Ίσως είδατε τα παιδιά στο κέντρο της πόλης του Ηρακλείου σήμερα. Το θέαμα δεν ξαφνιάζει πια. Μία ακόμη κινητοποίηση. Γίνονται τόσες κάθε μέρα. Μόνο που αυτά τα παιδιά είναι οι μαθητές του μοναδικού Ευρωπαϊκού Σχολείου της χώρας μας, εκείνου που χρόνια πριν κάποιοι επέλεξαν να στεγαστεί στο Ηράκλειο, θεωρώντας πως εδώ υπάρχει υποδομή, κουλτούρα και έμψυχο υλικό για να δοκιμαστεί μία διαφορετική παιδαγωγική προσέγγιση στη γνώση.
Αυτά τα παιδιά ξεκίνησαν την σχολική τους χρονιά φέτος περιμένοντας ... email στον υπολογιστή τους. Στην αρχή το περίμεναν για να μάθουν -μετά τον καθιερωμένο αγιασμό- πότε θα μπορέσουν να ξαναπάνε στο σχολείο τους. Μετά περίμεναν να βρεθούν οι καθηγητές (συμβασιούχοι οι περισσότεροι) για να καλυφθούν τα κενά της διδασκαλίας. Τώρα .. κουράστηκαν να περιμένουν και βγήκαν στους δρόμους, παλεύοντας να μας δείξουν πως το σχολείο τους δεν πρέπει να κλείσει. Όχι απλά γιατί είναι "Ευρωπαϊκής Παιδείας" αλλά γιατί η Ευρώπη .. είναι απότοκο της Ελληνικής Παιδείας. Γιατί είναι παραπάνω από αναγκαίο στον τόπο που γέννησε την Ευρώπη να υπάρχουν σχολεία ανοιχτών οριζόντων και να προστατευθούν ως επένδυση στον πολιτισμό και στην μάθηση για να μείνουν αλώβητα από την κρίση και την γενικότερη ένδεια.
Ο τόπος μας ίσως καταφέρει να αντέξει τα μνημόνια, τις οικονομικές επιτηρήσεις, την συμπίεση των εισοδημάτων, την ανεργία, τους φόρους, την κατήφεια και τη μιζέρια. Τις .. εκπτώσεις και την κατρακύλα της παιδείας των νέων ανθρώπων του όμως δεν θα τις αντέξει. Οι τελευταίες γενιές έμαθαν να στερούνται και να υπομένουν για να προσφέρουν όλο το "οξυγόνο" της μάθησης στους επόμενους. Αν αυτό το στοιχείο κοπεί, τότε ο τόπος μας δεν έχει ελπίδα.
Ο καλός συνάδερφος Ανδρέας Ζαμπούκας έγραφε χθες για το σχολείο αυτό: Το σχολείο του Ηρακλείου είναι ένα στοίχημα που πρέπει να κερδηθεί. Όχι για να μπει απλά τάξη σε ένα ακόμα ελληνικό σχολείο, αλλά γιατί είναι το μοναδικό ελληνικό ευρωπαϊκό σχολείο! Είναι το σχολείο που συνυπάρχει η εθνική με την ευρωπαϊκή κουλτούρα, που «συστεγάζονται» ο Σολωμός με τον Γκαίτε, ο Σοφοκλής με τον Σαίξπηρ, ο Βενιζέλος με τον Ντε Γκωλ, ο γιατρός Παπανικολάου με τον Ζακόμπ. Είναι ο χώρος που μπορεί να «χτιστεί» ο Ευρωπαίος πολίτης, απαλλαγμένος από τα βαρίδια του συμπλέγματος και της απομόνωσης.
