Απόψεις

Τοξική η παρουσία της Τουρκίας στη Δύση. Του Πέτρου Ι. Μηλιαράκη*

μηλιαρακης πετρος.jpg

Κοινός τόπος είναι το παραλήρημα των αξιωματούχων της Άγκυρας ως προς τις δηλώσεις τους για την Ελλάδα , προσφάτως δε και για την Δύση.

 Ο ένας αξιωματούχος μετά τον άλλο , με τρόπο ιταμό καθυβρίζουν τον ελληνικό λαό και το ελληνικό έθνος, ενώ «κατακρίνουν»  και την Ευρωπαϊκή Ένωση . Μας συνιστούν δε να μη μιλάει κανείς. Μόνο αυτοί έχουν δικαίωμα στο λόγο! Προσφάτως έχουν... «περιλάβει» και τον Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας Εμμανουέλ  Μακρόν!.. Πρόκειται για παραλήρημα ενός  ιδιότυπου « ανατολίτικου τούρκικου τσαμπουκά» . 

Αντικειμενικά είναι η Τουρκία του «πολιτικού  χουλιγκανισμού»!

 Αυτός ο χουλιγκανισμός ξεκίνησε  από τότε που ο  Ερντογάν εγκαινιάζοντας την τρίτη γέφυρα του Βοσπόρου στην Κωνσταντινούπολη (Μάρτιος 2016) έδωσε πανηγυρικό κλίμα στην όλη διαδικασία, λόγω της «ονοματοδοσίας» της γέφυρας στο όνομα του Γιαβούζ Σουλτάν Σελίμ.

 Η διαδικασία αυτή σηματοδότησε τη σημερινή άρχουσα ιδεολογία της Τουρκίας. Όσοι δε στο διπλωματικό πεδίο δεν εντόπισαν τη χαρακτηριστική αυτή ενέργεια που «καθορίζει» την «ιδεολογικοπολιτική στροφή του τουρκικού κράτους στο Νέο-Οθωμανισμό και στον Ισλαμισμό», δεν εκτίμησαν ορθώς στο που βαδίζει η Τουρκία. Τη διαδικασία αυτή σηματοδότησε και η πρόσφατη (Ιούλιος 2020), μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε Τζαμί

Ας εστιάσουμε όμως, στην προαναφερόμενη ονοματοδοσία της τρίτης Γέφυρας του Βοσπόρου, και «τί» σημαίνει η ονοματοδοσία της στο όνομα του Σελίμ. 

 Ο Σελίμ ο Α’ (1470-1520) γνωστός και ως Γιαβούζ (δηλαδή σκληρός), ήταν ο ένατος Σουλτάνος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ο οποίος επικυρίαρχησε από το 1512 μέχρι το 1520. Σ’ αυτόν οφειλόταν η μεγάλη επέκταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ιδιαιτέρως με την κατάκτηση του Χαλιφάτου των Μαμελούκων του Καϊρου που περιελάμβανε ακόμη και την Αίγυπτο.  Έτσι ο Αραβικός κόσμος πέρασε στον έλεγχο των Οθωμανών και κυριάρχησε στον Ισλαμικό κόσμο. Ο Σελίμ ο Α’ ήταν ο πρώτος Οθωμανός Σουλτάνος που έλαβε τον τίτλο του Χαλίφη του Ισλάμ. 

Πώς έφτασε όμως η Τουρκία σε αυτό το σημείο; Η έννοια του πανισλαμισμού σίγουρα δεν είναι νέο φαινόμενο. Ας λάβουμε υπ´όψιν μας τα εξής που αφορούν ένα σοφό Καθηγητή:

                     «ΠΛΑΤΩΝΙΚΗ» Η ΑΠΟΨΗ ΓΙΑ ΜΙΑ «ΔΥΤΙΚΗ ΤΟΥΡΚΙΑ»

Ο Στυλιανός Σεφεριάδης  (1873-1951), διαπρεπής νομικός και Σύμβουλος του Ελευθερίου Βενιζέλου ήταν Καθηγητής του Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Υπ’ όψιν ότι ήταν λόγιος, ποιητής, και είχε μεταφράσει τον «Οιδίποδα Τύραννο» του  Σοφοκλή στη δημοτική γλώσσα. Ο Στυλιανός Σεφεριάδης χωρίς να το επιδιώκει με τις θέσεις του ίδρυσε «άτυπη» Σχολή Σκέψης ακόμη και γι’ αυτούς που δεν είχαν την τύχη να είναι φοιτητές του. Υπ’ όψιν επίσης ότι από τον πρώτο του γάμο, με τη Δέσποινα Τενεκίδη, απέκτησε τρία παιδιά: τον Γιώργο Σεφέρη, τον Άγγελο Σεφεριάδη και την Ιωάννα Τσάτσου.

