Χρονογράφημα

Μάνα .. η καλύτερη "εφεύρεση" στον πλανήτη

Μάνα .. η καλύτερη "εφεύρεση" στον πλανήτη

Οι μάνες είναι η καλύτερη "εφεύρεση" στον πλανήτη μας. Αρκεί να ξέρεις να τις κρατάς σε μία ... απόσταση ασφαλείας. Πρώτα θα σε κυνηγήσουν για χρόνια με εκείνο το ποτήρι το γάλα στα χέρια ή την επιμονή του "ντύσου ζεστά, θα κρυώσεις". Έπειτα θα νιώσεις πόσο άδολα και βαθιά σε νοιάστηκαν. Κάποτε θα συγκρουστείς με τις υπερπροστατευτικές εμμονές τους και θα "πνιγείς" από τα δικά τους κοινωνικά status.

Και μετά .. όταν μεγαλώνοντας λοξοδρομήσεις και απομακρυνθείς, τότε θα το συνειδητοποιείς.
Πόσο σου λείπουν ... πόσο εύχεσαι να 'ταν ακόμη κοντά ... πάλι με το ίδιο ποτήρι γάλα ... να σε κυνηγούν στα 20 .. στα 30 .. στα 40 .. στα 100 σου.
Κι όσο τα χρόνια σε παίρνουν από το χέρι και σε τραβάνε μακρυά τους τόσο τις αποζητάς και αναρωτιέσαι: Ναι, εγώ ξέρω πόσο μ' αγαπάει αλλά πρόλαβα να της το πω ... να της το δείξω ... πόσο την αγαπώ κι εγώ. Όχι, δεν πρόλαβα. Μια μέρα τον χρόνο δεν μου φτάνει. Και τις άλλες ξεχνιέμαι στην καθημερινότητα. Την αποπαίρνω, την πληγώνω, την τυραννώ. Αλλά έτσι ακριβώς την νιώθω πιο δική μου. Πιο "κομμάτι" μου.

Στη φωτογραφία απεικονίζονται ροζ μαργαρίτες
Και μεγαλώνοντας συνειδητοποιώ πόση αλήθεια έκρυβε η ρήση του Όσκαρ Ουάιλντ που είπε πως το μεγαλύτερο ξάφνιασμα κάθε γυναίκας είναι ότι μεγαλώνοντας συνειδητοποιεί πόσο έμοιασε στη μητέρα της.
Πράγματι τρομακτικό !!! Αν ήδη μοιάζουμε ...  τότε ήδη δεν χωρά σε "πατενταρισμένες παγκόσμιες μέρες" ή σε αγκαλιές λουλουδιών που θυσιάστηκαν τόσο ... στημένα. Κι ενώ το νιώθω .. πάλι θα ενδώσω σ' αυτά που επιλέγει η .. αγέλη. Κι ας ξέρω πως ούτε σε εκείνη ούτε σε μένα θα φτάνουν.

"Η εν πολλαίς αμαρτίες περιπεσούσα γυνή" κι η ιστορία της

"Η εν πολλαίς αμαρτίες περιπεσούσα γυνή" κι η ιστορία της

H ιστορία της έχει τη γοητεία της ... παρεξηγημένης ηρωΐδας, που υποκύπτει στην γήινη φύση της! Όπως η  Εύα κι η Μαγδαληνή. Όλες παρεξηγημένες. Κι η Κασσιανή το ίδιο. Γυναίκες, θνητές κι ανθρώπινες που υφίστανται την .. ιστορική τους ταπείνωση ανά τους αιώνες γιατί αγάπησαν: τον καρπό της γνώσης, την περιέργεια, τον έρωτα, την ζωή. Την ιστορία της Κασσιανής την "κληρονόμησα". Ένα από εκείνα τα κιτρινισμένα βιβλία που φύλαξε η γιαγιά για την εγγονή της.  Η γλώσσα παράξενη, αταίριαστη σχεδόν με την εποχή αλλά η υπόθεση συναρπαστική. Σαν παραμύθι γραμμένο σε άλλη εποχή.

