Πούτιν: Είμαστε έτοιμοι για ειρηνευτικές συνομιλίες με την Ουκρανία

Η Ρωσία είναι έτοιμη να επανεκκινήσει τις ειρηνευτικές συνομιλίες με την Ουκρανία στη βάση των συμφωνιών και των προτάσεων που διαμορφώθηκαν κατά τις διαπραγματεύσεις στην Κωνσταντινούπολη τo 2022, δήλωσε ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με μέλη της κυβέρνησης.

Παράλληλα, αναφέρθηκε και σε άλλα τρία σημεία σταθμούς στη βάση των οποίων είναι πρόθυμος να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και αφορούν: όσα συμφωνήθηκαν στη συνάντηση με τον Τραμπ στην Αλάσκα, στην κατάσταση στο πεδίο αλλά και στην ομιλία του στο Υπουργείο Εξωτερικών τον Ιούνιο του 2024.

Ο Ρώσος ηγέτης τόνισε, όπως μεταδίδει το ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων TASS, ότι «η Μόσχα εξακολουθεί να υποστηρίζει μια διπλωματική λύση στη σύγκρουση, εφόσον ληφθούν υπόψη οι όροι και οι συμφωνίες που έχουν ήδη συζητηθεί μεταξύ των δύο πλευρών».

Η συμφωνία της Κωνσταντινούπολης

Κατά τη διάρκεια εκείνης της συνάντησης, το 2022, στην Κωνσταντινούπολη, οι δύο πλευρές συμφώνησαν σε ένα κοινό ανακοινωθέν.

«Οι Ουκρανοί είχαν συντάξει το μεγαλύτερο μέρος του εκείνου του ανακοινωθέντος, υπό τον τίτλο “Βασικές διατάξεις της Συνθήκης για τις Εγγυήσεις Ασφαλείας της Ουκρανίας”, και οι Ρώσοι αποδέχθηκαν προσωρινά την ιδέα να το χρησιμοποιήσουν ως πλαίσιο για μια Συνθήκη», γράφουν οι Σάμιουελ Τσάραπ και Σεργκέι Ραντσένκο στο περιοδικό Foreign Affairs, επικαλούμενοι ως πηγή ανθρώπους που συμμετείχαν στις συνομιλίες της Κωνσταντινούπολης.

Σύμφωνα με τις βασικές παραμέτρους όσων είχαν συμφωνηθεί ως πλαίσιο στην Κωνσταντινούπολη: Η Ουκρανία θα έμπαινε σε ένα καθεστώς μόνιμης ουδετερότητας και δεν θα αποκτούσε ποτέ πυρηνικά όπλα. Δεν θα έμπαινε σε στρατιωτικές συμμαχίες και δεν θα φιλοξενούσε ξένες στρατιωτικές βάσεις ή ξένα στρατεύματα στο έδαφός της. Ως πιθανές εγγυήτριες δυνάμεις, παρουσιάζονταν τα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών (ΗΠΑ, Κίνα, Γαλλία, Ρωσία, Ηνωμένο Βασίλειο) μαζί με τον Καναδά, τη Γερμανία, το Ισραήλ, την Ιταλία, την Πολωνία και την Τουρκία.

Σύμφωνα με όσα είχαν (προ)συμφωνηθεί τότε στην Κωνσταντινούπολη, εάν η Ουκρανία δεχόταν επίθεση και ζητούσε βοήθεια, τότε όλες οι εγγυήτριες δυνάμεις θα ήταν υποχρεωμένες, ύστερα από διαβουλεύσεις με την Ουκρανία και μεταξύ τους, να της παράσχουν βοήθεια προκειμένου να αποκαταστήσει την ασφάλειά της, μέσα από κινήσεις οι οποίες παρουσιάζονταν μάλιστα κατά τρόπο πολύ συγκεκριμένο: επιβάλλοντας ζώνη απαγόρευσης πτήσεων, στέλνοντας όπλα στους Ουκρανούς και επεμβαίνοντας άμεσα υπέρ της Ουκρανίας με δικές τους στρατιωτικές δυνάμεις.

Παράλληλα ωστόσο, θα παρέμενε ανοιχτός ο δρόμος του Κιέβου προς ένταξη στην Ε.Ε., με τις εγγυήτριες δυνάμεις, της Ρωσίας συμπεριλαμβανομένης, να «επιβεβαιώνουν ρητά την πρόθεσή τους να διευκολύνουν την ένταξη της Ουκρανίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση».

Ειδικά στην περίπτωση της Ρωσίας, που είχε το 2013 πιέσει τον Γιανουκόβιτς να αποχωρήσει από μια απλή συμφωνία σύνδεσης με την Ε.Ε., κάτι τέτοιο θα ήταν, βέβαια, εξαιρετικά εντυπωσιακό.

Κατά τα λοιπά, σύμφωνα με το ανακοινωθέν της Κωνσταντινούπολης, Ρώσοι και Ουκρανοί συμφωνούσαν και σε κάτι άλλο: να επιδιώξουν να επιλύσουν ειρηνικά τη διαφορά τους για την Κριμαία μέσα σε μια περίοδο δέκα έως 15 ετών.

