Πέθανε ο πρώην υπουργός Στέφανος Μάνος σε ηλικία 87 ετών

Σε ηλικία 87 ετών πέθανε ο πρώην υπουργός Στέφανος Μάνος, που τα τελευταία χρόνια αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας.

Με πολιτική διαδρομή που εκτεινόταν σε περισσότερες από τρεις δεκαετίες, ο Στέφανος Μάνος διετέλεσε μεταξύ άλλων, υπουργός Περιβάλλοντος, Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, ενώ υπήρξε ιδρυτής των Φιλελευθέρων και συνιδρυτής της Δράσης.

Παράλληλα, οι απόψεις του προκάλεσαν πολιτικές αντιπαραθέσεις σε σειρά ζητημάτων.

Από τις επιχειρήσεις στην πολιτική

Γεννημένος στην Αθήνα τον Δεκέμβριο του 1939, ο Στέφανος Μάνος ήταν γιος του χειρουργού Αλέξανδρου Μάνου, πρώην διευθυντή του νοσοκομείου «Ευαγγελισμός», και της Μαριέττας Πανούτσου.

Σπούδασε μηχανολόγος μηχανικός με ειδίκευση στην αεροδυναμική στο Πολυτεχνείο της Ζυρίχης και στη συνέχεια απέκτησε MBA από το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ.

Πριν την ενασχόλησή του με την πολιτική, δραστηριοποιήθηκε επιχειρηματικά, αναλαμβάνοντας κορυφαίες διοικητικές θέσεις στην «Αλλατίνη Α.Ε.». Το 1977 αποχώρησε από την εταιρεία κατέβηκε για πρώτη φορά υποψήφιος στις εκλογές.

Μακρά πολιτική διαδρομή

Εξελέγη βουλευτής Β΄ Αθηνών με τη Νέα Δημοκρατία το 1977 και ανέλαβε υφυπουργός Δημοσίων Έργων. Τα επόμενα χρόνια πέρασε από σειρά κυβερνητικών θέσεων, ενώ στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη διετέλεσε υπουργός Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων, Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών.

Το 1998 η σύγκρουσή του με τον τότε πρόεδρο της ΝΔ Κώστα Καραμανλητον οδήγησε στη διαγραφή του από το κόμμα. Έναν χρόνο αργότερα ίδρυσε το κόμμα των Φιλελευθέρων, ενώ το 2004 εξελέγη βουλευτής Επικρατείας ως ανεξάρτητος συνεργαζόμενος με το ΠΑΣΟΚ.

Το 2009, μαζί με τον Βασίλη Κοντογιαννόπουλο και τον Γιάννη Μπουτάρη, ίδρυσε τη «Δράση», συνεχίζοντας την πολιτική του παρουσία με επίκεντρο τις φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις και την αλλαγή του τρόπου λειτουργίας του κράτους.

Η ανάρτηση του στενού του συνεργάτη Αριστοτέλη Αϊβαλιώτη

«Κάποιοι τον κατηγορούσαν σαν «ανάλγητο», γιατί απλά δεν χάιδευε αυτιά. Αλλά εμείς που τον ξέραμε, βλέπαμε έναν ευαίσθητο άνθρωπο, με τεράστιες γνώσεις, με ένα φανταστικό πρακτικό μυαλό, και με ένα ανεξάντλητο χιούμορ. Ενας πραγματικά «Αναγεννησιακός» άνθρωπος. Πάει πια. Θα μας λείψει. Αλλά δεν θα τον ξεχάσουμε», έγραψε σε ανάρτησή του ο στενός του συνεργάτης και πρώην ΓΓ του υπουργείου Περιβάλλοντος Αριστοτέλης Αϊβαλιώτης.

Αναλυτικά η ανάρτησή του:

«Θρηνώ και οδύρομαι όταν εννοήσω τον θανατον»

Όλοι οι άνθρωποι είμαστε μόρια σκόνης, διάσπαρτα στο απέραντο σύμπαν. Οπως τα πεφταστέρια που βλέπουμε στον νυχτερινό ουρανό. Αλλα μικρά, σαν κόκκοι άμμου, άλλα μεγάλα, σαν τεράστιοι βράχοι που αφήνουν μια μεγάλη φωτεινή τροχιά στον ορίζοντα.