η φωτογραφία απεικονίζει την Κασσιανή

Έτος 830 μ.Χ.
Η Βασίλισσα Ευφροσύνη, μητριά του διαδόχου Θεόφιλου αποφασίζει να τον παντρέψει με ένα παράξενο τελετουργικό. Στέλνει εντολή σε όλες τις διοικητικές περιφέρειες της αυτοκρατορίας, ζητώντας να συγκεντρωθούν οι ωραιότερες κοπέλες και να παρουσιαστούν στο παλάτι. Ένα είδος καλλιστείων (προάγγελος ίσως των σημερινών) όπου συνδοξαζόταν η ομορφιά και η γνώση. Παρ' όλο που τελικά το κρυφό κριτήριο της πρόκρισης έμελλε να είναι η σύνεση και η υποταγή. Στα προκριμματικά (sic) η Ευφροσύνη κατάφερε να καταλήξει σε 12 κοπέλες. Αρχοντοπούλες όλες, όμορφες και μορφωμένες για τα δεδομένα της εποχής. Ανάμεσα τους ξεχώρισαν δύο: η Κασσιανή, κόρη εξαίσιας ομορφιάς, η οποία καταγόταν από οικογένεια ευπατρίδων και η αρχόντισσα επίσης Θεοδώρα, αδερφή διακεκριμένου στρατηλάτη του Βυζαντινού Θρόνου.

Ο Θεόφιλος παραμένει αμέτοχος της διαδικασίας, αδιάφορος θαρρείς. Ένας εν δυνάμη αυτοκράτωρ είχε (από τότε)  επιλογές και δεν πολυνοιαζόταν για την επίσημη συμβία του! Μέχρι που έρχεται η μέρα της τελικής επιλογής. Το παλάτι ετοιμάζεται για την τελετή και οι εκλεκτές φτάνουν η μία μετά την άλλη. Ο Θεόφιλος αδιάφορος και πάλι περιδιαβαίνει τους κήπους του παλατιού. Μέχρι που το βλέμμα του συναντά την Κασσιανή. Έρως ανίκατε μάχαν... Και εκείνη διόλου ασυγκίνητη επίσης. Μετά από αυτό ο Θεόφιλος αποκτά νέο ενδιαφέρον για την διαδικασία επιλογής της συζύγου του. Σπεύδει να πληροφορηθεί ποιά είναι η Κασσιανή και μέσα του ξέρει ήδη ότι αυτήν θέλει κι αυτήν θα διαλέξει. Και η Κασσιανή παραδόξως διαισθητικά το ίδιο διαβεβαιωμένη και σίγουρη νοιώθει.

Στην έναρξη της τελετής η Ευφροσύνη έχει κι άλλες φαεινές ιδέες. Ένα χρυσό μήλο! Το δίνει στον Θεόφιλο για να το παραδώσει σαν σκήπτρο και πρόκριμα στα χέρια της εκλεκτής του. Αλλά τον προτρέπει να μην βιαστεί. να τις δει όλες. Να κάνει ερωτήσεις. να μην φανεί το "στημένο" της διαδικασίας και δυσαρεστηθούν οι οικογένειες των ευγενών του Βυζαντίου. Όπερ και εγένετο. O πορφυρογέννητος βρίσκεται με το μήλο στα χέρια να προχωρά ανάμεσα από τις ... φιναλίστ. Ο ίδιος μπαίνει στον πειρασμό συχνά να επιταχύνει το βήμα για να φτάσει κοντά στην Κασσιανή. Αλλά η σύνεση νικά.

"Αυτός που έπρεπε να πεθάνει" του Ζυλ Ντασέν ή "Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται"

"Αυτός που έπρεπε να πεθάνει" του Ζυλ Ντασέν ή "Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται"

Συζητώντας πρόσφατα για τις ταινίες που βλέπουμε και ξαναβλέπουμε την Μεγάλη Εβδομάδα σαν να είναι το αναγκαστικό ντεσού της τηλεαντίληψης για τις μέρες αυτές, συνειδητοποίησα πως υπάρχει μία ταινία απόλυτα ταιριαστή στο Μεγαλοβδόμαδο που η ελληνική τηλεόραση (κι όχι μόνο) μας στέρησε. Μία ταινία -που κατά την ταπεινή μου άποψη- όποιος την δει την θυμάται για καιρό. 
Μυρίζει Κρήτη, διδάσκει ήθος δεν παίζει στο box ofiice, δεν είναι πρόσφατη, αλλά αν ήμουν Υπουργός Παιδείας (με την έννοια που συνήθως λέγεται η φράση παρεΐστικα) θα φρόντιζα να "λιώσει" στις αίθουσες προβολής των σχολείων.  