O τραγουδοποιός Διονύσης Σαββόπουλος χρόνια πριν είχε αφηγηθεί μία όμορφη παραβολή. Αφορούσε στις μέρες της Δημιουργίας και στη σκέψη του Θεού. Με τον μοναδικό τρόπο –που οι καλοί παραμυθάδες διαθέτουν- σε έπειθε πως ο Πλάστης έφτιαξε σαν καλός μάστορας τη γη και έπειτα μπήκε στον κόπο να μοιράσει τα ... οικόπεδά της. Στο νου Του όμως είχε ήδη να κρατήσει το καλύτερο κομμάτι της για … τα γεράματά Tου. Έβαλε λοιπόν, τους λαούς στη σειρά και βάλθηκε να τους μοιράζει χώρες και κομμάτια από τη δημιουργία Του. Στους συνεπείς και πειθαρχημένους ανήκαν οι Γερμανοί, οι Φιλανδοί, οι Άγγλοι ίσως και οι Γάλλοι. Προσήλθαν άπαντες άμεσα και μπήκαν πειθήνια στη σειρά. Από την άλλη, αυτά τα ιδιάζοντα όντα, οι Έλληνες, με κάτι άσχετο είχαν καταπιαστεί μάλλον και δεν πρόλαβαν να παραλάβουν ... χώρα εγκαίρως. Τέλειωσε, λοιπόν ο Παντοκράτορας τη μοιρασιά του και πάνω που ικανοποιημένος έτριβε τα χέρια του και ετοιμαζόταν να αποσυρθεί στο οικοπεδάκι του, στη Μεσόγειο, νασου κι εμφανίζονται ασθμαίνοντας οι ... αλλοπαρμένοι Έλληνες. - Που είσασταν τέκνα μου εσείς? (υποθέτω στο περίπου πως τους είπε ο Μεγαλοδύναμος). Κάτι δικαιολογίες ψέλλισαν εκείνοι αλλά η ουσία ήταν πως οι άνθρωποι είχαν μείνει χωρίς τόπο και δίχως στέγη. Τι να σου κάνει ο Φιλέσπλαχνος και Ελεήμων που τους συμπάθησε όπως τους είδε (λίγο καταφερτζήδες και λίγο πολυμήχανους) και εν τέλει σκέφτηκε … ας πάει και το παλιάμπελο. Μόνο που αντί για παλιάμπελο του ‘χε απομείνει εκείνο το «φιλετάκι», που λέγαμε πως κρατούσε για τον Εαυτό του. Πήρε, λοιπόν, το ύφος Του το αυστηρό και τους το έδειξε:
«Τα όνειρα μου κόκκινα τα όνειρά μου άσπρα..» φαίνεται να σκεφτόταν ο νέος όταν έδινε πανελλήνιες χωρίς να υπολογίζει...
.Μια ξεχωριστή υποψηφιότητα μέσα από την Αυτοδιοίκηση αποτελεί η συμμετοχή του Θωμά Γαβαλά στο ψηφοδέλτιο του...
Η καλή συνάδερφος Άννα Κωνσταντουλάκη το διάβασε και το μετέφερε στο facebook. Το είδα λοιπόν εκεί και δεν σκοπεύω να παραστήσω την .. άναυδη. Στην Ελλάδα για χρόνια η "αγαπημένη" μας έκφραση ήταν το "πέφτω από τα σύννεφα", μέχρι που πράγματι πέσαμε κι ακόμη να .. προσγειωθούμε. Το θέμα αφορά στην εργασιακή ζούγκλα που στήνουν η κρίση και τα μνημόνια γύρω μας. Τα κεκτημένα δικαιώματα όλων μας αποτελούν .. ιστορία μακρινή, όπως η χθεσινή επέτειος, μόνο που κανείς δεν θα μοιράσει πια .. προσκλήσεις για να μας φρεσκάρει τις μνήμες. Το χειρότερο ίσως είναι πως στον εργασιακό μεσαίωνα επιστρέψαμε αμαχητί. Με την αγωνία για μία (εργασιακή) θέση στον ήλιο, παραδώσαμε ωράρια, συμβάσεις, ασφαλιστικά δικαιώματα, επιδόματα κι ό,τι άλλο κατέκτησε η ανθρωπότητα τα τελευταία χρόνια της με κόπους και μάχες. Όμως αυτό που αναδημοσιεύεται σήμερα στον Ευρωπαϊκό Τύπο ελπίζω πως δεν το 'χουμε ζήσει ακόμη στην Ελλάδα. Ένα απίστευτο .. talent show, σαν κι αυτά που γεμίζουν τους τηλεοπτικούς μας δέκτες, σε βαθμό που να εθιστούμε τόσο ώστε να μη μας ενοχλεί πια όταν το βιώνουμε στην πραγματικότητα μας. Μία νέα κι απελπισμένη για δουλειά κοπέλα σε μία άλλη χώρα του Ευρωπαϊκού Νότου, την Ισπανία, μπήκε σε μία .. ανθρωποφάγο αρένα για να καταφέρει να κερδίσει μία απλή θέση εργασίας σε κάποιο πολυκατάστημα. Δεν της ζητήθηκαν ούτε γνώσεις ιδιαίτερες, ούτε δεξιότητες (με την έννοια του καλού μάρκετινγκ ή της επικοινωνίας) της ζήτησαν μόνο να .. πατήσει επί πτωμάτων. Και κυρίως να καταρρακώσει όση αξιοπρέπεια διαθέτει ένας άνθρωπος που αναζητά μία δουλειά για να πορευτεί στη ζωή του. Με αντίτιμο μία απλή θέση πωλητή, η κοπέλα αυτή (μαζί με πολλούς συνομηλίκους της) εξαναγκάστηκε σε απίστευτους εξευτελισμούς. Χαρακτηριστικό είναι πως έφτασαν μέχρι και να τους πετάξουν ένα 50ευρω για να δουν ποιός θα καταφέρει να επικρατήσει της μάχης και να το αποσπάσει από τους άλλους. Η Κλέο Αλμάνσα κηρύχθηκε το πρόσωπο του ισπανικού facebook της περασμένης εβδομάδας, γιατί έγραψε την ιστορία της στο διαδίκτυο και δημοσιοποίησε τα όσα αμίμητα της συνέβησαν. Το τραγικό της ιστορίας είναι πως οι .. συναγωνιστές της, υπέστησαν όλον αυτό τον εξευτελισμό και δεν τόλμησαν καν να διαμαρτυρηθούν. Αναδημοσιεύω την ιστορία της Κλεό Αλμόνσο από την Εφημερίδα των Συντακτών . Μ.Κ.
