100.6 FM KnossosFM
«Η μοναδική πραγματική λύση που μπορεί να
δοθεί στο θέμα της Τρόικα είναι να
τελειώσει ο ρόλος της σύντομα”, τόνισε ο...
07:51 | 29/01/2014
Body
ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ Ι /Του Νίκου Ε. Σκουλά ,//Ενεργού Πολίτη, τ. Υπουργού/ Στο προηγούμενο...
11:17 | 27/01/2014
Body
Κυρία Μέρκελ,καλημέρα . Δεν σας αποκαλώ αγαπητή, όπως προστάζει η ευγένεια, γιατί δεν είστε αγαπητή, ούτε σε μένα ούτε...
09:18 | 27/01/2014
Body
"Μόνος του ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι αποκαλύπτει το μεγάλο του μυστικό στην Τζοκόντα. Εδώ και αιώνες, όλοι ψάχνουν το...
11:49 | 26/01/2014
Body
Αν κάτι πρωτοζήλεψα στα χωριά της Κρήτης είναι οι παλιές, μεστές και πανέμορφες μαντινάδες που ακούς. Γερόντισσες μαυροντυμένες πιάνουν και σου αραδιάζουν στις εξώπορτες αποσπάσματα από τον Ερωτόκριτο για καλωσόρισμα. Στα γλέντια οι ξακουστοί μαντιναδολόγοι κάθονται αντικρυστά και συνερίζονται ποιός θα καταφέρει να θυμηθεί μεγαλύτερο κομμάτι από το έργο του Βιτσέντζου Κορνάρου. "Να μην απορείς, μου πε κάποτε ένας τέτοιος γέροντας. Για μας είναι ο κρητικός Σαίξπηρ". 424 χρόνια !!! Πώς να μην απορώ; Η Κρήτη από το 1590 -που τοποθετείται κατά προσέγγιση η συγγραφή του Ερωτόκριτου- διαδίδει από στόμα σε στόμα κι από γενιά σε γενιά τα στιχάκια του. Σκέφτομαι αν έχουμε κάτι ανάλογα πολύτιμο και καλοφυλαγμένο στις παραδόσεις που κληρονομήσαμε και .. δεν το βρίσκω. Ο παπούς μου έλεγε όλο τον Ερωτόκριτο από στήθους. Το μόνο που επέμεινε να μάθει στα 11 παιδιά του ήταν αυτό. Κάποτε ο δάσκαλος πήγε σπίτι να του πει ότι η μικρή του κόρη, το στερνοπούλι του, είναι καλή στα γράμματα. Ο παπούς μου γέλασε περιφρονητικά και του 'πε: Ίντα λες δάσκαλε; Έντεκα κοπέλια έχω και τα δέκα μάθανε αμέσως τον Ερωτόκριτο. Μόνο αυτή δεν τον κατέχει ολόκληρο. Π' ανάθεμα τις βουλές που 'χετε οι γραμματιζούμενοι.
10:59 | 26/01/2014
Body
Θυμάμαι τη φίλη μου την Κατερίνα να αφηγείται ένα περιστατικό με μαθητή της Ά Λυκείου, στο μάθημα της Ιστορίας. Κάπου στο τέλος της χρονιάς έξαλλος, επειδή ήταν αδιάβαστος, της είπε κατάμουτρα: « Έλεος, κυρία, τόσα μαθήματα έχουμε κάνει για τον Πελοποννησιακό πόλεμο και δεν έχω καταλάβει ακόμα ποιοι είναι οι καλοί και ποιοι οι κακοί… Αυτός ο Θουκυδίδης είναι τελείως άσχετος και ξενέρωτος!». Πράγματι, το παιδί είχε δίκιο. Διαβάζεις, διαβάζεις και δεν μπορείς να πας με το μέρος κανενός. Ούτε με τους Σπαρτιάτες ούτε με τους Αθηναίους ούτε με τους συμμάχους τους. Εκεί που θαυμάζεις τον Λύσανδρο, σου προκύπτει φιλαράκι των Περσών, εκεί που συμπαθείς τον Θηραμένη ανακαλύπτεις ότι είναι προδότης και στο τέλος αυτό που σου μένει είναι ένα μεγάλο κενό γεμάτο αίμα, δολοπλοκίες, βαρβαρότητα, πολιτικές ανατροπές και σφαγές, πολλές σφαγές αμάχων και συμπολιτών. Άντε, τώρα, να καταλάβει ο μαθητής ποιον θα υποστηρίξει. Αυτός τα προηγούμενα χρόνια έμαθε για καλούς Έλληνες και για κακούς «άλλους». Συνήθισε σε μια κατάσταση «Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός». Πώς να αντιληφθεί τώρα, τον «ιστορικό υλισμό» του Θουκυδίδη… Σ΄ αυτό τον κόσμο της πόλωσης που μας έφτιαξε το «εθνικό» σχολείο και συνέχισαν τα «πατριωτικά» μίντια, χωράνε άνετα η Ρεπούση, ο Κασιδιάρης, ο Άνθιμος και ένα σωρό άλλοι «ερμηνευτές» της Ιστορίας. Δε χωράει όμως ο Θουκυδίδης, ο Χέγκελ, ο Μαρξ, ο Ένγκελς και άλλοι εκπρόσωποι της ανθρωπιστικής Ιστορίας.
