Μουντιάλ 2026: Αργεντινή vs Αγγλία, ένα ματς... τυλιγμένο με θρύλους, από τον Ρατίν στον Μαραντόνα και τον Μπέκαμ

Οι αγώνες γίνονται περισσότερο συναρπαστικοί και ελκυστικοί-πριν από την έναρξή τους-, όταν συνήθως είναι... τυλιγμένοι με κάποιον θρύλο. 

 Αύριο (15/7-22:00), όταν η Αργεντινή και η Αγγλία επιστρέψουν στη σκηνή του Παγκοσμίου Κυπέλλου, έχουν πολλούς τέτοιους να ξετυλίξουν. 

 Αλλά αυτή τη φορά - για πρώτη φορά - θα είναι ένας ημιτελικός Παγκοσμίου Κυπέλλου, με μια πολυπόθητη θέση στον τελικό της Κυριακής (19/7) να διακυβεύεται.

 Ο Ρατίν 

 Ένας αγώνας που θα αντηχεί την ιστορική όσο και την ποδοσφαιρική αντιπαλότητα, που χρονολογείται δεκαετίες πίσω.

 Ο θάνατος αυτή την εβδομάδα του πρώην Αργεντινού ποδοσφαιριστή Αντόνιο Ρατίν αναζωπύρωσε μνήμες μιας από τις πρώτες αθλητικές διαμάχες μεταξύ των χωρών.

 Το 1966, οι δύο συναντήθηκαν σε έναν αγώνα προημιτελικού γύρου του Παγκοσμίου Κυπέλλου, όταν η Αγγλία διοργάνωσε το τουρνουά. 

 Ο Ρατίν, τότε αρχηγός της Αργεντινής, αποβλήθηκε από το γήπεδο. Άρπαξε μια σημαία κόρνερ με τη βρετανική σημαία καθώς έφευγε, και στη συνέχεια κάθισε σε ένα κόκκινο χαλί που προοριζόταν για τη Βασίλισσα Ελισάβετ, αρνούμενος να φύγει. Άγγλοι οπαδοί του πέταξαν κουτάκια μπύρας, είπε αργότερα.

 Η ένταση στον αγωνιστικό χώρο ήταν έντονη καθ' όλη τη διάρκεια του αγώνα, ο οποίος έληξε με 1-0 υπέρ της Αγγλίας, της νικήτριας του τουρνουά. 

 Ο προπονητής της Αγγλίας, Αλφ Ράμσεϊ, αποκαλούσε τους παίκτες της Αργεντινής αργότερα «ζώα».

 Είναι μια προσβολή που η Αργεντινή δεν θα ξεχάσει ποτέ.

 

 Ο Μαραντόνα

 Είκοσι χρόνια αργότερα, στο «Αζτέκα» («Estadio Azteca») στην Πόλη του Μεξικού, οι δύο ομάδες συναντήθηκαν ξανά σε έναν προημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Οι δύο χώρες είχαν εμπλακεί σε μια σύντομη σύγκρουση για τα νησιά του Νότιου Ατλαντικού, γνωστά στους Βρετανούς ως Φόκλαντ και στους Αργεντινούς ως Μαλβίνες, το 1982, στην οποία έχασαν τη ζωή τους 649 Αργεντινοί στρατιώτες και 255 Βρετανοί μαχητές.

 Σε αυτό τον αγώνα, ο Ντιέγκο Μαραντόνα, σκόραρε δύο γκολ εναντίον της Αγγλίας, αποκλείοντάς την από το τουρνουά. Το πρώτο έμεινε στην ιστορία ως «το χέρι του θεού», το δεύτερο ως «το γκολ του αιώνα» 

 Για τον Μαραντόνα και τους περισσότερους Αργεντινούς το πρώτο γκολ, δεν ήταν απάτη. Ήταν ένας θρίαμβος του αουτσάιντερ επί της ελίτ.

 Ο Μαραντόνα έγραψε αργότερα  στην αυτοβιογραφία του, «El Diego»: «Περισσότερο από το να νικήσουμε μια ποδοσφαιρική ομάδα, ήταν να νικήσουμε μια χώρα. Φυσικά, πριν από τον αγώνα είπαμε ότι το ποδόσφαιρο δεν είχε καμία σχέση με τον Πόλεμο των Μαλβίνων, αλλά ξέραμε ότι πολλά παιδιά από την Αργεντινή είχαν πεθάνει εκεί, είχαν πυροβοληθεί σαν μικρά πουλιά. Αυτή ήταν εκδίκηση».

 Ο Μπέκαμ

Μετά το 1986, η επόμενη συνάντηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου ήταν το 1998, στη φάση των «16», η οποία έχει μείνει στη μνήμη κυρίως για την κόκκινη κάρτα που δόθηκε στον Ντέιβιντ Μπέκαμ. Κέρδισε η Αργεντινή μετά από πέναλτι. 

 Τέσσερα χρόνια αργότερα, ένα γκολ του Μπέκαμ βοήθησε την Αγγλία να κερδίσει την Αργεντινή στη φάση των ομίλων. Αυτή ήταν η τελευταία τους συνάντηση στο Παγκόσμιο Κύπελλο.

 Μία θυελλώδης σχέση

 Έτσι κι αλλιώς η σχέση μεταξύ Μ. Βρετανίας και Αργεντινής είναι από καιρό μια θυελλώδης σχέση αγάπης-μίσους. Ήταν Βρετανοί μετανάστες, κυρίως σιδηροδρομικοί εργάτες, που έφεραν για πρώτη φορά το ποδόσφαιρο στην Αργεντινή τον 19ο αιώνα. Κάτι που αντικατοπτρίζεται ακόμα και σήμερα στα ονόματα ορισμένων ομάδων, Ρίβερ Πλέιτ ή  Νιούελς Ολντ Μπόις, για παράδειγμα.

 Αλλά το ποδόσφαιρο της Αργεντινής αναπτύχθηκε στους δρόμους ή σε γεμάτα, σκονισμένα γήπεδα, όχι σε γήπεδα κολεγίων  που επιβλέπονταν από καθηγητές, λέει ο Jonathan Wilson, συγγραφέας του βιβλίου «Άγγελοι με βρώμικα πρόσωπα: Η ποδοσφαιρική ιστορία της Αργεντινής» ("Angels With Dirty Faces: The Footballing History of Argentina").

 «Έτσι, ήδη από τη δεκαετία του 1920 υπάρχει ένας μύθος για την προέλευση του αργεντίνικου ποδοσφαίρου που από εκείνη τη στιγμή ορίζεται από δεξιοτεχνία, αυτοπεποίθηση και πονηριά, σε αντίθεση με το βαρετό fair play και τη λειτουργία των Βρετανών», αναφέρει.