/[…] /Όμως /η αδικία, όσο να κάμη η αντρεία, νικιέται,// […]/ /[…] Ότι η δυστυχής πατρίδα ποτέ δεν είδε πατρική...
Γιάννης Μιχελογιαννάκης : O Θάνατος του Φαρμακοποιού.
“Αφού μου αρέσει να γαζώνω στη ραπτομηχανή και να στενεύω τα ρούχα της μαμάς μου, γιατί όλοι μου λένε να γίνω...
.... Παραδοσιακά τα εστιατόρια στις μεγάλες αστικές πόλεις της Δύσης, αποτελούσαν μια συλλογή από δημόσιες ...
Ήρθε η ώρα πάλι να εκφράσω τις ευχαριστίες μου, την απογοήτευση μου, την αθλιότητα μου, την ελπίδα μου, ψηφίζοντας την...
Η μέρα μας -κι ίσως κι αρκετές που θα ακολουθήσουν- ανήκει σ' αυτό που συνέβη στο Αρκάδι. Μία μάζωξη που ξεπέρασε σε παλμό και όγκο κάθε προσδοκία. Για τα χημικά. Για το μέλλον μας. Όχι της Κρήτης μόνο και της Μεσογείου, αλλά του πλανήτη ολόκληρου. Είναι μάλλον άμεσα συνυφασμένο με το "κρητικό παράδοξο": τον δυσερμήνευτο δηλαδή τρόπο που ο τόπος μας ανέχεται στωικά τους πάντες και τα πάντα, μα όποτε ανά τους αιώνες χρειάζεται να ορθώσει ανάστημα, το κάνει σαν .. έτοιμος από χρόνια. Η σημερινή συγκέντρωση στο Αρκάδι απέδειξε πως η ιστορική συνέχεια αυτού του .. αρχέγονου ενστίκτου των Κρητικών δεν χάθηκε, ούτε στην διάρκεια της οικονομικής κρίσης. Επιτρέψτε μου να επιμείνω σ' αυτήν την παράξενη ανεκτικότητα, που θαρρώ πως γλυκαίνει αλλιώτικα εμάς τους κρητικούς. Και στην διορατικότητα μας. Στον τρόπο που πεισμώνουμε μόλις ξεχωρίσουμε το ουσιώδες από τα ανούσια. Ίσως ο ιστορικός του μέλλοντος να μην το καταγράψει στα επίσημα κιτάπια του, όμως η σύγχρονη ιστορία μας είναι γεμάτη από γεγονότα καθοριστικής σημασίας, που το σοφό κριτήριο των κρητικών ξεχώρισε κι αγκάλιασε αμέσως.Τρανό παράδειγμα χρόνια πριν η κηδεία του Καζαντζάκη. Τότε που ο τόπος και οι άνθρωποι του -κόντρα στα επίσημα "πρέπει"- έθαψαν και θρήνησαν με την προσήκουσα τιμή τον μεγάλο νεκρό της Κρήτης. Την σοβαρότητα του γεγονότος για τη ιδιοσυγκρασία των κρητικών μόνο όποιος βλέπει την συνέχεια των πραγμάτων εδώ, μπορεί να την καταλάβει.