Το κουδούνι χτύπησε. Οι μαθητές, άλλοι με πολύ αργό βήμα κι άλλοι με όρεξη για μάθημα μπήκαν στις αίθουσες. Αυτός ο μικρός όμως διάλογος μου έμεινε γιατί θυμήθηκα εμένα. Θυμήθηκα πόσα πρωινά του Σαββάτου είχε περάσει στο φροντιστήριο όταν οι άλλοι πήγαιναν βόλτα στο χωριό.

Δεν παραπονιέμαι σε καμία περίπτωση για τα πρωινά που έχασα όντας στο μάθημα. Παραπονιέμαι περισσότερο για το ότι οι μαθητές στην Ελλάδα είναι καταδικασμένοι να τρώνε τα καλύτερα χρόνια της ζωής τους στα θρανία επειδή το εκπαιδευτικό σύστημα είναι αυτό που είναι. Σε καμία περίπτωση βέβαια δεν φταίνε οι καθηγητές στα δημόσια σχολεία. Κάνουν κι εκείνοι ότι μπορούν μέσα σε 45 λεπτά. Αλλά όταν μία σχολική αίθουσα έχει πάνω από 25 μαθητές, είναι πολύ εύκολο να γίνει χαλασμός Κυρίου και το κουδούνι να χτυπήσει πριν καν το καταλάβεις.

Το ερώτημα είναι απλό: Γιατί να γίνεται όλο αυτό; 

του Γιώργου Ι. Παπαδάκη

---

Το παρόν άρθρο δημοσιεύεται στο ekriti και υπόκειται στους νόμους περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του καθ’ οιονδήποτε τρόπο χωρίς την απαραίτητη παραπομπή (link) στην ιστοσελίδα που το δημοσίευσε.