Απόψεις

Αφγανιστάν: Σιγά ...η Ευρώπη κοιμάται. Του Νότη Μαριά

νότης μαριάς

Η ολοκλήρωση της αποχώρησης των αμερικανικών στρατευμάτων από το Αφγανιστάν την 30η Αυγούστου σηματοδοτεί πέραν των άλλων και το πέρασμα του Προσφυγικού σε μια νέα φάση καθώς χιλιάδες Αφγανοί αναζητούν πλέον διάφορους τρόπους για την χερσαία διαφυγή τους στο εξωτερικό.

Και αυτό την ώρα που οι χώρες του ΝΑΤΟ περιορίζουν τον αριθμό των Αφγανών προσφύγων που θα φιλοξενήσουν. Έτσι μετά τις ΗΠΑ που γνωστοποίησαν ότι σε πρώτη φάση έχουν εγκρίνει μόνο 34.500 βίζες Αφγανών συνεργατών τους (www.nytimes.com 16/8/2021), το Λονδίνο ακολουθώντας την ίδια τακτική δήλωσε ότι τα επόμενα πέντε έτη προτίθεται να φιλοξενήσει συνολικά 20.000 Αφγανούς πρόσφυγες (www.euronews.com 18/8/2021), ενώ η Ρώμη δηλώνει πρόθυμη να φιλοξενήσει 2.500 πρόσφυγες από το Αφγανιστάν (www.repubblica.it 24/8/2021). Όλοι αυτοί προστίθενται στους 21.000 πρόσφυγες που ανακοίνωσε ήδη ότι θα φιλοξενήσει ο Καναδάς (www.theglobeandmail.com 20/8/2021). Από την άλλη πλευρά η Αυστρία δηλώνει ότι δεν πρόκειται να φιλοξενήσει κανέναν πρόσφυγα από το Αφγανιστάν προδιαγράφοντας την τακτική που θα ακολουθήσουν αρκετές χώρες της ΕΕ.

Μάλιστα όπως δήλωσε ο Σεμπάστιαν Κουρτς η χώρα του ήδη φιλοξενεί 40.000 Αφγανούς (www.euronews.com 23/8/2021). Βέβαια τι να πει και η Ελλάδα που φιλοξενεί πάνω από 160.000 πρόσφυγες και παράνομους μετανάστες εκ των οποίων 41.200 Αφγανούς πρόσφυγες κατά την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ (www.kathimerini.gr 23/8/2021) και όλα αυτά ενώ η Πατρίδα μας δέχεται καθημερινά όλο και περισσότερες μεταναστευτικές ροές σε Έβρο και νησιά.

Ταυτόχρονα σε ναυάγιο για τους πρόσφυγες του Αφγανιστάν κατέληξε και η τηλεδιάσκεψη των G7 που έγινε στις 24/8/2021 (www.politico.eu 24/8/2021), όπως είχε συμβεί και λίγες μέρες πριν στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ όπου οι Υπουργοί Εξωτερικών της Συμμαχίας που συνεδρίασαν με τηλεδιάσκεψη στις 20/8/2021 απέτυχαν να δώσουν λύση σε σχέση με τη φιλοξενία των χιλιάδων Αφγανών προσφύγων.

Για τον λόγο αυτόν ο Μάριο Ντράγκι σχεδιάζει εντός του Σεπτεμβρίου συνεδρίαση των G20 υπό την προεδρία του προκειμένου εκεί να ληφθούν αποφάσεις για τη στήριξη των Αφγανών προσφύγων. Με τον τρόπο αυτόν ο Ιταλός πρωθυπουργός ελπίζει να εμπλέξει στον χειρισμό του προσφυγικού λόγω Αφγανιστάν τόσο την Κίνα όσο και την Ρωσία, την Ινδία, την Σαουδική Αραβία και την Τουρκία (www.ilgiornale.it 25/8/2021) με στόχο τη διαμόρφωση «κοινής μεταναστευτικής πολιτικής για το Αφγανιστάν» (www.reuters.com 24/8/2021).

