Ο Στήβεν Χόκινς καταφέρνει να καθηλώνει το κοινό του. Σ’ αυτό αναμφίβολα συντελεί το γεγονός ότι η φήμη του προηγείται και ενθουσιάζει. Στην επιστημονική κοινότητα ο ενθουσιασμός μοιάζει ευνόητος, αφού έχει τεκμηριωθεί με ένα ευφυές έργο, στο οποίο δείχνουν να υποκλίνονται όλοι οι φυσικοί του αιώνα μας.

Αυτό που ξαφνιάζει όμως είναι η καταλυτική επιρροή και απήχηση που βρίσκει ο Χόκινς στον μέσο πολίτη. Εκείνον που δεν ασχολείται με την κοσμολογία και δεν γνωρίζει ότι ο Cosmos, ο γιγάντιος υπερυπολογιστής της ομάδας του διάσημου βρετανού, εργάζεται πυρετωδώς για να αναπαραστήσει το πρώτο εκατοστό του δευτερολέπτου της Γένεσης. Και ίσως αυτό ακριβώς είναι που συγκινεί. Η υποψία ότι μπορεί ο Χόκινς να βρίσκεται κοντά σε μία απάντηση που κάποτε όλοι οι νοήμονες, ανεξάρτητα από το πόσο κοντά ή μακριά έφθαναν οι γνώσεις μας, θα θέλαμε να ξέρουμε ότι υπάρχει.  

Άλλωστε, ο Χόκινς έχει έναν ακόμη λόγο που τον καθιστά συμπαθή και αγαπητό. Είναι ένα ζωντανό παράδειγμα κουράγιου και θέλησης. Η ιστορία της προσωπικής του περιπέτειας είναι λίγο ως πολύ γνωστή. Σε ηλικία 17 ετών και ενώ κέρδιζε την πρώτη του υποτροφία για σπουδές στην Οξφόρδη, οι γονείς του προβληματίζονταν από την πρωτοφανή αδεξιότητα των άκρων του. Τρία χρόνια μετά οι ιατρικές εξετάσεις έδειξαν ότι πάσχει από μυοατροφική πλευρική σκλήρυνση, μία ασθένεια του κινητικού νευρικού συστήματος. Η πρώτη διάγνωση του έδωσε δύο χρόνια ζωής. Ο Χόκινς όμως την διέψευσε. Πέρασαν 35 (!!) χρόνια άνισων μαχών. Ο Βρετανός επιστήμονας έβγαινε πάντα νικητής. Τα άκρα του είχαν παραλύσει αλλά η οξύνοια του πνεύματός του κατάφερνε να επισκιάζει την αναπηρία του. Το 1985 και ενώ βρισκόταν σε επιστημονικό συνέδριο στη Γενεύη προσεβλήθη από πνευμονία. Η κατάστασή του επιδεινώθηκε ραγδαία. Η απαραίτητη τραχιοστομία του στέρησε το μοναδικό τρόπο επικοινωνίας του: την φωνή του. Όμως η Επιστήμη των Υπολογιστών φρόντισε να βοηθήσει εγκαίρως την .. Φυσική. Ένας υπολογιστής ανέλαβε να μεταφράζει σε λέξεις τις σκέψεις του Χόκινς. Την Πρωταπριλιά του 1988 το «Χρονικό του Χρόνου» ήταν έτοιμο. Το υπερκινητικό μυαλό του διάσημου φυσικού δεν κάμφθηκε από το εμπόδιο της αναπηρίας του και παρέδωσε την θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης.

Αν έχει ακόμη ένα λόγο να θεωρείται αξιοθαύμαστος, ο λόγος αυτός, πέρα από τις γνώσεις ή τις πολύτιμες θεωρίες του είναι το κουράγιο του. Η απολύτως ανθρώπινη πλευρά της ιστορίας του Χόκινς έχει εμψυχώσει πάμπολλους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας και θεωρούν τον Βρετανό επιστήμονα ως φωτεινό ίνδαλμά τους. Η ανήσυχη δημοσιογραφική ματιά καταγράφει μόνιμα την παρουσία αρκετών ανθρώπων με κινητικά προβλήματα στις εμφανίσεις του διάσημου φυσικού. «Θέλω για να τον δω» λένε οι περισσότεροι. Η θεωρία του Χόκινς δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία για αυτούς όσο το κουράγιο του, το ψυχικό σθένος και η ατσάλινη θέληση. Και μοιάζουν να αποζητούν μία μικρή ... μετάγγιση αυτού του κουράγιου.

Ο ίδιος ο Χόκινς λατρεύει τον αυτοσαρκασμό. Η κατάσταση της υγείας του δεν τον πτοεί. «Ο άνθρωπος έμεινε πολλούς αιώνες με την απολύτως ίδια μορφή. Και τώρα ευτυχώς η παρουσία μου την διαφοροποίησε» είπε κάποτε. Το πρόσωπό του παραμένει ανέκφραστο και μόνο όταν το κοφτερό του μυαλό διατυπώνει κάποιο ευφυολόγημα ή ένα φλεγματικό σαρκασμό το κεφάλι γέρνει ελαφρά στο πλάι και στο πρόσωπό του χαράζεται ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο. Το αγαπημένο του ... σπορ είναι οι αγώνες ταχύτητας με το αναπηρικό καροτσάκι. «Κάνει σαν μικρό παιδί» λέει για αυτό η δεύτερη του σύζυγος.

Πάντως, το χιούμορ του διάσημου Βρετανού ξαφνιάζει. Όταν ρωτήθηκε αν υπάρχει η πιθανότητα να γίνει κάποιος αθάνατος ταξιδεύοντας με την ταχύτητα του φωτός είπε: «Εάν ταξιδέψετε κοντά στην ταχύτητα του φωτός, τότε ο χρόνος θα περνά πιο αργά για σας, από όσο για τους ανθρώπους που παραμένουν ακίνητοι. Αυτό έχει αποδειχθεί και πειραματικά, αλλά ο χρόνος που θα κερδίσετε με τον τρόπο αυτό θα ισοσταθμιστεί από τα φαγητά των αεροπορικών εταιριών, που θα είστε αναγκασμένοι να τρώτε».

Στο Ηράκλειο το λαμπρό μυαλό του αιώνα μας, σε άψογη βρετανική προφορά και με την χαρακτηριστική μεταλλική χροιά του υπολογιστή του, μίλησε στην μοναδική του εκείνη διάλεξη για την «θεωρία του παντός» που δεν είναι άλλη από την υπερπροσπάθεια που καταβάλει η επιστημονική του ομάδα για να συνενώσει τις θεωρίες που διέπουν την λειτουργία του σύμπαντος και να φτάσει σ’ αυτό που ο ίδιος αποκαλεί «απόλυτη αλήθεια». Να εξηγήσει, δηλαδή, την δημιουργία του σύμπαντος και την εξέλιξη της ζωής. Κι ίσως το κουράγιο κι η επιμονή του με τις συνθήκες που αντιμετώπισε στην πορεία του αυτός ο άνθρωπος να κάνει κάθε του ανακάλυψη ακόμη πιο γιγάντια από ό,τι πραγματικά είναι.

Μ.Κ.

---

Το παρόν άρθρο δημοσιεύεται στο ekriti και υπόκειται στους νόμους περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του καθ’ οιονδήποτε τρόπο χωρίς την απαραίτητη παραπομπή (link) στην ιστοσελίδα που το δημοσίευσε.