Γυρίστηκε 51 χρόνια πριν. Ήταν η πρώτη διεθνής παραγωγή που χρηματοδοτήθηκε εν Ελλάδι. Το ντεμπούτο της χώρας στις Κάνες!!! Η πρώτη εμφάνιση της Κρήτης στα .. Ευρωπαϊκά σαλόνια. Κι ήταν η πρώτη ταινία που συνέπραξαν οι "θρύλοι" της εποχής για να στηθεί: Νίκος Καζαντζάκης, Μάνος Χατζιδάκις, Μελίνα Μερκούρη, Γιάννης Τσαρούχης και Ζυλ Ντασέν. Η υπόθεση βασίζεται στο βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη "Ο Χριστός ξανασταυρώνεται" και η προβολή της έγινε μόνο για λίγες μέρες το 1957 σε 5 Αθηναϊκές αίθουσες. Η πολιτική δυσμένεια που εισέπραξαν έκτοτε οι συντελεστές της την καταδίκασε σε αφάνεια.

Η Μελίνα Μερκούρη και Ζυλ Ντάσεν στην ταινία ο Χριστός ξανασταυρώνεται

Μόλις προ πενταετίας, μισό αιώνα μετά, η ταινία προβλήθηκε για πρώτη φορά στην Κρήτη. Δύο προβολές μόνο. Πήγα με την περιέργεια του ανθρώπου που ετοιμάζεται να βουτήξει στο .. παρελθόν. Καθηλώθηκα επί δίωρο βλέποντας να ζωντανεύει στο πανί μία συγκλονιστικά δυνατή ιστορία (που δεν έχει καμία σχέση με το τηλεοπτικό σήριαλ που είδαμε το 1975). Έφυγα με την αίσθηση ότι είχα το προνόμιο να "κοινωνήσω" όσο Καζαντζάκη δεν μου δόθηκε ποτέ ως τώρα. Και .. Δανίκας δεν είμαι αλλά το "άνω του μετρίου" το ξεχωρίζουμε όλοι μας ενστικτωδώς.

Όταν η Ελλάς ξαγρύπνησε βλέποντας Γιάνη και "καιρό για αλήθειες"

Όταν η Ελλάς ξαγρύπνησε βλέποντας Γιάνη και "καιρό για αλήθειες"

Βράδυ Δευτέρας. Η τηλεόραση έχει την πρώτη μεταμεσονύχτια συνέντευξη του Γιάνη Βαρουφάκη. Είναι -όχι άδικα- ο νέος Έλληνας superstar. Σε κοιτάζει κατάματα, χαμογελά με αυτοπεποίθηση, μιλά μία γλώσσα που μοιάζει οικεία, δεν έχει ύφος πολιτικού (λέει συχνά "δεν ξέρω") και κυρίως σου θυμίζει πως ήδη έπεισε τον Σόιμπλε να κάνει αδιανόητες -για τους Γερμανούς- υποχωρήσεις.  

Παρατηρώ αμήχανη τα φώτα στη γειτονιά. Σχεδόν όλοι ξενυχτούν. Αναρωτιέμαι αυθόρμητα πόσοι μπορούν να κατανοήσουν όσα λέει για τα οικονομικά της χώρας. Ο δημοσιογράφος μοιάζει αντίθετα να τα ... παίζει στα δάκτυλα. Οι ερωτήσεις του έχουν "spreads", "EFSF", "πιστωτικά γεγονότα", κι ένα σωρό όρους από το "Κρίσης λεξιλόγιο" ή τη "Θεωρία των Παιγνίων" που συνέγραψε ο χαμογελαστός Υπουργός της διαπραγμάτευσης. Κρατώ ως συμπέρασμα το ότι η Ελλάδα αλλάζει. Πασχίζει να καταλάβει. Χάνει τον ύπνο της για να ακούσει πολιτικές κουβέντες ενός ... μη -κατ' επάγγελμα- πολιτικού. 