Τέτοιος τεράστιος βράχος ήταν ο Στέφανος Μάνος που μας άφησε σήμερα.

Φαντάζομαι, σαν και εμένα θα υπάρχουν ακόμα πολλοί που σήμερα αισθάνονται ορφανοί. Γιατί ο Στέφανος Μάνος για πολλά χρόνια μας έδινε ελπίδα ότι ορθολογισμός και πολιτική δεν είναι έννοιες ασύμβατες. Γιατί το πολύμορφο έργο που άφηνε όπου του δινόταν η ευκαιρία βελτίωνε την ζωή όλων μας. Και γιατί, για όσους τον γνώριζαν πιο προσωπικά, ήταν ένας ωραίος άνθρωπος.

Ο Στέφανος Μάνος μπόρεσε να βρει κουράγιο και να αφήσει τον χώρο των επιχειρήσεων, στον οποίο θα είχε λάμψει ίσως περισσότερο, και να μπει στην πολιτική το 1977, με την παρότρυνση ενός άλλου μεγάλου, του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Το διάστημα 1977-1981 καθώς και εκείνο του 1990-1993 του δόθηκε η δυνατότητα, σαν υπουργός να βάλει την σφραγίδα του στα σημαντικότερα έργα που σήμερα θεωρούμε την μηχανή της ανάπτυξης της χώρας. Η πολεοδομική αναμόρφωση, το αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος, το Μετρό της Αθήνας, η Αττική Οδός, το σύστημα των παραχωρήσεων, και τόσα άλλα είναι έργα του Στέφανου Μανου, σε αυτό το σύντομο παράθυρο διοίκησης του.

Του χρωστάμε πολλά. Πόσα περισσότερα θα ήταν αν το πολιτικό σύστημα δεν τον απέρριπτε τόσο σύντομα. Γιατί ο Στέφανος Μάνος είχε ένα χαρακτηριστικό, που για κάποιους ήταν θαυμαστό, για άλλους ανάθεμα: έλεγε τα σύκα σύκα και την σκάφη σκάφη και δεν συμβιβαζόταν εύκολα με ισορροπίες. Ετσι, στην μικρή μας ελληνική παρέα, όπου όλοι θέλουν να κρατάνε τους άλλους από κάπου, αυτός ήταν ένας μόνος του.

Μόνος, αλλά Μάνος.

Προσπάθησε να ξεπεράσει τον αποκλεισμό με την δημιουργία νέων κομμάτων, υπό την ηγεσία του, το 1999 με τους Φιλελεύθερους, το 2008 με την Δράση. Η αποτυχία του σηματοδοτεί, μεταξύ άλλων, την αποτυχία του ελληνικού πολιτικού συστήματος και της ελληνικής κοινωνίας να πειραματίζεται και να δοκιμάζει κάτι άλλο, εκτός από τις διαφορετικές αποχρώσεις του λαϊκισμού.

Ίσως σε μια άλλη χώρα τα πειράματα του Στεφανου Μανου να είχαν ευτυχή κατάληξη. Ισως σε μια άλλη εποχή, μια άλλη χρονική στιγμή. Ομως, παρόλη την αποτυχία, για όσους ζήσαμε μαζί του αυτήν την διαδρομή, τι σχολείο ήταν αυτό, τι καταπληκτική εμπειρία.

Για εμάς τους φανατικούς φίλους και οπαδούς του ο Στέφανος Μάνος αντιπροσώπευε μια ελπίδα για την Ελλάδα. Αλλά ήταν και ένας ωραίος άνθρωπος.

Κάποιοι τον κατηγορούσαν σαν «ανάλγητο», γιατί απλά δεν χάιδευε αυτιά. Αλλά εμείς που τον ξέραμε, βλέπαμε έναν ευαίσθητο άνθρωπο, με τεράστιες γνώσεις, με ένα φανταστικό πρακτικό μυαλό, και με ένα ανεξάντλητο χιούμορ. Ενας πραγματικά «Αναγεννησιακός» άνθρωπος

Πάει πια. Θα μας λείψει. Αλλά δεν θα τον ξεχάσουμε.

Captain, oh, my Captain.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Δεκαπενταύγουστος: Η Ελλάδα γιορτάζει τη Μάνα της - Το "Πάσχα" του καλοκαιριού