναν τα «λαζαράκια» λέγοντας «Λάζαρο δεν πλάσεις, ψωμί δεν θα χορτάσεις»

Στα «λαζαράκια» έδιναν το σχήμα ανθρώπου σπαργανωμένου, όπως ακριβώς παριστάνεται ο Λάζαρος στις εικόνες. Όσα παιδιά είχε η οικογένεια τόσα Λαζαράκια έπλαθαν και στη θέση των ματιών έβαζαν δυο γαρίφαλα.

Ένα άλλο γνωστό έθιμο είναι τα κάλαντα του Λαζάρου που τα τραγουδούσαν συνήθως κοπέλες, οι Λαζαρίνες.

 «Που ‘σαι Λάζαρε που είναι η φωνή σου, που σε γύρευε η μάνα κι αδερφή σου. Ήμουνα στη γη στη γη βαθιά χωμένος, κι από τους εχθρούς εχθρούς βαλαντωμένος.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Γιατί ο Χριστός καθυστέρησε να μεταβεί στη Βηθανία και ν' αναστήσει τον Λάζαρο;