Σκίτσο του Δημ. Χατζόπουλου στα Νέα

Στην οθόνη μου το θέμα φτάνει στο δια ταύτα. Τι θα γίνει με την Ανάπτυξη; Ο Υπουργός λέει τη μαγική ατάκα: "Είναι καιρός για αλήθειες".  Σταματάει για λίγο και κοιτάζει κατάματα το φακό. Το πρόσωπό του σοβαρεύει. Το επόμενο βήμα μας θα είναι τα αναπτυξιακά μέτρα, λέει. 

Αχά, μία γνώριμη πολιτική ατάκα. ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΑ ΜΕΤΡΑ!!! Κάνω συνειρμούς και γρήγορες χρονικές αναδρομές: Η Ελλάδα  όταν πρωτομπήκε στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Ένωση. ένοιωθε ήδη τους κλυδωνισμούς από την δεύτερη πετρελαϊκή κρίση. Οι εξαγωγές της τότε και οι πόροι της βασίζονταν στη ναυτιλία, τον καπνό, το λάδι, τα εσπεριδοειδή, την υφαντουργία, τα μεταλλεύματα και τα προϊόντα γης και θάλασσας. Από πλευράς υπηρεσιών η βιομηχανία τροφίμων ανθούσε και ο Τουρισμός έκανε το ξεκίνημά του. 

Σύντομα η Ευρωπαϊκή ενοποίηση όμως έδειξε πως είχε άλλα σχέδια για τις Ευρωπαϊκές καλλιέργειες. Τα προγράμματα εγκατάλειψης καλλιεργειών ήρθαν στη χώρα με επιδότηση δελεαστική και οι αγρότες -ταλαιπωρημένοι χρόνια από τις δυστροπίες του καιρού και την κοπιώδη δουλειά στη γη- τα είδαν ως μάννα εξ ουρανού. Έτσι, η αγροτική παραγωγή μειώθηκε ενώ ντόπιες ποικιλίες ....

Η μισή μου καρδιά στις ... Βρυξέλλες βρίσκεται

Η μισή μου καρδιά στις ... Βρυξέλλες βρίσκεται

Ας ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα. Ανήκω σ' εκείνη την τελευταία γενιά Ελλήνων που μπορεί να αφηγηθεί ακόμη τις μέρες της καλοπέρασης. Η προηγούμενη μπορούσε να αφηγηθεί τον πόλεμο και τη φρίκη του κι η επόμενη θα κρέμεται από τα χείλη μας όταν θα αναπολούμε τις εποχές της ευημερίας: τότε που η εργασία ήταν συνάρτηση της εργατικότητας του καθενός, η αμοιβή της ήταν συνάρτηση γνώσεων και η ποιότητα της ζωής μας -πέρα από φόρους και υποχρεώσεις- είχε περιθώρια για γλέντια, ταξίδια κι ένα σωρό ...περιττά, που κάναν πιο καλή παρέα στα ... απαραίτητα. Εν ολίγοις, είμαι εκπρόσωπος της τελευταίας γενιάς Ελλήνων, που θυμάται πως είναι να ζεις, κι όχι απλά να επιβιώνεις.

Τα μνημόνια, οι δανεισμοί κι οι οικονομικές εξαρτήσεις πλήγωσαν την περηφάνια μου, μείωσαν την αξιοπρέπειά μου και άλλαξαν σε μικρό διάστημα κάθε σταθερή της ζωής μου που θεωρούσα αδιαπραγμάτευτη. Συνήθισα την εικόνα ανθρώπων που ξεσπιτώνονται, ξενιτεύονται, χρεοκοπούν, αυτοκτονούν. Συνήθισα το ξεπούλημα της Πατρίδας μου και χόρτασα ... ΤΑΙΠΕΔ, "αξιοποιήσεις κρατικών εκτάσεων", επενδυτές από Κίνα, Ρωσία κι ... όπου γης που μυρίστηκαν "φιλέτα" σε τιμές ευκαιρίας. Συμβιβάστηκα με ... εκπτώσεις στο σύστημα Υγείας, στο σύστημα της Παιδείας, στο μισθό μου, στη σύνταξη των γονιών μου, στα μέτρα πρόνοιας και σε κάθε έννοια που σήμαινε "ποιότητα ζωής, πρόοδο ή ανάπτυξη". Ανέχτηκα φόρους επί φόρων που ήταν άδικοι κι ίσως κι αντισυνταγματικοί και με έφτασαν στο ... αμήν, ανέχτηκα ένα κάρο δυσνόητους οικονομικούς όρους που ήταν αφορμή για περικοπές κι ανέχτηκα  κι ένα συρφετό από ντόπιους και ξένους τραπεζίτες, καιροσκόπους και λοιπούς οικονομοφωστήρες που βάλθηκαν να πελεκούν τη ζωή μου και να την αποστεώνουν.

