Απόψεις

Η απραξία της κυβερνητικής πολιτικής στον Αγροτικό Τομέα. Του Χρήστου Εμμ. Στρατάκη*

χρήστος στρατάκης

Με καθαρά παροχολογητική διάθεση και χωρίς καμία πρόθεση για δυναμικές Αλλαγές στον Αγροτικό Τομέα και τα προβλήματα που τον ταλανίζουν, επισκέφθηκε τις προηγούμενες ημέρες ο Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων την ΠΕ Ηρακλείου.

Είναι γεγονός ότι το θέμα της υποβαθμισμένης ποιότητας ελαιολάδου λόγω δάκου και γλοιοσπόριου στις ελαιοκαλλιέργειες, έχει ήδη προκαλέσει δυσμενέστατες συνέπειες στην αγροτική οικονομία της Κρήτης, καθώς οι αυξημένες οξύτητες του παραγόμενου ελαιολάδου το καθιστούν στην ουσία άνευ δυνατότητας πώλησης στις αγορές.

Εδώ και έξι μήνες, όμως, η πολιτική ηγεσία του ΥΠΑΑΤ «πέρι άλλων τυρβάζει», την ώρα που θα έπρεπε ήδη να έχει προβεί σε αλλαγές, με άμεσες νομοθετικές πρωτοβουλίες για την άρση των γραφειοκρατικών εμποδίων κυρίως στη δακοκτονία, αλλά και στην όσο το δυνατόν ταχύτατη ανταπόκριση υπηρεσιών και φορέων για τη μεγιστοποίηση της δουλειάς που απαιτείται για ολοκλήρωση του Προγράμματος Αγροτικής Ανάπτυξης (ΠΑΑ) 2014-2020, που η προηγούμενη κυβέρνηση το άφησε ημιτελές.

Τι μας είπε ο κ.Υπουργός κατά την επίσκεψή του στο Ηράκλειο; Σύμφωνα με ανακοίνωσή του «ανέπτυξε το σχέδιό του για άμεση λύση στα προβλήματα που έχουν ανακύψει, διαμέσου τριών αποζημιωτικών κατευθύνσεων».

- «…όσες καλλιέργειες έχουν ζημιωθεί από καιρικά φαινόμενα θα αποζημιωθούν από τον ΕΛΓΑ με την προβλεπόμενη διαδικασία», δηλαδή ανακοίνωσε το…αυτονόητο!!

-  «…προανήγγειλε εν μέρει αποζημιώσεις ήσσονος σημασίας (de minimis) για τα θερμοκήπια και τις καλλιέργειες, η ζημιά των οποίων δεν εμπίπτει στο αποζημιωτικό πλαίσιο του ΕΛΓΑ», δηλαδή μια διαδικασία που είναι αμφιβόλου αποτελεσματικότητας καθώς για την πρωτογενή παραγωγή και εμπορία γεωργικών προϊόντων, ενεργοποιείται υπό ορισμένους όρους, ενώ και η ταχύτητα εφαρμογής έγκειται στους ευρωπαϊκούς χρόνους υλοποίησης. Επομένως σε ποια άμεσα μέτρα αναφέρεται ο κ.Υπουργός;

- «…σύσταση ειδικής επιστημονικής επιτροπής… η οποία ανέλαβε να διερευνήσει εάν η αύξηση του πληθυσμού του δάκου υπήρξε απόρροια της κλιματικής αλλαγής, προκειμένου να αξιοποιηθεί ειδικό άρθρο του ευρωπαϊκού κανονισμού που αφορά στην επίλυση ειδικών ζητημάτων», δηλαδή πάλι να ζητηθεί κατ’ εξαίρεση και εκ των υστέρων χρηματοδότηση από την ΕΕ, λες και δεν θα μπορούσε το έργο μιας αξιόλογης επιστημονικής επιτροπής να είναι η πρόληψη ενάντια στο έντομο μέσω της αποτελεσματικής παρακολούθησης των πληθυσμών του.
Ή δεν θα μπορούσε αυτή η Επιτροπή να διερευνήσει τη δυνατότητα δημιουργίας θηλυκών στείρων εντόμων δάκου, με παρέμβαση στα γονίδια (κάτι που είχε γίνει παλαιότερα από το Πανεπιστήμιο Κρήτης και το ΙΤΕ) και επαναθεώρηση των περιβαλλοντικών περιορισμών που πιθανόν να είχαν τεθεί τότε, ώστε να ανοιχτεί ο δρόμος για πλήρως βιολογική καταπολέμηση του εντόμου, όπως έγινε, για παράδειγμα, με μεγάλη επιτυχία με τη μείωση των πληθυσμών της μύγας της Μεσογείου σε τεράστιες εκτάσεις στην Καλιφόρνια;

