Αφιερωματα

Γενέσιο της Θεοτόκου: Η Θεομητορική εορτή της Γεννήσεως της Θεοτόκου

gennisitheotokou.jpg

Γενέσιο της Θεοτόκου: Η Θεομητορική εορτή της Γεννήσεως της Θεοτόκου, σύμφωνα με την Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία μας, είναι σταθερή εορτή την 8η του Σεπτεμβρίου, κάθε χρόνο, όπου εορτάζουμε και τιμούμε τη γέννηση, της Μαριάμ (Μαρίας), της Μητέρας τουΚυρίου Μας, Ιησού Χριστού.

Τα τέσσερα Ευαγγέλια δεν μας παρέχουν πληροφορίες σχετικά με την καταγωγή και τη γέννηση της Θεοτόκου, αλλά όλες τις πληροφορίες τις έχουμε από το Πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου (2ος αιώνας), σύμφωνα με το οποίο η Θεομήτωρ γεννήθηκε στα Ιεροσόλυμα με θαυματουργικό τρόπο από μια ενάρετη, μεγάλης σε ηλικία γυναίκας, ονόματι Άννα.

Μετά από δεήσεις της Άννας και προσευχές της, προς τον Θεό, όπως και του συζύγου της Ιωακείμ, η επιθυμία της να αποκτήσει παιδί,ισακούστηκαν από τον Θεό. Η Άννα ήταν στείρα άρα και άτεκνη. Ο Θεός όμως την ευλόγησε να γεννήσει την Θεομήτωρ.
Η γιορτή της γέννησης της Θεοτόκου καθιερώθηκε πρώτη φορά στο τέλος του 5ου αιώνα ή στις αρχές του 6ου αιώνα στα Ιεροσόλυμα και στη συνέχεια εξαπλώθηκε σε όλη τη Χριστιανική Ανατολή. Στη Ρώμη καθιερώθηκε προς τα τέλη του 7ου αιώνα από Έλληνες μοναχούς οι οποίοι ήρθαν στην Ιταλία, μετά τους διωγμούς των Αράβων.

Ο πάπας Σέργιος Α’ (687-701) την καθιέρωσε ως επίσημη γιορτή και την περιέλαβε μαζί με άλλες θεομητορικές εορτές στο εορτολόγιο της Δυτικής Εκκλησίας. Τον 11ο αιώνα πλέον η γιορτή της Γέννησης της Θεοτόκου επικρατεί παντού σε ολόκληρη τη Χριστιανοσύνη.

Η γιορτή κατέχει σημαντική θέση στην υμνογραφία της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας. Υμνογράφοι όπως: ο Γερμανός Α’ Κωνσταντινουπόλεως, ο Ρωμανός ο Μελωδός, ο Ιωσήφ Υμνογράφος, έχουν γράψει κανόνες, κοντάκια, που ψάλλονται κατά την ημέρα της γιορτής. Εξέχουσα θέση στην εκκλησιαστική ζωγραφική – αγιογραφία κατέχει επίσης η γέννηση της Θεοτόκου.
Εικόνες θαυματουργές, άξιας – εκλεκτής αγιογραφίας βρίσκονται στο Άγιο Όρος, και όχι μόνον. Οι Ορθόδοξοι Χριστιανικοί Ναοί δεν είναι λίγοι που έχουν το όνομα τους, αφιερωμένο στο Γενέσιο της Παναγίας.

πηγή: ekklisiaonline.gr

Αφιερωματα

Ο ανατρεπτικός - ταπεινότατος Γιάννης Σκαρίμπας

giannis_skarimpas.jpg

Ο ποιητής, που ταυτίστηκε με τη Χαλκίδα, αν και είχε γεννηθεί στην Αγία Ευθυμία Παρνασσίδας στις 28 Σεπτεμβρίου 1893, εμφανίστηκε στα ελληνικά γράμματα τη δεκαετία του 1910, με ποιήματα και πεζά που δημοσίευσε σε περιοδικά της Αθήνας και στις εφημερίδες Εύριπος και Εύβοια της Χαλκίδας, χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Κάλλις Εσπερινός.

Η πρώτη  επίσημη εμφάνιση του Γιάννη Σκαρίμπα  με το πραγματικό του όνομα έγινε το 1929, όταν έλαβε το Α΄ βραβείο διηγήματος για το πεζό «Ο καπετάν Σουρμελής ο Στουραΐτης», το οποίο δημοσίευσε στο περιοδικό Ελληνικά Γράμματα του Κωστή Μπαστιά. Ο Γιάννης Σκαρίμπας ήταν ο σημαντικότερος εκπρόσωπος του υπερρεαλισμού στην Ελλάδα γιατί, τόσο το εικονοκλαστικό του ύφος, όσο και ή ιδιόρρυθμη γλώσσα πού χρησιμοποίησε στα έργα του, προκάλεσε αίσθηση την εποχή εκείνη.

Ο μπαρμπα-Γιάννης Σκαρίμπας, όπως ήταν γνωστός στους φίλους του, έζησε όλη του τη ζωή στη Χαλκίδα και ταξίδεψε ελάχιστα. Κείμενά του υπάρχουν δημοσιευμένα και σε περιοδικά ενώ αρκετοί στίχοι του έχουν μελοποιηθεί.

Τα πιο γνωστά μελοποιημένα ποιήματά του είναι Σπασμένο καράβι, Ουλαλούμ και Εαυτούληδες για τα οποία που έγραψαν μουσική αντίστοιχα οι συνθέτες Γιάννης Σπανός, Νικόλας Άσιμος και Διονύσης Τσακνής.

 

 

Ο Γιάννης Σκαρίμπας πέθανε στις 21 Ιανουαρίου 1984 και τάφηκε δημόσια δαπάνη στο κάστρο του Καράμπαμπα.

Τελευταία του επιθυμία ήταν να ταφεί με κόκκινο πουκάμισο και στον συγκεκριμένο χώρο για να αγναντεύει από ψηλά την αγαπημένη του πόλη , την Χαλκίδα.

Σε ιδιόγραφο βιογραφικό σημείωμά του, ο Γιάννης Σκαρίμπας γράφει:

Γεννήθηκα το 1893 στο χωριό Αγια-Θυμιά της Παρνασσίδος – πρώην Δήμου Μυωνίας.

Το δημοτικό μου σκολειό το πέρασα στην Ιτέα των Σαλώνων.

Το Σχολαρχείο στο Αίγιο και το Γυμνάσιο στην Πάτρα.

Εδώ (στη Χαλκίδα) ελθόντας για στρατιώτης (κληρωτός) το 1914 παντρεύτηκα (... εξ’ έρωτος). Έκτοτε, σχεδόν δεν ‘‘το κούνησα’’ από την πόλη ετούτη, τη Χαλκίδα.

Έκανα οικογένεια (παιδιά, νύφες κι εγγόνια) και μνέσκω ακόμα, γράφοντας Λογοτεχνία και Ιστορία. Αλλά και Ποίηση και Θέατρο.
Τώρα υπέρ τα 84 μου χρόνια γεγονώς, εφησυχάζω (σχεδόν μόνος) στο σπιτάκι μου, ζων ‘‘αεί -μη- διδασκόμενος’’, εν αναμονή του ‘‘εσχάτου-μου-μαθήματος’’, ευχαριστώντας εκείνο που ονομάζουμε Θεό, ‘‘για τα βουνά και για τα δάση που είδα...’’ (του Ζαχ. Παπαντωνίου).

Και για το ακριβές των παραπάνω αυτών μου ασημάντων, υπογράφομαι,
 

ο ταπεινότατος
Γιάννης Σκαρίμπας