19:44 | 25/01/2014
Body
Τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής επιβεβαιώνουν ό,τι σωρεύει η καθημερινή εμπειρία: το ρεύμα μετανάστευσης...
20:50 | 24/01/2014
Body
Η συνέχεια της Ιστορίας δεν είναι μόνον τα μεγάλα γεγονότα. Μας σημαδεύουν και μας συνοδεύουν τα πρόσωπα, τα κτήρια, τα πράγματα, η Μνήμη από αυτά τροφοδοτείται και πυροδοτείται μαζί. Και για να μην μοιάζει με μαθητική έκθεση τούτο το κείμενο, μιλώ ευθέως για την Βικελαία. Η κουβέντα για το αν όμορφα στέκει στην ιστορική πλατεία των Λιονταριών ή όχι, αν θα έπρεπε να ανακαινιστεί έτσι ή αλλιώς, μπροστά σε τετελεσμένα γεγονότα δεν οδηγεί πουθενά. Το θέμα είναι τώρα τι κάνουμε. Και πως το ‘’νέο’’ κτήριο άμεσα θα στεγάσει τον πλούτο της πόλης, πόσο γρήγορα θα γυρίσουν στη θέση τους βιβλία και αρχεία. Χρειάζεται να θυμίσω την δωρεά Βικέλα; Ή το αρχείο και την βιβλιοθήκη των Γεωργίου και Μαρώς Σεφέρη; Για τα βιβλία των Έλλης Αλεξίου και Μάρκου Αυγέρη; Για το αρχείο Σαραντάρη; ( και ό,τι ακόμη μπορεί να αγνοούμε;) Μαζί με αυτά θα γυρίσουν και θα βρουν στέγη στη Βικελαία όλα εκείνα που δίνουν τη συνέχεια;
09:51 | 24/01/2014
Body
Η ταχύτητα με την οποία προχωρούν τελευταία οι έρευνες της Δικαιοσύνης για τα μεγάλα και όζοντα σκάνδαλα της...
13:45 | 23/01/2014
Body
Πριν από πολλά χρόνια, δύο συνάδελφοι, ο Παναγιώτης, κομμουνιστής της τότε ανανέωσης, και ο Γιάννης, συντηρητικός της Δεξιάς, «αντιδικούσαν» στο γραφείο, καθένας με την ιδεολογία του, για το παρόν και το μέλλον του σύμπαντος κόσμου (κοινώς, έκαναν μεταξύ τους πλάκα…). «Ό,τι και να πιστεύεις Γιάννη, το μέλλον θα είναι κόκκινο!», θαύμασε με επαναστατικό οίστρο ο Παναγιώτης. Ο Γιάννης ατάραχος, χαμογελαστός: «Τι εννοείς δηλαδή, Παναγιώτη μου, ότι στο μέλλον όλοι θα πάσχουμε από δαλτονισμό;». Θυμήθηκα το περιστατικό (ήμουν παρών), το «κόκκινο μέλλον» του Παναγιώτη και τον «δαλτονισμό» του Γιάννη, τώρα που τα «κόκκινα» στεγαστικά δάνεια πρώτης κατοικίας (αλλά και τα ενυπόθηκα επιχειρηματικά) πάνε να βάψουν με άλλο «κόκκινο» το λίαν προσεχές μέλλον, καθώς η κυβέρνηση νομοθετεί και ρυθμίζει –μεταβατικά ή… αμετάβατα– υπό το κράτος ενός «δαλτονισμού», που θα τον έλεγα «δαλτονισμό του περίπου». Το οποίο «περίπου» –που το θεωρώ… σήμα κατατεθέν της εποχής– σημαίνει πως και η κυβέρνηση βολεύεται προσωρινά βάσει του ημεδαπού δόγματος «ουδέν μονιμότερον του προσωρινού», αλλά και οι εκτεθειμένοι στα «κόκκινα» δάνεια πολίτες, που με τα μνημόνια αυξάνονται και πληθύνονται ως οι κόκκοι της άμμου, διατηρούν την αγωνία της… ελπίδας ότι ίσως στο «περίπου» να υπάρχει και το «μπορεί, ποιος ξέρει…».
12:18 | 23/01/2014
Body
Κατά την διάρκεια του διαστήματος Ιανουαρίου – Μαρτίου 2013 εξήχθησαν από την χώρα μας 11.749,68 τόνοι τυροκομικών...
10:45 | 23/01/2014
