Αφιερωματα

Επιστολή Αϊστάιν : Ζητούσε από τον Ρούσβελτ να φτιάξει ατομική βόμβα

1-320.jpg

Συγγραφέας της επιστολής ο Νομπελίστας της Φυσικής Άλμπερτ Αϊνστάιν και το περιεχόμενό της αναφερόταν στην επιτακτικότητα της κατασκευής ατομικής βόμβας από τις ΗΠΑ, ώστε να προλάβουν την ανάπτυξή της από τη Ναζιστική Γερμανία.

Την επιστολή είχε συντάξει ο Αϊνστάιν στις 2 Αυγούστου. Τουλάχιστον την είχε υπογράψει εκείνην την ημέρα, καθώς το κείμενό της είχε συνταχθεί κατά μέγιστο τμήμα της από τον Ούγγρο φυσικό Λέο Ζίλαρντ και τους Ούγγρους συναδέλφους του Έντβαρντ Τέλερ και Γιουτζίν Βίγκνερ. Σε αυτήν, οι επιστήμονες τόνιζαν πως το ναζιστικό καθεστώς διαθέτει την τεχνογνωσία για την ανάπτυξη και χρήση της ατομικής σχάσης για την κατασκευή ατομικής βόμβας. Στην επιστολή, ο Αϊνστάιν κι οι συν αυτώ προέτρεπαν τον Ρούζβελτ να διατάξει τις έρευνες, που θα επιτάχυναν την κατασκευή μίας αμερικανικής βόμβας.

Η επιστολή παραδόθηκε αρκετό καιρό μετά
Ο Αϊνστάιν είχε εμπιστευθεί την επιστολή στον Ζαχς, που όμως δίστασε να την παραδώσει αμέσως στον Ρούζβελτ. Όταν όμως ο πρόεδρος είχε εκδηλώσει την ανησυχία του για τη ναζιστική εισβολή στην Πολωνία, την 1η Σεπτεμβρίου του 1939, αποφάσισε να το πράξει.

Ο Ρούζβελτ αφού άκουσε την εισαγωγή του οικονομολόγου που έκανε μία σύνοψη του περιεχομένου της επιστολής, διέταξε αμέσως να συσταθεί η Συμβουλευτική Επιτροπή για το Ουράνιο (Advisory Committee on Uranium). Η επιτροπή συνεδρίασε για πρώτη φορά στις 21 Οκτωβρίου, υπό τον Λάιμαν Μπριγκς, διευθυντή του Εθνικού Ινστιτούτου Προτύπων και Τεχνολογίας. Εγκρίθηκε ένα αρχικό κονδύλιο 6.000 δολαρίων για τα πειράματα που διεξήγαγε πάνω στα νετρόνια ο Ιταλός Ενρίκο Φέρμι στο Πανεπιστήμιου του Σικάγου.

Στην επιστολή ο Αϊνστάιν τόνιζε: «στη διάρκεια των τελευταίων τεσσάρων μηνών είναι πιθανό –χάρη στις εργασίες των Ζολιό στη Γαλλία και των Φέρμι και Ζίλαρντ στην Αμερική- να έχει καταστεί δυνατό να επιτύχουμε μία αλυσιδωτή πυρηνική αντίδραση σε μία μεγάλη μάζα ουρανίου, δια της οποίας μπορούν να παραχθούν μεγάλες ποσότητες και μεγάλες ποσότητες δυνάμεων, ανάλογες με του ραδίου. Αυτό το νέο φαινόμενο θα μπορούσε κάλλιστα να οδηγήσει στην κατασκευή βόμβας και είναι πολύ πιθανό –αν και ακόμη όχι τελείως βέβαιο– ότι θα μπορούσαν να παραχθούν βόμβες νέου τύπου. Μία μόνη βόμβα αυτού του τύπου, μεταφερόμενη από πλοίο και εκρηγνυόμενη σε κάποιον λιμένα, θα μπορούσε εύκολα να καταστρέψει το σύνολό του και ένα τμήμα της παρακείμενης περιοχής. Πάντως, αυτού του είδους οι βόμβες μάλλον θα ήσαν πολύ βαριές για να τις μεταφέρει κάποιο εναέριο μέσον».