Ή δεν θα μπορούσε αυτή η Επιτροπή να προτείνει την, έστω πειραματικά, σύνδεση νέων τεχνολογιών για την αντιμετώπιση του εντόμου, που είναι μια αναγκαιότητα στις μέρες μας;

Θα μπορούσαμε, για παράδειγμα, να υλοποιήσουμε μια εξ’ αποστάσεως παρακολούθηση των πληθυσμών του εντόμου, με ειδικές IoT (Internet of Things) παγίδες (αυτόνομες, με μικροκάμερα παρακολουθησης και άλλες τεχνολογίες), οι οποίες θα ελέγχονται σε πραγματικό χρόνο, ώστε να καθορίζεται ανάλογα η συχνότητα και το πρόγραμμα των ψεκασμών.

Έτσι, θα απαιτούνταν λιγότεροι ανθρώπινοι πόροι και οι παρεμβάσεις θα ήταν άμεσες, καθώς όλα τα δεδομένα που θα συγκεντρώνονται θα είναι προσβάσιμα από όλους τους εμπλεκόμενους (Περιφέρεια, Δήμοι, παραγωγοί, επιστήμονες, πολίτες).

Δυστυχώς, η πολιτική ηγεσία του ΥΠΑΑΤ, επικεντρώνεται στην αιτιολόγηση του αιτίου της προσβολής (κλιματική αλλαγή, που είναι αμφιβόλου εγκυρότητας-αυτό θα το καθορίσουν τα επιστημονικά δεδομένα που θα τεθούν στο τραπέζι) από δάκο και όχι στους τρόπους πρόληψης και αντιμετώπισης, καθιστώντας την κυβερνητική πολιτική στον τομέα αυτό αναποτελεσματική επί της ουσίας του προβλήματος.

Τέλος, η απραξία της κυβερνητικής πολιτικής στον Αγροτικό Τομέα, επιβεβαιώνεται και από τη χαμηλή απορροφητικότητα (40%) του Προγράμματος Αγροτικής Ανάπτυξης 2014-2020, η οποία θα επικυρωθεί σύντομα κατά την 8η Συνεδρίαση της Επιτροπής Παρακολούθησης, την ώρα μάλιστα που το Πρόγραμμα ολοκληρώνεται τη χρονιά που έρχεται. Αυτό, αν μη τι άλλο, αποκαλύπτει την αδυναμία της ελληνικής πολιτείας, διαχρονικά, να καταφέρει να απορροφήσει χρήματα από ευρωπαϊκά κονδύλια προς όφελος του Αγροτικού Τομέα, κάτι που θα έπρεπε μια υπεύθυνη πολιτική ηγεσία να μπορέσει να το αλλάξει, με περισσότερη δουλειά, με καθημερινό τρέξιμο, συντονισμό και συνεχή ενεργοποίηση των εμπλεκομένων με τα Μέτρα του ΠΑΑ, ώστε να αποδείξει την «κανονικότητα» που δήθεν ευαγγελιζόταν και για την οποία απέσπασε την ψήφο του ελληνικού λαού στις εκλογές.

* ο Χρήστος Εμμ. Στρατάκης είναι Γεωπόνος MSc, Πληροφορικός και μέλος Κινήματος Αλλαγής Ηρακλείου

 

Απόψεις

«Εάν έχεις πίστη, κόψε το σχοινί!..». Του Γιώργου Πιπερόπουλου

Παναγία

     Ο 15Αύγουστος του 2020 είμαι βέβαιο ότι ΔΕΝ έχει προηγούμενο στην προσωπική ιστορία του καθένα και της καθεμιάς μας ως Έλληνες.

     Τα μέτρα που μας έχουν επιβληθεί από το 2010 μέχρι σήμερα ήταν πρωτόγνωρα και δυστυχώς αυτοί που μας Κυβέρνησαν μας έφτασαν μέχρι  εδώ αλλά δεν  φρόντισαν να μας δώσουν τις δεξιότητες που απαιτούνται  για να ανταπεξέλθουμε στις σκληρές δοκιμασίες.

     Και από τον Μάρτιο και μετά όσα μας επιβλήθηκαν εξαιτίας της πανδημίας του covid-19  και όσα πολλοί φοβούνται ότι θα ακολουθήσουν στην Πατρίδα μας και στην Υφήλιο επίσης ΔΕΝ είχαν προηγούμενο και φυσικά μας έχουν αποδιοργανώσει.

     Καιρός να θυμηθούμε, χωρίς βέβαια να γίνουμε μοιρολατρικά θρησκόληπτοι  το «βόηθα Παναγιά» και το  «έχει  ο  Θεός» των γονιών μας…

Την πατρότητα του κειμένου που ακολουθεί δεν  την γνωρίζω, και συνεπώς δεν μπορώ να την παραθέσω αλλά ομολογώ ότι όταν τό βρήκα ως διεθνές δημοσίευμα με συγκίνησε το δραματικό μήνυμα που γλαφυρά μεταφέρει...

