Πολιτισμός

Έφυγε απο τη ζωή ο Ιταλός συνθέτης Ένιο Μορικόνε

Ένιο Μορικόνε

Ο Ένιο Μορικόνε, ο ιταλός συνθέτης που έκανε γνωστά τα "σπαγγέτι γουέστερν" χάρη στη μουσική του, πέθανε σε ηλικία 91 ετών, μετέδωσε πριν από λίγο το ιταλικό πρακτορείο ειδήσεων ANSA.

Σύμφωνα με το πρακτορείο, ο δημιουργός της εμβληματικής μουσικής για τις ταινίες, μεταξύ άλλων, "Για Μια Χούφτα Δολάρια" και "Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος", είχε σπάσει τον μηρό του πριν από λίγες ημέρες έπειτα από πτώση και πέθανε στη διάρκεια της νύχτας σε κλινική της Ρώμης, όπου νοσηλευόταν.

Γεννημένος το 1928 στην Ρώμη ο Μορικόνε έγραψε την μουσική για περίπου 400 ταινίες, αλλά συνέδεσε κυρίως το όνομά του με τον σκηνοθέτη Σέρτζιο Λεόνε με τον οποίο συνεργάστηκε στα "σπαγγέτι γουέστερν", αλλά και στην ταινία "Κάποτε στην Αμερική".

Ο Μορικόνε, που βραβεύτηκε με Όσκαρ το 2016 για το γουέστερν του Κουέντιν Ταραντίνο "Οι Μισητοί Οκτώ", ενώ το 2007 είχε τιμηθεί από την Ακαδημία για την συνολική του προσφορά στον κινηματογράφο, έγραψε μουσική για όλα τα είδη ταινιών --από ταινίες τρόμου μέχρι κωμωδίες-- και κάποιες από τις συνθέσεις του είναι πιο διάσημες από τις ίδιες τις ταινίες στις οποίες ακούστηκαν.

Πολιτισμός

Σε μουσείο σύγχρονης τέχνης μετατράπηκε η Piscina Mirabilis στη Νάπολη

Piscina Mirabilis στη Νάπολη

Μετά από είκοσι αιώνες, η Piscina Mirabilis στη Νάπολη, μία από τις μεγαλύτερες ρωμαϊκές δεξαμενές πόσιμου ύδατος, μετατράπηκε σε μουσείο σύγχρονη τέχνης.

Οικοδομήθηκε επί Αυτοκράτορος Αυγούστου τον 1ο μ.Χ. αιώνα και κατά τη διάρκεια του σχεδιασμού της αναμόρφωσής της από το αρχιτεκτονικό γραφείο Bagua+Bhava, με έδρα το Χονγκ Κόνγκ, ανέκυψε το ερώτημα πώς θα ισορροπήσει το σχέδιο ενός αρχαίου μνημείου με το σχέδιο ενός μουσείου σύγχρονης τέχνης. Καθώς οι επισκέπτες περιδιαβαίνουν τον χώρο μοιάζει σαν να περνούν μέσα σε λίγα λεπτά είκοσι ολόκληροι αιώνες. Κατά συνέπεια, επιλέχθηκε ο «χρόνος» ως βασική ιδέα του πρότζεκτ.

«Ανεξαρτήτως του παρελθόντος ή του μέλλοντος ή ακόμη και του παρόντος, η Piscina Mirabilis είναι μια σημαντική ιστορία για όλους, σ' όλον τον κόσμο» εξηγούν οι αρχιτέκτονες.

Στο Ιουλιανό ημερολόγιο, την αναμόρφωση του ρωμαϊκού ημερολογίου που εισήγαγε το 46 π.Χ. ο Γάιος Ιούλιος Καίσαρας, ο Ιανουάριος απεικονίστηκε ως ο ρωμαϊκός θεός Ιανός, με δύο πρόσωπα, ένα να κοιτάζει στο παρελθόν και ένα στο μέλλον. Το παρελθόν ήταν η ρωμαϊκή δεξαμενή, το μέλλον είναι το μουσείο και για αυτόν τον λόγο το μουσείο είναι διατεταγμένο σε δύο ζώνες, τη λευκή (το παρελθόν) και τη μαύρη (το μέλλον).

Η λευκή ζώνη εστιάζει σε ζωγράφους όπως οι Εουτζένια Βάνι, Φραντσέσκο βκαι Σερένα Βεστρούτσι. Αντιθέτως, στη μαύρη ζώνη, στο επίκεντρο είναι γλυπτά, όπως έργα των σύγχρονων Βίλι Βέργκινερ, Βαλέριο Μπερούτι και Αρκάντζελο Σασολίνο. Το εσωτερικό χωρίζουν τέσσερα «μονοπάτια»: Το μονοπάτι A εστιάζει στα έργα ζωγραφικής, ενώ στο B και C εκτίθενται τα μικρού και μεγάλου μεγέθους γλυπτά. Τέλος, στο μονοπάτι D περιλαμβάνεται το γλυπτό του Λόρις Τσεκίνι το οποίο κρέμεται από το ταβάνι.

Στους επισκέπτες προτείνονται τρεις βασικές διαδρομές: με την είσοδό τους -και κινούμενοι στην κόκκινη διαδρομή- θα βρεθούν στην περιοχή ανάμεσα στους χώρους που φιλοξενούν τα μικρά και μεγάλα γλυπτά. Στη συνέχεια, μπορούν να ακολουθήσουν την πράσινη διαδρομή που εστιάζει κυρίως στα έργα ζωγραφικής, μέχρι να φτάσουν στο μπαρ. Η μεσαία διαδρομή, η μπλε, οδηγεί στο βιβλιοπωλείο για ξεκούραση και χαλάρωση.