Η καλή συνάδερφος Άννα Κωνσταντουλάκη το διάβασε και το μετέφερε στο facebook. Το είδα λοιπόν εκεί και δεν σκοπεύω να παραστήσω την .. άναυδη. Στην Ελλάδα για χρόνια η "αγαπημένη" μας έκφραση ήταν το "πέφτω από τα σύννεφα", μέχρι που πράγματι πέσαμε κι ακόμη να .. προσγειωθούμε. Το θέμα αφορά στην εργασιακή ζούγκλα που στήνουν η κρίση και τα μνημόνια γύρω μας. Τα κεκτημένα δικαιώματα όλων μας αποτελούν .. ιστορία μακρινή, όπως η χθεσινή επέτειος, μόνο που κανείς δεν θα μοιράσει πια .. προσκλήσεις για να μας φρεσκάρει τις μνήμες. Το χειρότερο ίσως είναι πως στον εργασιακό μεσαίωνα επιστρέψαμε αμαχητί. Με την αγωνία για μία (εργασιακή) θέση στον ήλιο, παραδώσαμε ωράρια, συμβάσεις, ασφαλιστικά δικαιώματα, επιδόματα κι ό,τι άλλο κατέκτησε η ανθρωπότητα τα τελευταία χρόνια της με κόπους και μάχες.
Όμως αυτό που αναδημοσιεύεται σήμερα στον Ευρωπαϊκό Τύπο ελπίζω πως δεν το 'χουμε ζήσει ακόμη στην Ελλάδα. Ένα απίστευτο .. talent show, σαν κι αυτά που γεμίζουν τους τηλεοπτικούς μας δέκτες, σε βαθμό που να εθιστούμε τόσο ώστε να μη μας ενοχλεί πια όταν το βιώνουμε στην πραγματικότητα μας. Μία νέα κι απελπισμένη για δουλειά κοπέλα σε μία άλλη χώρα του Ευρωπαϊκού Νότου, την Ισπανία, μπήκε σε μία .. ανθρωποφάγο αρένα για να καταφέρει να κερδίσει μία απλή θέση εργασίας σε κάποιο πολυκατάστημα. Δεν της ζητήθηκαν ούτε γνώσεις ιδιαίτερες, ούτε δεξιότητες (με την έννοια του καλού μάρκετινγκ ή της επικοινωνίας) της ζήτησαν μόνο να .. πατήσει επί πτωμάτων. Και κυρίως να καταρρακώσει όση αξιοπρέπεια διαθέτει ένας άνθρωπος που αναζητά μία δουλειά για να πορευτεί στη ζωή του. Με αντίτιμο μία απλή θέση πωλητή, η κοπέλα αυτή (μαζί με πολλούς συνομηλίκους της) εξαναγκάστηκε σε απίστευτους εξευτελισμούς. Χαρακτηριστικό είναι πως έφτασαν μέχρι και να τους πετάξουν ένα 50ευρω για να δουν ποιός θα καταφέρει να επικρατήσει της μάχης και να το αποσπάσει από τους άλλους.
Η Κλέο Αλμάνσα κηρύχθηκε το πρόσωπο του ισπανικού facebook της περασμένης εβδομάδας, γιατί έγραψε την ιστορία της στο διαδίκτυο και δημοσιοποίησε τα όσα αμίμητα της συνέβησαν. Το τραγικό της ιστορίας είναι πως οι .. συναγωνιστές της, υπέστησαν όλον αυτό τον εξευτελισμό και δεν τόλμησαν καν να διαμαρτυρηθούν. Αναδημοσιεύω την ιστορία της Κλεό Αλμόνσο από την Εφημερίδα των Συντακτών .
Μ.Κ.