Οι παραπάνω εξελίξεις καταδεικνύουν για άλλη μια φορά την πλήρη περιθωριοποίηση της ΕΕ, η οποία αντί να σηκώσει τα μανίκια και να χαράξει άμεσα μια σαφή πολιτική για την αντιμετώπιση της επερχόμενης νέας προσφυγικής κρίσης λόγω Αφγανιστάν, τελικά αφήνει τις εξελίξεις να τρέχουν επιδεικνύοντας μάλιστα τη γνωστή διγλωσσία. Έτσι από τη μια τα θεσμικά όργανα της ΕΕ με κροκοδείλια δάκρυα συμπάσχουν για τους χιλιάδες πρόσφυγες από το Αφγανιστάν και κυρίως τις γυναίκες και τα παιδιά και από την άλλη δεν τολμούν να λάβουν αποφασιστικά μέτρα προκειμένου η Ελλάδα και οι άλλες χώρες πρώτης εισόδου της ΕΕ να μην μετατραπούν ξανά σε αποθήκη ψυχών. Καθώς λοιπόν η Γερμανία βρίσκεται σε προεκλογική περίοδο η ΕΕ κάνει τα στραβά μάτια προκειμένου να μην ληφθούν μέτρα για την δίκαιη κατανομή εντός των χωρών της ΕΕ όσων Αφγανών προσφύγων θα καταφτάνουν στις πύλες Σένγκεν, γεγονός που θα έθετε το Προσφυγικό στο επίκεντρο της προεκλογικής ατζέντας στο Βερολίνο.

Έτσι στην «άτυπη βιντεοδιάσκεψη των Υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ» που έγινε στις 17 Αυγούστου 2021 οι Υπουργοί κυριολεκτικά πέταξαν τη μπάλα στην εξέδρα σε σχέση με τις προσφυγικές ροές από το Αφγανιστάν. Στην ίδια γραμμή και ο Ύπατος Εκπρόσωπος της ΕΕ σε θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας Ζοζέπ Μπορέλ ο οποίος επισήμανε με στόμφο ότι «οι υπουργοί Εξωτερικών θα συζητήσουν εκτενέστερα για τις σχέσεις με το Αφγανιστάν κατά την άτυπη υπουργική τους σύνοδο (Gymnich) στις 2-3 Σεπτεμβρίου» !!! (www.consilium.europa.eu 17/8/2021).

Και σαν να μην έφτανε αυτό, το έκτακτο Συμβούλιο Υπουργών Εσωτερικών Υποθέσεων της ΕΕ που συνεδρίασε στις 18/8/2021 αντί να ασχοληθεί με το Αφγανιστάν ασχολήθηκε με τις μεταναστευτικές ροές από Λευκορωσία σε Λιθουανία!!!. Έτσι από τις 86 γραμμές της Γραπτής Δήλωσης της Σλοβενικής Προεδρίας αφιερώθηκαν μόνο 3 γραμμές για την προσφυγική κρίση στο Αφγανιστάν. Εκεί εκφράζεται η ανησυχία της ΕΕ για τις μεταναστευτικές ροές από το Αφγανιστάν και δηλώνεται ότι το Συμβούλιο Υπουργών Εσωτερικών Υποθέσεων της ΕΕ θα ασχοληθεί συντόμως με το θέμα του Αφγανιστάν!!! (https://slovenian-presidency.consilium.europa.eu 18/8/2021).

Νότης Μαριάς, Καθηγητής Θεσμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, Πρόεδρος του Κόμματος ΕΛΛΑΔΑ – Ο ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ, πρώην Ευρωβουλευτής

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΟΗΕ σε Ταλιμπάν: Τηρήστε τις δεσμεύσεις σας απέναντι σε όσους θέλουν να φύγουν

Αφγανιστάν: Terrorland; Του Βαγγέλη Χωραφά

Μυστική αποστολή στην Καμπούλ: Αμερικανοί βετεράνοι πολέμου σώζουν Αφγανούς συμμάχους

 

Απόψεις

«Σοσιαλδημοκρατία» και λαϊκισμός... Του Πέτρου Μηλιαράκη*

O κ.Μηλιαράκης

Προσφάτως και με αφορμή τη διαδικασία εκλογής νέας ηγεσίας στο ΚΙΝΑΛ, «κυριαρχεί» στον πολιτικό λόγο ο όρος «σοσιαλδημοκρατία». Κοντολογίς, σχεδόν όλοι οι υποψήφιοι για την ηγεσία του ΚΙΝΑΛ εμφανίζονται ως «σοσιαλδημοκράτες». Βεβαίως, ο καθένας έχει δικαίωμα να αυτοπροσδιορίζεται με το «στίγμα» της πολιτικής τοποθέτησης και ιδεολογίας που ανήκει και θέλει να υπηρετεί.

Ωστόσο -και αυτό επιδιώκει η παρούσα μου «παρέμβαση»- με καλή πίστη και με απόλυτο σεβασμό στην ιδεολογία του χώρου που υπηρέτησε το αυθεντικό-παραδοσιακό ΠΑΣΟΚ υπό την ηγεσία του Ανδρέα Παπανδρέου, επιβάλλεται να λεχθούν τα εξής:

• ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ...