Και τώρα ναι, θέλω τα δύσκολα και τα ακατόρθωτα: Θέλω να σηκώσω κεφάλι, να πάρω τη ζωή μου πίσω, να ξαναπιάσω το νήμα από εκεί που κόπηκε. Κι ακόμη θέλω μισθό με αξιοπρέπεια, σύνταξη που να σέβεται τους κόπους μιας ζωής, σχολεία που να μορφώνουν τα παιδιά μου, σύστημα υγείας που να με φροντίσει στα δύσκολα και εν γένη θέλω γρήγορα πίσω την Ελλάδα της ανάπτυξης, της προκοπής και της προόδου. Και είμαι ανυπόμονη γιατί οι "ανάσες αξιοπρέπειας" δεν μου φτάνουν. Θέλω όλο μου το οξυγόνο πίσω ΤΩΡΑ. Και βιάζομαι αλλά μία φωνούλα λογικής ψιθυρίζει μέσα μου πως αυτούς τους ... δανειστές ή θεσμούς, ή όπως αλλιώς τους αποκαλούν δεν θα μπορέσω να τους βγάλω εντελώς, έτσι γρήγορα από τη ζωή μου. Γιατί στο τέλος του μήνα θέλω να είμαι όρθια κι αξιοπρεπής αλλά θέλω συνάμα να πάρω στο ακέραιο τον μισθό μου, να βρουν οι γονείς μου σύνταξη στο λογαριασμό τους και να μη μου κοστίσει ο ελληνικός μου τσαμπουκάς κάτι ανεπανόρθωτο.  Κι αυτή η φωνούλα επιμένει πως ο τσαμπουκάς έχει όρια. Ιδίως όταν ...

Ο "δούρειος ίππος", το Eurogroup και το "Timeo Danaοs et dona ferentes"

Ο "δούρειος ίππος", το Eurogroup και το "Timeo Danaοs et dona ferentes"

Σήμερα είναι η ώρα της Ελλάδας στην Ευρώπη. Όχι απλώς γιατί στο απογευματινό Eurogroup τίθεται επί τάπητος το Ελληνικό αίτημα αλλά γιατί πίσω από την κούραση των αριθμών και της διαπραγμάτευσης αναφύεται ένα απείρως σημαντικότερο ζήτημα: η πεμπτουσία της Ευρωπαϊκής Ενοποίησης, οι αρχές της αλληλεγγύης των λαών κι η διευκόλυνση της ανάπτυξής τους. 

Αν κάτι πέτυχε η Ελλάδα το τελευταίο διάστημα ήταν ότι όρθωσε ανάστημα στη νέα "ηγεμονία των αγορών" που την τελευταία δεκαετία πήρε τον έλεγχο της Ενωμένης Ευρώπης κι άρχισε να ξεζουμίζει τις φτωχές σε βιομηχανία χώρες του νότου, για να μεταφέρει κέρδη στο κραταιό βιομηχανικό κεφάλαιο του γερμανόστροφου άξονα.