Ο προαναφερόμενος σοφός Καθηγητής στο σύγγραμμά του για τους τότε φοιτητές της Νομικής (Μαθήματα Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου, σελ. 89, 1920) προφητικά, πρίν απο 100 ακριβώς χρόνια δίδασκε:  

«Η Τουρκία μέχρι του 1856 εν τε τη πράξει και τη θεωρία ουδαμώς εθεωρείτο Κράτος ευρωπαϊκώς πεπολιτισμένον. Συνεπώς ουδαμώς εθεωρείτο ανήκουσα εις την ομάδα των πολιτειών ας οι του διεθνούς δικαίου κανόνες αφεώρων. Από της εποχής εκείνης, λόγω ιδίως της μετ’ αυτής συμμαχίαςˑ δύο εκ των τα μάλιστα πεπολιτισμένων ευρωπαϊκών Επικρατειών –αίτινες ούτως ανέλαβον απέναντι εαυτών την υποχρέωσιν, ηθικώς τουλάχιστον, να δικαιολογήσωσι την συμμαχίαν ταύτην-δια της συνθήκης των Παρισίων ανεγνωρίσθη τη Τουρκία το δικαίωμα του συμμετέχειν, ως μέλος της ευρωπαϊκής συναυλίας, των του διεθνούς δικαίου αγαθών. Αναγνώρισις απολύτως πλατωνική. Αναγνώρισις ην αφ’ ενός ουδέποτε η διεθνής πρακτική απεδέξατο και την οποίαν αφ’ ετέρου ουδέποτε κατώρθωσεν η Τουρκία δια της καταστάσεως του πολιτισμού της να δικαιολογήση».

Η παραπάνω θέση του σπουδαίου Καθηγητή και λόγιου που επιβεβαιώνεται από τις περιστάσεις, εγείρει τον προβληματισμό: ποιά είναι ακόμη και σήμερα η Τουρκία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Προδήλως όμως ο σημερινός Πρόεδρος της Τουρκίας είναι θιασώτης του Σελίμ του Α’. Επιδιώκεται συνεπώς η ίδρυση χαλιφάτου!

 

Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΩΣ «ΗΓΕΤΗΣ ΤΩΝ ΣΟΥΝΙΤΩΝ»

Ο σημερινός Πρόεδρος της Τουρκίας εμπνέεται από την ιδεολογία των Αδελφών Μουσουλμάνων και προσανατολίζει το κράτος προς την Ανατολή και τον Αραβικό κόσμο γενικώς, ενώ αποκλίνει απολύτως από το Δυτικό Πολιτισμό, τις Αρχές και τις Αξίες του. Παραλλήλως καλλιεργεί την «Τουρκική Μεγάλη Ιδέα» αποσκοπώντας η Τουρκία να αναδειχθεί ως η ηγέτιδα δύναμη του Σουνιτικού Ισλάμ. 

ΤΟΞΙΚΗ Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΣΤΟ ΝΑΤΟ

Παρά ταύτα η Τουρκία παραμένει στο πλαίσιο της Νατοϊκής Συμμαχίας, δημιουργώντας ουσιαστική «εσωτερική αντίφαση» στο «όλον σύστημα». Επουδενί δε αφορά συνεπές μέλος. Η Τουρκία επιδιώκει να κεφαλαιοποιήσει μια ηγετική παρουσία στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, στο πλαίσιο «Ισλαμικής Συμμαχίας» από τη μια αλλά, και του αναγκαίου οικονομικού συνεργάτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, από την άλλη.

Η οικοδόμηση δε μιας κοινωνίας στη βάση του Νέο-Οθωμανικού ιδεολογήματος και της ισλαμοποίησης του τρόπου λειτουργίας της κοινωνίας ακόμη και των παραγωγικών σχέσεων, αποδεικνύει ότι η Τουρκία δεν διολισθαίνει απλώς σε άλλο πολιτισμό σε σχέση με αυτόν που πρεσβεύει η Δύση, αλλά καταδεικνύει ότι σε κρίσιμη στιγμή η Τουρκία δεν (θα) μπορεί στο πλαίσιο της Ατλαντικής Συμμαχίας να υπηρετήσει τα συμφέροντα, τις Αρχές και τις Αξίες των χωρών του Δυτικού Πολιτισμού. 

Όσο πιο γρήγορα αντιληφθούν οι ελίτ των ευρωπαϊκών χωρών και οι ΗΠΑ τη στροφή αυτή, και την τοξική παρουσία της Τουρκίας στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ,  τόσο πιο αποτελεσματικά θα αντιμετωπισθεί μια νέα απορρύθμιση απροσδιόριστων εξελίξεων.

            Η Τουρκία δεν μπορεί να μετέχει ως μέλος της «ευρωπαϊκής συναυλίας» (για να υιοθετήσουμε τον όρο του Στυλιανού Σεφεριάδη), «των του ευρωπαϊκού και διεθνούς δικαίου αγαθών»…

-----------------------------------------

 * Ο Πέτρος Μηλιαράκης δικηγορεί στα Ανώτατα Ακυρωτικά Δικαστήρια της Ελλάδας  και στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια του Στρασβούργου και του Λουξεμβούργου (ECHR και GC-EU).

Απόψεις

Τι θα λέγατε για ένα ντιμπέιτ; Του Θανάση Παπαμιχαήλ

θανάσης παπαμιχαήλ

Μια τηλεμαχία, ένα ντιμπέιτ, μια τηλεοπτική αναμέτρηση μεταξύ των πολιτικών αρχηγών, που στις τελευταίες εθνικές εκλογές στερηθήκαμε.