Εξ’ ανάγκης υποχρεώνομαι να επανατοποθετηθώ με το ότι για όσους είναι συνιδρυτικά μέλη του ΠΑΣΟΚ και είχαν την τιμή και την ευκαιρία να συνεργαστούν με τον ίδιο τον Ανδρέα Παπανδρέου και να συμμετάσχουν σε πολλά «εργαστήρια παραγωγής πολιτικής και ιδεολογίας» (ο «όρος» αφορά στο γράφοντα), μπορούν με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο να βεβαιώσουν ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν ήταν σοσιαλδημοκράτης! 

Στον όρο «σοσιαλδημοκρατία» και ειδικότερα «ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία» ο Ανδρέας αντιδρούσε με τον πιο έντονο τρόπο! Ίσως ο «όρος σοσιαλδημοκρατία» να «αρέσει», προκειμένου σε επικοινωνιακό επίπεδο το αφήγημα να γίνει πιο ελκυστικό... Όμως, ο όρος «σοσιαλδημοκρατία» για τα ελληνικά πολιτικά πράγματα ταυτίζεται με το λαϊκισμό. Και τούτο διότι ο όρος «σοσιαλδημοκρατία» ουδεμία σχέση είχε ή έχει ή θα έχει στο άμεσο και έμμεσο μέλλον με την ελληνική πραγματικότητα. Ο όρος «σοσιαλδημοκρατία» για την ελληνική πραγματικότητα αφορά παραπλάνηση του λαού!

Με την εξ’ αρχής επισημείωση ότι ο όρος «σοσιαλδημοκρατία» αφορά κυρίως στον «ευρωπαϊκό μητροπολιτικό χώρο» και αποτελεί μύθο ότι πράγματι συνιστά αντιιμπεριαλιστική ή αντικαπιταλιστική εκδοχή στα πολιτικά πράγματα, επιβάλλεται να θυμηθούμε τον  Ανδρέα Παπανδρέου.

· ΑΣ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

Ας θυμηθούμε, λοιπόν, τον Ανδρέα Παπανδρέου και τη «Σχολή του Στρουκτουραλισμού», όπως εκτίθεται παρακάτω. Συμπερασματικώς η λεγόμενη «σοσιαλδημοκρατία» ως ιδεολογία και σύστημα διακυβέρνησης ιστορικά χαρακτηρίζεται από την εκμετάλλευση των «Χωρών της Περιφέρειας»  και τη μεταφορά αυτού του κοινωνικού πλεονάσματος, της εκμετάλλευσης δηλαδή άλλων λαών(!) στην εργατική τάξη και στο μεσαίο χώρο της εκμεταλλεύτριας Μητροπολιτικής Χώρας! Η οικονομική ολιγαρχία που επικυριαρχεί στις Μητροπολιτικές Χώρες δεν θίχτηκε σε καθεστώς σοσιαλδημοκρατίας.

Όσοι έχουν μελετήσει τη συσσώρευση του κεφαλαίου σε παγκόσμια κλίμακα και όσοι ασχολήθηκαν με τη διάκριση: «Μητρόπολης-Περιφέρειας», αποκρούουν τη σοσιαλδημοκρατία ως εκδοχή συμπολίτευσης στα κοινωνικά δικαιώματα των κατώτερων και μεσαίων στρωμάτων. Έτσι, ασφαλώς αποδεικνύεται ότι στις Μητροπολιτικές Χώρες του καπιταλισμού (βλ. ενδεικτικώς Γερμανία), οι Σοσιαλδημοκράτες έσπευσαν και σπεύδουν ευχαρίστως να συμπράξουν με Χριστιανοδημοκρατικά ή αμιγώς δεξιά κόμματα, σε συνασπισμό υπεράσπισης των συμφερόντων της οικονομικής ολιγαρχίας!

Η Ελλάδα ουδέποτε υπήρξε Μητροπολιτική Χώρα, ούτε εκμεταλλεύτηκε ποτέ λαούς της Περιφέρειας. Αντιθέτως, η Ελλάδα είναι χώρα της Περιφέρειας και συγκεκριμένα του «Ευρωπαϊκού Νότου».

· ΓΙΑ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ «ΤΙ» ΛΕΜΕ ΚΑΙ «ΓΙΑΤΙ»...