Το Ελληνικό αίτημα απόψε θα περάσει από ... σαράντα κύματα, όσα πέρασε κι η χώρα το προηγούμενο διάστημα μέχρι να χάσει κάθε δομή και υποδομή για να οδηγηθεί στην απόλυτη εξαθλίωση. Για το λόμπι των ισχυρών της Ευρώπης όμως, το δύσκολο δεν είναι να το ικανοποιήσουν ή να το απορρίψουν. Το πραγματικά δύσκολο για όλους αυτούς είναι ότι το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΙΤΗΜΑ ΥΠΑΡΧΕΙ και για πρώτη φορά τους θυμίζει ότι ο λαός που χρησιμοποιήθηκε ως ιδανικό πειραματόζωο στα παιχνίδια των αγορών σήκωσε κεφάλι και θυμήθηκε -μέσα στη δυστυχία του- το αυτονόητο: ότι δηλαδή, η Ευρωπαϊκή Ενοποίηση έγινε για να βοηθηθούν οι λαοί κι όχι για να καταρρακωθεί η αξιοπρέπεια και η ελπίδα τους.

Στον Ευρωπαϊκό Νότο το εργασιακό άγχος κάνει ρεκόρ, η ανεργία τρομοκρατεί τους νέους, τα εισοδήματα πάνε σε φόρους κι επιβίωση κι η ελπίδα για αξιοπρεπή ζωή μειώνεται καθημερινά. Πίσω λοιπόν από νούμερα και μνημόνια η Ελλάδα βάζει σήμερα στο Γιουρογκρούπ το αίτημα του καθενός μας για δικαίωμα σε ένα καλύτερο αύριο είτε βγάλουν υπερκέρδη οι γκουρού των αγορών είτε όχι.  Κι αυτός ακριβώς ο "Ελληνικός ξεσηκωμός" είναι που τρομοκρατεί περισσότερο όσους μιλούν για τον νέο "δούρειο ίππο των Ελλήνων"Μόνο που αυτή τη φορά -σε αντίθεση με τον μύθο του Τρωικού πολέμου- οι Έλληνες δεν χρειάζεται να τρυπώσουν σε κάποιο στρατόπεδο για να κερδίσουν, αφού βρίσκονται ήδη στην Ευρωπαϊκή Ένωση και θέτουν ευθέως το αίτημα της αξιοπρέπειας των λαών απέναντι στις λογικές των αδηφάγων αγορών.  

Πάντως αν ο κ. Σόιμπλε μπήκε στον κόπο να διαβάσει για ...

Περί έρωτος και άλλων ... δαιμονίων του Φλεβάρη

Περί έρωτος και άλλων ... δαιμονίων του Φλεβάρη

Ο Καζαντζάκης είπε κάποτε μία "ολοστρόγγυλη" κουβέντα: Αυτή η ζωή αν της έλειπε ο έρωτας κι ο Θεός δεν θα αντεχόταν με τίποτα. (Κι ύστερα λύσσαξαν τα ιερατεία να τον κυνηγούν .. αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης).

Σκέφτομαι συχνά πόσο καλύτερα θα μας κατανοούσαν οι άντρες αν μπορούσαν να "υποκλέψουν" τις συνομιλίες κάθε χαλαρής γυναικοπαρέας. Πιθανότατα βέβαια, το πείραμα να λειτουργούσε και αντίστροφα αν και ως γνωστόν women likes simple things: men...


Πρωινό Σαββάτου. Καιρός μουντός, καφές ζεστός. Στο τραπέζι μας πιάνει στασίδι η κουβέντα περί του .. τέλειου άντρα. Και δεν έρχεται ακάλεστη. Φταίει ο τύπος στο απέναντι τραπέζι. Έχει το έξυπνα πρόστυχο βλέμμα -που είχε ο άντρας του Μαρτίνι- και μας περνάει προς στιγμήν από ακτινογραφία και τις τρεις. Ευτυχώς οι ομοιότητες με τη διαφήμιση σταματούν εκεί. Ο αέρας του ... φωνάζει "έχω τόση αυτοπεποίθηση, που σκέφτομαι να κάνω εξαγωγές". 

Κάτι γκρίζοι κρόταφοι και ένα σώμα καλογυμνασμένο στηρίζουν το όλο .. consept. Διαβάζει την εφημερίδα του,  πίνει τον καφέ του και απορρίπτει σε τακτά χρονικά διαστήματα kλήσεις στο κινητό του.

Η Γωγώ ρίχνει πρώτη την ιδέα:
Λοιπόν, θα παίξουμε "ταυτότητες".

ESPA BANNER