Μια αντιπαράθεση, direct των αρχηγών των πολιτικών μας κομμάτων, πρόσωπο με πρόσωπο, χωρίς έτοιμες δηλώσεις γραμμένες από συμβούλους ή σκηνοθετημένες συνεντεύξεις για τα ζέοντα θέματα της καθημερινότητας των πολιτών.

Μια αντιπαράθεση επί ίσοις όροις, μικρών και μεγάλων κομμάτων, που κοσμούν το κοινοβούλιο, με αποτέλεσμα ο τηλεθεατής – ψηφοφόρος να ακούσει από πρώτο χέρι τις λύσεις που προτείνει ο κάθε αρχηγός, για προβλήματα οικονομίας, εθνικά και κοινωνικά.

Φυσικά, ένα ντιμπέιτ χωρίς προκαθορισμένες και «στημένες» ερωτήσεις, που στην πράξη είναι πραγματικοί μονόλογοι λόγω δέσμευσης χρόνου και αδυναμίας συζήτησης και με απουσία από το πάνελ των εχόντων την ευθύνη των ερωτήσεων, μικρού αριθμού εκπρόσωπων της κοινής γνώμης, πέραν των δημοσιογράφων.

Αποτέλεσμα ,να κερδίζουν οι αρχηγοί τις εντυπώσεις μόνο με έξυπνες ατάκες, επικλήσεις στο συναίσθημα των τηλεθεατών, και με δεξιότητες στη ρητορική τέχνη και στην λογομαχία. Απουσία ουσίας ,σε θέσεις και προτάσεις. Η εικόνα κερδίζει τους τηλεθεατές!

Η πλειονότητα των τηλεθεατών ενδιαφέρεται πρώτιστα για το ντύσιμο, το χτένισμα, το χρώμα της γραβάτας και τα πιθανά να γίνουν σαρδάμ ,για να σχολιαστούν στη συνέχεια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Μετά το τέλος του ντιμπέιτ, δίνεται βαρύνουσα σημασία στα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων που βγάζουν τον νικητή της τηλεμαχίας, όχι για αυτά που είπε αλλά για τον τρόπο που τα είπε. Ψάχνουμε για ρήτορες, λαϊκιστές ή για ηγέτες της επόμενης μέρας;

Πολλές φορές κάποια ντιμπέιτ, εξαντλούνται στο χθες, σε επιθέσεις προσωπικές, σε «κονταροχτυπήματα» κάτω από τη μέση, προσφέροντας ένα θέαμα κατώτερο των προσδοκιών, δείχνοντας ακόμη και ασέβεια στους τηλεθεατές που τους παρακολουθούν, με τη χρήση ακόμη και πεζοδρομιακών εκφράσεων .Η απουσία του λεγόμενου πολιτικού πολιτισμού, εμφανής.

Φανταστείτε πόσο ποιο χαμηλά μπορεί να πέσει το επίπεδο του πολιτικού μας συστήματος, σε απευθείας τηλεσύνδεση με την κοινή γνώμη, όταν ακούμε και διαβάζουμε κάποια λεκτικά «παρατράγουδα» ακόμη και εντός του ναού της δημοκρατίας.

Στον πόλεμο, το πρώτο θύμα είναι η αλήθεια, σε ένα ντιμπέιτ, το πρώτο θύμα είναι η ευπρέπεια και η ειλικρίνεια.

Ίσως γιατί από την έκβαση ενός ντιμπέιτ, κρίνεται πολλές φορές η έκβαση του εκλογικού αποτελέσματος.

Φυσικά, αν τα καθ’ ημάς πολιτικά ντιμπέιτ, συνεχίσουν να γίνονται με την μορφή που γνωρίζουμε, με επιφανειακή ανάλυση των σοβαρών προβλημάτων, τις ανούσιες πολιτικές ατάκες και τα ασφυκτικά χρονικά περιθώρια, τότε καλό θα είναι αντί να θεσμοθετηθεί, ένα τουλάχιστον πριν τις εκλογές ,να καταργηθούν. Δεν προσφέρουν τίποτα οι «ομιλούσες κεφαλές». Καλύτερα να αντικατασταθούν από ριάλιτι χιουμοριστικών αγώνων.

Περισσότερη τηλεθέαση θα έχει .

Να ελπίσουμε ότι κάποτε θα αλλάξουν τα πράγματα και να θεσμοθετηθούν νέοι κανόνες για ένα ντιμπέιτ, προσφέροντας ουσιαστική αναμέτρηση μεταξύ των εχόντων την ευθύνη της κυβέρνησης και αντιπολίτευσης της χώρας.

Πρώτιστα όμως θα πρέπει να αλλάξει η νοοτροπία των πολιτικών προσώπων, που συμμετέχουν. Αυτό είναι το μεγαλύτερο διακύβευμα της επόμενης μέρας στα ντιμπέιτ.

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Ούτε ιερό, ούτε όσιο… Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Κυριακή του άπιστου Θωμά! Του Θανάση Παπαμιχαήλ