Για να γνωρίζουμε «τι» λέμε και «γιατί» το λέμε, υπ’ όψιν τα εξής, σε σχέση με τις Σχολές Σκέψης, όπως αυτές έχουν προκύψει -με κοινή παραδοχή- στις επιστήμες των Διεθνών Σχέσεων και της Μακροοικονομίας:

Πρώτη ιστορικά «Σχολή» είναι η «Σχολή του Ιδεαλισμού» με κήρυκά της τον πολιτειολόγο (τέως) Πρόεδρο των ΗΠΑ Woodrow Wilson και «συμμέτοχους» το Νικόλα Πολίτη, τον HansKelsen κ.ά. Κύρια βάση της Σχολής αυτής ήταν η δεσμευτικότητα και ο σεβασμός στους κανόνες του δημοσίου διεθνούς δικαίου, που αφορούσε στη συγκρότηση της διεθνούς έννομης τάξης και στη συγκρότηση των επιμέρους κοινωνιών των κρατών. Η Σχολή αυτή που συνδέθηκε με την τύχη της «Κοινωνίας των Εθνών» αποδυναμώθηκε από τη «Σχολή του Ρεαλισμού» με πρωτοπόρους τους Harold NicolsonFrederick Schuman κ.ά. και συστηματικούς ερευνητές τους George Schwarzenberger με το έργο του Power politics(1941) και τον «πολύ» Hans Morgenthau με το έργο του Politics Among Nations-The Strugglefor Power and Peace (1948). 

Κορυφαίος, όμως, σήμερα εκφραστής της Σχολής του Ρεαλισμού είναι ο γνωστός μας HenryKissinger (βλ., άλλωστε, αντί πολλών το εντυπωσιακό έργο του «Diplomacy» (1994). Όταν, όμως, η θεωρία «εντόπισε» και η πράξη «διαπίστωσε» πως υφίσταται μια «Παγκόσμια Τάξη»και μάλλον ότι δομούνται «Παγκόσμιες Αρχές» (World Order Models Project= WOMP), με κυρίαρχη πλέον την «ιδεολογία του Νεοφιλελευθερισμού», στην οποία ανήκουν τα Χριστιανοδημοκρατικά κόμματα της Ευρώπης και οι πρόθυμοι συνεργάτες τους σοσιαλδημοκράτες. Η μόνη Σχολή Σκέψης για μία προοδευτική κατεύθυνση, με επιστήμονες και πολιτικούς αμιγώς σοσιαλιστές και όχι σοσιαλδημοκράτες, ήταν και είναι η «Σχολή του Στρουκτουραλισμού» (δηλ. του «δομισμού» ή «διαρθρωτισμού»). Η Σχολή αυτή εντόπισε ακριβώς το «ρόλο των σοσιαλδημοκρατών»(!) για την εκμετάλλευση των κοινωνιών της Περιφέρειας, ώστε να μη θιχτεί η οικονομική ολιγαρχία της Μητρόπολης.

Η Σχολή αυτή στηρίζεται κατ' αρχήν στη μαρξιστική θεωρία και ανάλυση και ενώ αφετηρία της έχει την περίοδο του «Ψυχρού Πολέμου», εντούτοις επιβεβαιώνεται και στις παρούσες συνθήκες. Υποστηρίχθηκε δε από επιστήμονες κύρους όπως: οι Ανδρέας Παπανδρέου,Samir AminPaul Sweezy, Arghiri EmmanuelWalter Rodney, Andre Frank, Paul Baran κ.ά. Κύρια αντίληψη της Σχολής αυτής ήταν η σχέση «Κέντρου-Περιφέρειας» και το επιφαινόμενο «Βορρά-Νότου».

Αντίπαλος της θεωρίας αυτής είναι η «Σχολή του Νεοφιλελευθερισμού» (από κοντά η «Σχολή του Μονεταρισμού»), με κύρια αντανάκλαση στις πολιτικές του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ).

Συνεπώς: «Σχολή του Στρουκτουραλισμού» και «Σχολή του Νεοφιλελευθερισμού» ή «Σχολή του Μονεταρισμού», αφορούν αντιτιθέμενες Σχολές Σκέψης και ασφαλώς πολιτικής δράσης. 

Ως εκ τούτου, είναι άκρως λαϊκιστικό το να υποστηρίζει κάποιος πολιτικές του νεοφιλελευθερισμού, δηλώνοντας ότι είναι σοσιαλδημοκράτης. 

Κάποτε πρέπει ο λαϊκισμός να τύχει της κριτικής και της απάντησης που του αξίζει από τις κοινωνίες που πλήττονται!

* Ο Πέτρος Μηλιαράκης δικηγορεί στα Ανώτατα Ακυρωτικά Δικαστήρια της Ελλάδας και στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια του Στρασβούργου και του Λουξεμβούργου (ECHR και GC – EU).

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΚΙΝΑΛ Ηρακλείου: Οδηγίες για όσους ψηφίσουν στις εσωκομματικές εκλογές

Κίνημα Αλλαγής: Σε ποιες περιοχές θα βρίσκονται οι 840 κάλπες για τις εσωκομματικές εκλογές

ΚΙΝΑΛ: Κερδισμένο το κόμμα από την τηλεμαχία στην ΕΡΤ των υποψηφίων για την Προεδρία

ESPA BANNER