ΑΠΟΨΕΙΣ

Οι μέρες μας γέμισαν .. γκρίζο. Φταίει η κρίση, η επικαιρότητα, τα τραγικά που συμβαίνουν γύρω μας ή ίσως να φταίει κι ο τρόπος που σιγά σιγά υιοθετήσαμε ως στάση ζωής στα τεκταινόμενα. Κι όμως. Αν έχεις όρεξη να δεις το ποτήρι μισογεμάτο υπάρχουν τρανά παραδείγματα ανθρώπων, που πάλεψαν με δυσκολίες οι οποίες ξεπερνούν σε φαντασία τα απλά και καθημερινά μας προβλήματα. Ένα τέτοιο τρανό παράδειγμα εμφανίζεται σήμερα στους ελληνικούς τηλεοπτικούς δέκτες: Ο Στήβεν Χόκινς, ο διάσημος φυσικός που κυριαρχεί με τις θεωρίες του στον αιώνα μας. Σήμερα δραπετεύει για λίγο από τα εργαστήρια και την επιστήμη του και κάνει τον guest star στην κωμική σειρά «The Big Bang Theory». Ο γνωστός καθηγητής του πανεπιστημίου του Κέμπριτζ, Δρ. Στίβεν Χόκινγκ, που από πολλούς έγκυρους επιστημονικούς κύκλους, θεωρείται το «κορυφαίο μυαλό της εποχής» έχει μία ιστορία που θα μπορούσε να αποτελεί παράδειγμα κουράγιου και θάρρους για όλους μας. Στην Κρήτη νοιώσαμε ευτυχείς προ ετών όταν μας δόθηκε η ευκαιρία να δείξουμε πόσο μας ενδιαφέρει η περίπτωση αυτού του ανθρώπου. Ξαφνιάσαμε και ξαφνιαστήκαμε από το πόσοι πήγαν να δουν από κοντά έναν επιστήμονα που δεν προσφέρει ούτε διασκέδαση, ούτε εύπεπτη γνώση. Ο διάσημος φυσικός στην μοναδική του ομιλία στην Κρήτη πριν από 12 χρόνια τράβηξε σαν μαγνήτης ένα μωσαϊκό πλήθος. Δεν ήταν κατά ανάγκη μόνο φοιτητές, καθηγητές ή άνθρωποι που σχετίζονται με την Επιστήμη και την Αστροφυσική, παρά το γεγονός ότι μόνο εκείνο το κομμάτι του ακροατηρίου του ίσως κατανόησε σε όλο το μέγεθος της την ομιλία του και την σπουδαιότητά της. Πλάι όμως σε όλους αυτούς τους «σχετικούς» του είδους βρέθηκαν άνθρωποι απλοί, σπρωγμένοι από την λαχτάρα να προσθέσουν μία πολύτιμη εμπειρία στην ζωή τους: να πουν το «είμασταν κι εμείς εκεί».

