Την απόσυρσή του από την ενεργό δράση, σε ηλικία 35 ετών, γνωστοποίησε ο Ηρακλειώτης φόργουορντ Χρήστος Σαλούστρος!

Ο διεθνής Ηρακλειώτης (με καταγωγή από τα Ανώγεια) φόργουορντ ξεκίνησε την καριέρα του από τον Αστέρα Ηρακλείου το 2005, ενώ την επόμενη χρονιά μεταπήδησε στον Μίνωα Ηρακλείου.

Σε ηλικία 16 ετών μετακόμισε (με την οικογένειά του) στην Αθήνα και αγωνίστηκε στον ΠΑΟ Κουκακίου. Σε ηλικία 18 ετών εντάχθηκε στην εφηβική ομάδα του Ολυμπιακού. Το 2009 πήρε μεταγραφή στον Σπόρτιγκ, με τον οποίο έπαιξε για πρώτη φορά σε Εθνική κατηγορία.

Ακολούθησαν ο Φιλαθλητικός Ζωγράφου (2012-2013), ο Πανιώνιος (2013-2014), ο ΠΑΟΚ (2014-2015), ο Κολοσσός Ρόδου (2015-2017) και ο Προμηθέας Πατρών (2017-2019).

Την τριετία 2019-2022 φορούσε τη φανέλα του Περιστερίου, στο οποίο “μετακόμισε” μετά από δύο χρόνια στον Προμηθέα Πάτρας, ενώ τη σεζόν 2022-2023 επέστρεψε στον ΠΑΟΚ (η πρώτη θητεία του ήταν τη σεζόν 2014-15) και η προπέρσινη τον βρήκε στην Πάτρα με τον Απόλλωνα.

Το περασμένο καλοκαίρι επέστρεψε στον Πανιώνιο, στον οποίο είχε αγωνισθεί και την αγωνιστική περίοδο 2013-2014 και εν τέλει “έκλεισε” την καριέρα του στην ομάδα της Νέας Σμύρνης.

Η ανάρτηση του Χρήστου Σαλούστρου όπου γνωστοποιεί την απόφασή του:

«Σήμερα νιώθω έτοιμος να κλείσω ένα μεγάλο κεφάλαιο της ζωής μου: το κεφάλαιο του ενεργού αθλητή. Με ήσυχη συνείδηση και ένα μεγάλο χαμόγελο αποχαιρετώ το μπάσκετ όπως το έζησα και το αγάπησα.

Όχι μόνο ως άθλημα, αλλά ως τρόπο ύπαρξης. Στην πορεία μου δεν έλειψαν οι δυσκολίες. Πάλεψα όμως όχι μόνο με το σώμα, αλλά και με τους δαίμονες που συνόδευαν κάθε δύσκολη στιγμή – τους τραυματισμούς, τις αμφιβολίες, τους φόβους και τις εσωτερικές μάχες που πολλές φορές ήταν πιο σκληρές από κάθε αγώνα.

Έκανα αυτό που αγάπησα, με αυτογνωσία αναγνωρίζοντας πάντα τις δυνατότητες μου, τις αποδοχές και τα όριά μου, αλλά ποτέ δεν σταμάτησα να ακολουθώ αυτό που ήθελε πραγματικά η ψυχή μου.

Η μεγαλύτερη μου ανταμοιβή είναι οι άνθρωποι που γνώρισα μέσα από το μπάσκετ, εκείνοι που με στήριξαν, με δίδαξαν και με διαμόρφωσαν. Έμαθα πόσο σημαντικό είναι να έχεις γύρω σου ανθρώπους που σε προκαλούν, σε εμπνέουν και γιορτάζουν την εξέλιξή σου.

Αυτοί οι άνθρωποι έκαναν το ταξίδι μου πολύ πιο δυνατό και ουσιαστικό. Το μπάσκετ μου έδωσε πολλά περισσότερα απ’ όσα του έδωσα. Μου έδωσε χαρακτήρα. Μου έδωσε φίλους. Μου έδωσε πειθαρχία, υπομονή, δύναμη και κατεύθυνση.

Μου έμαθε να χάνω, να κερδίζω, να συνεργάζομαι, να πέφτω και να ξανασηκώνομαι. Κοιτάζοντας πίσω, δεν θυμάμαι μόνο τους πόντους, τις φάσεις, τις νίκες ή τις ήττες. Θυμάμαι τις διαδρομές με το πούλμαν, τα γέλια στα αποδυτήρια, την αλληλεγγύη στα δύσκολα, την περηφάνια για το εθνόσημο.

Θέλω να ευχαριστήσω όλους όσους συνάντησα σε αυτή τη διαδρομή: Ομάδες, προπονητές, συμπαίκτες, αντίπαλους, φροντιστές, γιατρούς, φυσιοθεραπευτές, ανθρώπους που πίστεψαν σε μένα ή ακόμα και όσους με αμφισβήτησαν, γιατί όλοι τους με βοήθησαν να γίνω αυτό που είμαι σήμερα.

Και φυσικά, την οικογένειά μου και τους πολύ δικούς μου ανθρώπους, που με στήριζαν όλα αυτά τα χρόνια αθόρυβα, δίχως ποτέ να λείπουν από δίπλα μου, αποτελώντας σημείο αναφοράς και ασφάλειας.

Πάνω απ’ όλα, ευχαριστώ το ίδιο το μπάσκετ. Όσο κι αν αποχωρώ από το παρκέ, δεν αποχωρώ από αυτό που έγινα μέσα από αυτό. Δεν φεύγω. Προχωράω. Με ευγνωμοσύνη, με αλήθεια και με την ελπίδα να συνεχίσω να προσφέρω. Ίσως με άλλο ρόλο, ίσως αλλού, αλλά πάντα με την ίδια καρδιά.»