Καθώς μεθαύριο Σάββατο θα γιορτάσουμε την Παναγιά μας στο ελληνικό 15Αύγουστο σκέφτηκα να αναρτήσω την ιστορία του ορειβάτη που έχασε τη ζωή του καθώς αποδείχτηκε ότι στη δύσκολη στιγμή επικαλέστηκε μεν τη βοήθειά Του Θεού αλλά του έλειπε η πίστη....

 Η ιστορία μιλάει για έναν ορειβάτη, που θέλησε να σκαρφαλώσει στο ψηλότερο βουνό. Ξεκίνησε την περιπέτεια του μετά από πολλά χρόνια προετοιμασίας. Όμως, επειδή ήθελε τη δόξα μόνο για τον εαυτό του αποφάσισε να σκαρφαλώσει το βουνό μόνος.   

     Η νύχτα έπεσε βαριά και ο άνδρας δεν έβλεπε τίποτα, όλα ήταν μαύρα, μηδενική ορατότητα. Το φεγγάρι και τα άστρα είχαν καλυφθεί από σύννεφα. Καθώς ο άνδρας ανέβαινε και απείχε λίγα μόνο μέτρα από την κορυφή του βουνού, γλίστρησε και έπεσε στο κενό με μεγάλη ταχύτητα.    

     Ο ορειβάτης πού το μόνο πού έβλεπε καθώς έπεφτε ήταν μαύρες κουκίδες, είχε την τρομερή αίσθηση της βαρύτητας να τον τραβά. Συνέχισε να πέφτει και σε εκείνες τις στιγμές του μεγάλου φόβου ήρθαν στο μυαλό του όλα τα καλά και τα άσχημα επεισόδια της ζωής του.    

     Σκεφτόταν, τώρα, το πόσο κοντά στο θάνατο ήταν, όταν ξαφνικά ένιωσε το σκοινί πού ήταν δεμένο στη μέση του να τον τραβά δυνατά καθώς είχε φτάσει στο τέλος του. Το σώμα του ορειβάτη κρεμόταν πλέον στον αέρα. Μόνο το σχοινί τον κρατούσε ζωντανό. Εκείνη τη στιγμή της αμηχανίας και καμιάς άλλης επιλογής, φώναξε:     

     Θεέ μου, βοήθησε με, είπε ατενίζοντας τον ουρανό!     

     Μια βαθειά φωνή από τον ουρανό απάντησε.     

     Τί θέλεις να κάνω;

     Σώσε με, Θεέ μου!

     Αληθινά, νομίζεις ότι μπορώ να σε σώσω, είπε η φωνή από ψηλά  

     Βέβαια, πιστεύω ότι Εσύ μπορείς!     

     «Εάν έχεις πίστη Κόψε το Σχοινί που έχεις δεμένο στη μέση σου».

     Στο σημείο αυτό σταμάτησα να διαβάζω και με απορία σκέφτηκα: «Θεέ μου, τι ζητάς από αυτόν τον άνθρωπο; Είναι δυνατόν να του ζητάς να κόψει το σκοινί, το μόνο πράγμα πού τον κρατάει δεμένο με τη ζωή;»

     Εγκατέλειψα γρήγορα αυτές τις σκέψεις και έβαλα τον εαυτό μου στη θέση του ορειβάτη.

     Αλήθεια, ΕΓΩ τί θα έκανα; Με ανάμεικτα συναισθήματα και σχεδόν με βεβαιότητα για την απάντηση μου, συνέχισα να διαβάζω:

     «Η ομάδα διάσωσης, την άλλη μέρα, ανακοίνωσε ότι ένας ορειβάτης βρέθηκε πεθαμένος, παγωμένος με το σώμα του δεμένο σε ένα σχοινί. Τα χέρια του κρατούσαν σφιχτά το τελικό κόμπο του σχοινιού ΜΟΝΟ 3 μέτρα πάνω από το έδαφος....».

     Εσύ και εγώ, πόσο κολλημένοι είμαστε στο σχοινί μας;

     Ποτέ μην αμφισβητούμε όσα είναι από το Θεό.

     Ποτέ δεν πρέπει να λέμε ότι μας  έχει ξεχάσει η μας έχει εγκαταλείψει.

     Ποτέ μη σκεφθούμε ότι δεν μας φροντίζει.

     Μας κρατάει πάντα με το δεξί Του χέρι...

     Η επιλογή να πιάσουμε το χέρι του Θεού ανήκει σε εμάς