Ο «Ουτιδανός» της Οδύσσειας κατάφερε αιώνες πριν -στο Ομηρικό έπος- να τυφλώσει τον γίγαντα Πολύφημο. Και το όνομά του τότε αποδόθηκε σε ένα ακόμη τρικ του πολυμήχανου Οδυσσέα. Στις μέρες μας όμως ο «κύριος Κανένας» επανακαθορίζει τους ρόλους του και διεκδικεί όλο και μεγαλύτερη σπουδαιότητα σε μία εποχή που ακόμη και τα πιο ευφάνταστα «πρωταπριλιάτικα» μπορούν εν δυνάμει να συμβούν. Αφορμή για την .. κινηματογραφική αναφορά του "Κανενός" αντλώ από τα στοιχεία της ενδιαφέρουσας δημοσκόπησης για τα δημοτικά μας πράγματα στο Ηράκλειο και θα .. εξηγηθώ στη συνέχεια για το πως έφτασα σε τέτοιους συνειρμούς. Αλλά ας μείνουμε στην υπόθεση του " Κυρίου Κανενός". Το σενάριο της ταινίας του Πάρι Κασιδόκωστα έκανε θραύση στην Αμερική, ακριβώς επειδή βάσισε το στόρι του στην άνοδο της ασημαντότητας. Ο πρωταγωνιστής του έργου, Κέβιν Κόστνερ, ξαφνικά βρίσκεται να καθορίζει την μοίρα ενός ολόκληρου έθνους. Οι εκλογές στις ΗΠΑ κρέμονται από μια κλωστή, ή καλύτερα από μια ψήφο και εκείνος, ένας βαριεστημένος ασήμαντος ψηφοφόρος, αδιάφορος για τα κοινά και απρόθυμος να ασκήσει καν το εκλογικό του δικαίωμα βρίσκεται σε ρόλο ρυθμιστή του πολιτεύματος και της τελικής εκλογής. Γύρω του στήνεται τάχιστα ένα ιδιότυπο προεκλογικό γαϊτανάκι με τους δύο υποψηφίους για την προεδρία της υπερδύναμης, να ξεπουλούν σωρηδόν θέσεις και προγράμματα, προκειμένου να υφαρπάξουν την ψήφο του. Κ ο «κύριος Κανένας» συνειδητοποιεί σταδιακά πως -καίτοι τυχαίος και αποτυχημένος- μπορεί ξαφνικά να .. αλλάξει τον κόσμο. Τον θυμήθηκα συνειρμικά επιχειρώντας μία .. άλλη ανάγνωση στην δημοσκόπηση που ανακοινώθηκε στο ekriti.gr για τον Δήμο Ηρακλείου. Η διάθεσή μου δεν είναι να σταθώ στα ονόματα των υποψηφίων ούτε στα ποσοστά τους. Με ενδιαφέρει όμως ο … Ουτιδανός. Εκείνο το ποσοστό δηλαδή, που ενώ το ρωτούν “πόσο σας ενδιαφέρουν οι εκλογές στο Δήμο σας” απαντά «ελάχιστα» ή «καθόλου». Αυτοί οι άνθρωποι ξεπερνούν στατιστικά κάθε .. φαντασία. Φτάνουν το 45% των ερωτηθέντων, παρά κάτι δηλαδή, οι μισοί περίπου. Εν ολίγοις, ο ένας στους δύο, σε αναγωγές κατά προσέγγιση. Ομολογώ πως πασχίζω να καταλάβω το κίνητρό τους. Kαι συνάμα σκέφτομαι πως αν ήμουν υποψήφιος, αυτό το ποσοστό θα με προβλημάτιζε. Με προβληματίζει εξίσου άλλωστε, κι ως συνδημότη τους. Κι αν η απογοήτευση από την πολιτική και τους πολιτικούς είναι επαρκής εξήγηση για την πανελλαδική αποχή ή την αδιαφορία ... πότε, πως και γιατί ... "πέρασε" η ίδια λογική στην Τοπική Αυτοδιοίκηση; Κι αν πολλοί έλληνες δεν νοιάζονται για το ποιός διαμένει στο Μαξίμου, ίσως κάποτε -με δυσκολία- το χωνέψω. Όμως το να μην ενδιαφέρονται σε τέτοιο οι δημότες για το ποιός θα διαχειριστεί τις τύχες της πόλης, είναι ένα "φρέσκο" φαινόμενο που χρίζει διερεύνησης.

Δεν πρόκειται για την πόλη της Παλαιάς Διαθήκης, τη Χαναάν αλλά για τη πεδιάδα της Μεσσαράς, στο νότο του νομού...

Την περίμενα αρκετή ώρα στον διάδρομο. Αναλογιζόμουν φουρκισμένα πόσο κυνηγητό χρειάστηκε σε τηλέφωνα και αναβληθέντα ραντεβού μέχρι να οριστεί επιτέλους αυτή η συνέντευξη. Πολυάσχολη γαρ η μανταμίτσα, αλλά εν μέρη δικαιολογημένη ένεκα των ημερών. Και επιτέλους κάνει θριαμβευτική είσοδο!! Σαν σταρ του σινεμά. Με διάφανο νεκλιζέ και σκέρτσο διάχυτο σε κάθε κίνηση. Μου βουτάει χαριτωμένα το χέρι, λέει κάτι συγνώμες στα γρήγορα και με θρονιάζει απέναντί της στο σαλονάκι. Αμήχανα παρατηρώ το διάφανο της ενδυμασίας. "Γυάλινη" εντελώς. Και ξεκινώ με την πρώτη μου αυτή σκέψη: - Εντυπωσιακές οι ενδυματολογικές προτιμήσεις σας. Σας αρέσει να μας πλανεύετε με .. διαφάνειες;