Προάγγελος του Σχεδίου Μανχάταν

Η επιστολή αυτή θεωρείται ευρέως πως έδωσε πνοή στο «Σχέδιο Μανχάταν», που κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ασχολήθηκε και κατέληξε στην κατασκευή των ατομικών όπλων που κατέστρεψαν τις πόλεις Χιροσίμα και Ναγκασάκι το 1945.

Όμως, όλη η διαδικασία μέχρι να φθάσει το αμερικανικό ατομικό πρόγραμμα, έως εκεί ήταν πολύ περίπλοκη: η Συμβουλευτική Επιτροπή για το Ουράνιο δεν ασχολήθηκε με ζέση για την κατασκευή του όπλου, ενώ άλλες δύο επιτροπές που την αντικατέστησαν ( η Εθνική Επιτροπή Ερευνών Άμυνας και το Γραφείο Επιστημονικής Έρευνας κι Ανάπτυξης) δεν κατέληξαν πουθενά, ώσπου να ανατεθούν οι έρευνες στη σχολή Μηχανικής του Πανεπιστημίου του Μανχάταν, για να γεννηθεί το «Σχέδιο Μανχάταν» για τη σχάση του ουρανίου και τη μαζική παραγωγή ατομικών όπλων.

Ο ίδιος ο Αϊνστάιν, μολονότι την πρότεινε, δεν εργάσθηκε στην κατασκευή της ατομικής βόμβας. Σύμφωνα με τον Νομπελίστα Χημείας Λίνους Πάουλινγκ και στενό του φίλο, αλλά όπως επίσης υποστηρίζουν και άλλες πηγές του κινήματος υπέρ του Αφοπλισμού, ο πατέρας της Θεωρίας της Σχετικότητας είχε μετανιώσει που είχε δεχθεί να υπογράψει την επιστολή αυτή.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Αφιερωματα

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Άγιος Παΐσιος

Αγιορείτης μοναχός, ιδιαίτερα δημοφιλής στις μέρες μας. Οι θαυμαστές του όλο και πληθαίνουν και του πιστώνουν θαύματα και προφητείες επί παντός του επιστητού. Το 2015 ανακηρύχθηκε Άγιος της Ορθοδόξου Εκκλησίας από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και η μνήμη του εορτάζεται στις 12 Ιουλίου.

Ο Αρσένιος Εζνεπίδης, όπως ήταν το κοσμικό του όνομα, γεννήθηκε στα Φάρασα της Καππαδοκίας στις 25 Ιουλίου 1924. Ο πατέρας του ονομαζόταν Πρόδρομος και ήταν δήμαρχος των Φαράσων, ενώ η μητέρα του λεγόταν Ευλαμπία. Είχε ακόμα 8 αδέλφια.

Στις 7 Αυγούστου 1924, μία εβδομάδα προτού οι χριστιανοί Φαρασιώτες φύγουν για την Ελλάδα εξαιτίας της ανταλλαγής πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, βαφτίστηκε από τον ιερέα της ενορίας του Αρσένιο, τον οποίο η Ορθόδοξη Εκκλησία αναγνώρισε ως άγιο το 1988. Ο Αρσένιος επέμεινε και του έδωσε το δικό του όνομα «για να αφήσει καλόγερο στο πόδι του», όπως χαρακτηριστικά είχε πει.

Στις 14 Σεπτεμβρίου 1924 η οικογένεια Εζνεπίδη, μαζί με τα καραβάνια των προσφύγων, έφτασε στον Πειραιά και προωθήθηκε στην Κέρκυρα, όπου έμεινε χρόνο. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στην Ηγουμενίτσα και κατέληξε στην Κόνιτσα, όπου ο νεαρός ο Αρσένιος τελείωσε το δημοτικό σχολείο.