‘’Καλημέρα’’ είπα στον εαυτό μου και μπήκα στο αυτοκίνητο να έρθω στη δουλειά. Στον δρόμο όμως, σκεφτόμουν κάτι που σκέφτομαι εδώ και πολύ καιρό. Πως θα μπορέσει τελικά αυτή η γενιά, η γενιά μου, να σηκωθεί ξανά στα πόδια της; Τι πρέπει να κάνουν οι φίλοι μου και οι γνωστοί μου για να βρουν δουλειά; Είμαι από τους ελάχιστους στην παρέα που εργάζονται κι έχουν την χαρά να δουλεύουν πάνω σε αυτό που σπούδασαν και αγαπούν. Δεν μου ήρθε στα καλά καθούμενα όλο αυτό. Το πρωί καθώς ερχόμουν στη δουλειά με πήρε τηλέφωνο ένας πολύ καλός φίλος για να μου πει ότι για άλλη μία φορά, το τηλέφωνο για να τον καλέσουν σε δουλειά δε χτύπησε ποτέ κι ότι σκέφτεται πολύ σοβαρά να τα παρατήσει. Ψάχνει εδώ και τρία χρόνια για μια δουλειά! Τρία χρόνια! Και μέσα σε αυτά τα τρία χρόνια, το μόνο που κατάφερε να κάνει είναι να εργαστεί για 2 μήνες σε ένα πρατήριο υγρών καυσίμων επειδή κάποιος υπάλληλος είχε χτυπήσει στο πόδι και δενπ'ηρε αναρρωτική προσωρινά. Αλλά τι; Σώζεται η κατάσταση με αυτούς τους δύο μήνες ή μήπως πήρε 1.000 ευρώ μισθό (που τέτοιες τύχες πια) για να έχει να περάσει και τις επόμενες ημέρες που θα έμενε χωρίς δουλειά; Με φανερή την κούραση τόσο στο σώμα του όσο και στην ψυχολογία του, ο Κώστας λίγο πολύ μου είπε ότι ζει σε μία χώρα που δεν τον αφήνει να ανοίξει τα φτερά του. Τι του λες τώρα; Αυτό το κλισέ ‘’υπομονή κι όλα θα φτιάξουν’’; Μα τώρα πρέπει να φτιάξουν! Τρία χρόνια είναι άνεργος. Είναι 28 χρονών και τον συντηρούν οι γονείς του. Πόσο να περιμένει ένας νέος άνθρωπος για να δει λίγη εξέλιξη στη ζωή του; Πτυχιούχος Πολιτικός Μηχανικός είναι κι όμως …
Τηλε-διαβεβαιώσεις έδωσαν αρμόδια στελέχη της Αμερικανικής Κυβέρνησηςκαι Αμερικανοί εμπειρογνώμονες στην Ελληνική...
Ενα από τα πλέον κρίσιμα «στοιχήματα» της χώρας μας στην προσπάθειά της να ανακάμψει οικονομικά και να σταθεί πάλι...
Μετά την επιστροφή από τον πρωινό περίπατο, τον δεύτερο καφέ και την πρώτη ανάγνωση –πέρασμα– εφημερίδων. Τα λέγαμε παλιά, τότε που ήμασταν νέοι, με τον Αλέκο Αργυροκαστρίτη, που έμεινε για πάντα νέος, αφού σκοτώθηκε μόλις στα τριάντα του. Λέγαμε πως, όπως οι θρήσκοι έχουν πρώτο τους μέλημα την ημέρα την πρωινή προσευχή, έτσι κι εμείς, οι άθρησκοι, έχουμε για πρωινή προσευχή την ανάγνωση των πρωινών εφημερίδων· τότε οι πρωινές εφημερίδες δεν έβγαιναν στα περίπτερα την ίδια ώρα με τις απογευματινές, όπως γίνεται σήμερα, τυπώνονταν και κυκλοφορούσαν με διαφορά ωρών! Αρα η διάκριση ανάμεσα σε εφημερίδες πρωινές και απογευματινές ήταν ουσιαστική. Στον περίπατο με προσπέρασε –είδα μόνο τα οπίσθια, αλλά ήταν αρκετά!– νεαρή δορκάς: ψηλή, πάνω από ένα ογδόντα, λυγερή, σφριγηλή, εύτορνος και καλλίπυγος, όπως έγραφαν οι παλαιότεροι. Πάνινα παπούτσια εμπριμέ χωρίς κάλτσες, κολάν μαύρο, σφιχτό που να αναδεικνύει ευεργετικά για τον θεατή τις καμπύλες, μπουφάν κόκκινο, μαλλί μαύρο λίγο πιο χαμηλά από τον αυχένα. Μπήκαμε σχεδόν μαζί στην Πανεπιστημιούπολη. Κάπου εκεί με προσπέρασε και στην ελεύθερη άσφαλτο πήρε να καλπάζει αγέρωχα! Ασφαλώς και την παρακολούθησα, από τις φτέρνες, καθώς τις ανασήκωνε ανάγλυφα στον διασκελισμό, μέχρι τη λευκή κουκούλα του κόκκινου μπουφάν, καθώς ανέμιζε παράλληλα και συγχρόνως με τα μαλλιά της. Θα ’μουν ηλίθιος αν δεν την παρακολουθούσα. Την παρακολούθησα καμιά τρακοσαριά μέτρα, μέχρι την πρώτη στροφή, μετά χάθηκε.