Μέχρι να κληθεί να υπηρετήσει τη θητεία του στο στρατό, ο Αρσένιος έμαθε την τέχνη και δούλεψε ως ξυλουργός. Το 1945 κατατάχτηκε στο στρατό και υπηρέτησε ως ασυρματιστής κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Γι' αυτό και πολλές εκδόσεις αφιερωμένες στη ζωή του Γέροντα τον αναφέρουν ως «Ασυρματιστή του Θεού».

Απολύθηκε από τον στρατό το 1949 και τον επόμενο χρόνο εισήλθε στο Άγιο Όρος για να μονάσει. Εκεί γνώρισε τον πατέρα Κύριλλο της Μονής Κουτλουμουσίου και τον ακολούθησε πιστά. Λίγο αργότερα εντάχθηκε στη Μονή Εσφιγμένου και εκάρη μοναχός με το όνομα Αβέρκιος. Το 1954 έφυγε από τη μονή Εσφιγμένου και εντάχθηκε στη Μονή Φιλοθέου, όπου μόναζε κι ένας θείος του. Η συνάντησή του, όμως, με το γέροντα Συμεών ήταν καταλυτική για την πορεία και διαμόρφωση του μοναχικού χαρακτήρα του. Τότε ήταν που έλαβε και το όνομα Παΐσιος.

Το 1958 άφησε το Άγιο Όρος για την Ιερά Μονή Γενεθλίων της Θεοτόκου στο Στόμιο Κονίτσης. Στην περιοχή, όπου μεγάλωσε, παρέμεινε επί τετραετία, και άφησε πίσω του σπουδαίο ποιμαντικό και φιλανθρωπικό έργο, που εκτιμήθηκε ιδιαίτερα από τον λαό της Κόνιτσας.

Το 1962 ο Παΐσιος πήγε στο Όρος Σινά και το 1964 επέστρεψε στο Άγιο Όρος, απ’ όπου δεν ξανάφυγε ποτέ. Το 1966 ασθένησε σοβαρά και εισήχθη στο Νοσοκομείο Παπανικολάου της Θεσσαλονίκης. Υποβλήθηκε σε εγχείρηση, με αποτέλεσμα μερική αφαίρεση των πνευμόνων. Στο διάστημα της ανάρρωσή του φιλοξενήθηκε στο Ιερό Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννου του Ευαγγελιστού στη Σουρωτή. Επέστρεψε στο Άγιο Όρος μετά την ανάρρωσή του και το 1968 βοήθησε σημαντικά στην ανακαίνιση της Μονής Σταυρονικήτα.

Το 1979 εντάχθηκε στην αδελφότητα της Μονής Κουτλουμουσίου και εγκαταστάθηκε στη σκήτη της Παναγούδας. Από τότε άρχισε να γίνεται γνωστός από τους πιστούς, που τον επισκέπτονταν και του ζητούσαν συμβουλές για προσωπικά τους θέματα. Παρά το βεβαρημένο πρόγραμμά του, συνέχιζε την έντονη ασκητική ζωή.

Το 1993 η κατάσταση της υγείας του επιδεινώθηκε. Οι γιατροί διέγνωσαν καρκίνο του παχέος εντέρου και ο γέρων Παΐσιος υποβλήθηκε σε εγχείρηση στις 4 Φεβρουαρίου του 1994 στο «Θεαγένειο» της Θεσσαλονίκης. Ο καρκίνος εξελίχθηκε σε μεταστατικό και στο τέλος Ιουνίου οι γιατροί του ανακοίνωσαν ότι τα περιθώρια ζωής του ήταν δύο με τρεις εβδομάδες το πολύ.

Τις τελευταίες μέρες της ζωής του αποφάσισε να μην παίρνει φάρμακα ή παυσίπονα, παρά τους φρικτούς πόνους που ένοιωθε. Τελικά, κοιμήθηκε στις 12 Ιουλίου 1994 και ενταφιάστηκε στο Ιερό Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης.

Στις 13 Ιανουαρίου 2015 η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινούπόλεως αποφάσισε την κατάταξη του μοναχού Παϊσίου του Αγιορείτου στο Αγιολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Πηγή: Σαν σήμερα