Ένας έλληνας γιατρός (διευθυντής Ουρολογίας στο Imperial College) ο Ευάγγελος Μαζάρης ήταν παρών στην ομιλία του υπουργού...
Η αυλαία της Ιntourmarket, της δεύτερης μεγαλύτερης τουριστικής έκθεσης στη Ρωσία, έπεσε σήμερα το απόγευμα, αφήνοντας τους...
Mετά την άρνηση αρκετών χωρών (Αλβανία Βελγίου ,Νορβηγία κ.α.), να καταστρέψουν στο έδαφος τους τα Συριακά χημικά όπλα ,η...
Μεγάλη συζήτηση γίνεται εδώ και πολύ καιρό, σε αμφότερες τις πλευρές του Ατλαντικού, εάν και κατά πόσον τα μελλοντικά...
Γειά σας !! Ονομάζομαι "Πλούτο" και είμαι .. δημότης Ηρακλείου. Νιώθω την ανάγκη να ζητήσω την .. προσοχή σας και να σας ξεναγήσω (σύντομα μην ανησυχείτε) στη ζωή μου και στην πόλη μου. Θα κάνω προσπάθεια να αφήσω τους συναισθηματισμούς κατά μέρος και να μιλήσω την στυγνή γλώσσα των γεγονότων. Έμεινα .. άστεγος προ καιρού. Καλά μην τρομάζετε, δεν είναι πια τόσο τραγικό να είσαι άστεγος. Πασχίζω να λέω πως θυμάμαι "αμυδρά" την ζωή στο σπίτι μου, για να προσαρμοστώ στην νέα μου πραγματικότητα. Καμιά φορά βέβαια στα δύσκολα, ασυναίσθητα γεμίζω από "σπιτίσιες" αναμνήσεις. Θυμάμαι το ξύλινο σπιτικό μου στην άκρη του κήπου. Τα χορταστικά γεύματα και τα χαϊδολογήματα, τα γέλια των παιδιών του σπιτιού όταν έτρεχαν γύρω μου. Αλλά μετά συνειδητοποιώ πόσο μακρινό παρελθόν είναι αυτές οι .. ιστορίες και προσγειώνομαι. Πάμε στο σήμερα: Οι μέρες μου είναι πιο δύσκολες λόγω κρίσης. Περιφέρομαι τα πρωϊνά σε δρόμους και πλατείες, αναζητώντας άλλοτε λίγο φαγητό, άλλοτε μία γωνιά να ξαπλώσω στον ήλιο κι άλλοτε ένα απάνεμο μέρος να κοιμηθώ. Παρατηρώ με λύπη πόσο στωικός έγινα εγώ λόγω κρίσης και πόσο οξύθυμοι αντίθετα γίνατε όλοι εσείς. Εισπράττω καθημερινά τον θυμό, τις φωνές σας, κάποιες φορές την εχθρική σας συμπεριφορά ενώ -δεν θέλω να σας το κρύψω- βλέπω συχνά ακόμη και το πως δολοφονείτε τους ομοίους μου εν ψυχρώ. Ξέρετε, κάποτε όταν εγώ και τα φιλαράκια μου περνούσαμε το δρόμο -σαν μία άγραφη συμφωνία να υπήρχε- σταματούσατε με τα αυτοκίνητα και μας δίνατε προτεραιότητα. Ή έστω κόβατε ταχύτητα και προσέχατε μη μας χτυπήσετε. Στα δικά μας μάτια αυτό λεγόταν "ανθρώπινος πολιτισμός": ο τρόπος που σεβόσαστε το δικαίωμά μας να συνυπάρχουμε με σας. Ε λοιπόν, τις προάλλες στο πάρκο τα φιλαράκια μου είπαν: Μάγκα, ανθρώπινος πολιτισμός .. τέλος. Η ρόδα του αυτοκινήτου μαρσάρει και περνάει πάνω σου πριν πεις "κύμινο". Κι ελάτε τώρα στη θέση μου. Μας βάλατε στα ωραία σας σπίτια, μας καλομάθατε σε λουράκια, χάδια και πλούσια σε βιταμίνες γεύματα. Και μόλις άρχισε να πηγαινοέρχεται αυτή η .. Τρόικα, ανοίξατε τις πόρτες και μας πετάξατε στο ...
Ο κόσμος μας ο πραγματικός, ο σκληρός, ο λαϊκίστικος - κατά το ρηθέν του συρμού - και ο άλλος ο γυάλινος, ο απαλλαγμένος...