Σε δηλώσεις που έκανε στις 29 Μαρτίου, αμέσως μετά την ολοκλήρωση των συνομιλιών στην Τουρκία, ο επικεφαλής της ρωσικής αντιπροσωπείας, Βλαντίμιρ Μεντίνσκι, είχε παρουσιαστεί αισιόδοξος, θεωρώντας πιθανή την υπογραφή μιας Συνθήκης Ειρήνης από τους κ.κ. Πούτιν και Ζελένσκι στο πλαίσιο κάποιας Συνόδου Κορυφής που θα ακολουθούσε.

Εν τω μεταξύ, η Ρωσία είχε εγκαταλείψει τις προσπάθειές της να καταλάβει το Κίεβο και απέσυρε τις δυνάμεις της από ολόκληρο το βόρειο μέτωπο, παρουσιάζοντας μάλιστα τις εν λόγω κινήσεις ως κινήσεις καλής θέλησης και «οικοδόμησης εμπιστοσύνης». 

Η ρωσική υποχώρηση ενίσχυσε την αποφασιστικότητα του Ζελένσκι. Η άμεση ρωσική απειλή που υπήρχε για την ουκρανική κυβέρνηση τις πρώτες εβδομάδες του πολέμου, απομακρύνθηκε. Παράλληλα, φάνηκε στην πράξη ότι η στρατιωτική μηχανή του Πούτιν θα μπορούσε να απωθηθεί στα πεδία των μαχών. Η ρωσική υποχώρηση άνοιξε παράλληλα τον δρόμο για την αποστολή δυτικής στρατιωτικής βοήθειας στην Ουκρανία, καθώς ελευθερώθηκαν οι γραμμές τροφοδοσίας που οδηγούσαν στο Κίεβο. Παράλληλα όμως, έπειτα από την αποχώρηση των Ρώσων ήρθαν στο φως και οι φρικαλεότητες που είχαν διαπραχθεί από τις ρωσικές δυνάμεις στην Μπούτσα και στο Ιρπίν.

Οι αναφορές από την Μπούτσα άρχισαν να γίνονται πρωτοσέλιδο στον διεθνή Τύπο στις αρχές Απριλίου. Στις 4 Απριλίου, ο Ζελένσκι επισκέφτηκε την εν λόγω πόλη. Την επόμενη μέρα μίλησε στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ μέσω βίντεο και κατηγόρησε τη Ρωσία ότι διέπραξε εγκλήματα πολέμου στην Μπούτσα, συγκρίνοντας μάλιστα τις ρωσικές δυνάμεις με το ISIS και ζητώντας από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ να αποβάλει τη Ρωσία από μόνιμο μέλος.

Παράλληλα ωστόσο, οι αντιπροσωπείες της Ουκρανίας και της Ρωσίας «συνέχισαν να εργάζονται πάνω σε μια Συνθήκη που υποτίθεται ότι θα υπέγραφαν οι κ.κ. Πούτιν και ο Ζελένσκι κατά τη διάρκεια μιας Συνόδου Κορυφής που θα πραγματοποιούνταν στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον.

«Οι δύο πλευρές αντάλλασσαν προσχέδια μεταξύ τους και, όπως φαίνεται, άρχισαν να τα μοιράζονται και με άλλα μέρη».

Σύμφωνα με το προσχέδιο της 12ης Απριλίου, οι εγγυήτριες δυνάμεις θα αποφάσιζαν ανεξάρτητα/μεμονωμένα η καθεμία εάν θα συνδράμουν στρατιωτικά το Κίεβο στην περίπτωση που εκείνο δεχθεί επίθεση. Σύμφωνα με το προσχέδιο της 15ης Απριλίου ωστόσο, οι Ρώσοι ζητούν η όποια στρατιωτική συνδρομή να απαιτεί την προηγούμενη σύμφωνη γνώμη όλων των εγγυητριών δυνάμεων. Αυτό θα έδινε όμως δικαίωμα βέτο στην ίδια τη Μόσχα, κάτι το οποίο δεν θα μπορούσε να γίνει αποδεκτό από την ουκρανική πλευρά.

Παράλληλα, η ρωσική πλευρά άρχισε να προσθέτει στα προσχέδια όρους που απαιτούσαν από την Ουκρανία να απαγορεύσει τον «φασισμό, τον ναζισμό, τον νεοναζισμό και τον επιθετικό εθνικισμό» και να καταργήσει έξι ουκρανικούς νόμους (ολικά ή εν μέρει) που αγγίζουν αμφιλεγόμενες πτυχές της σοβιετικής ιστορίας σχετικές, μεταξύ άλλων, με τον ρόλο των Ουκρανών εθνικιστών κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Εάν υποχρέωνε την Ουκρανία να καταργήσει νόμους που καταδικάζουν το σοβιετικό παρελθόν και χαρακτηρίζουν μαχητές της ελευθερίας τους Ουκρανούς εθνικιστές που πολέμησαν τον Κόκκινο Στρατό, το Κρεμλίνο θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι επέτυχε τον στόχο της «αποναζιστικοποίησης» της Ουκρανίας.

Από την άλλη πλευρά ωστόσο, το Κίεβο πολύ δύσκολα θα αποδεχόταν όρους που καθορίζουν τον τρόπο με το οποίο εκείνο προσεγγίζει την ιστορική μνήμη, ειδικά στο πλαίσιο μιας Συνθήκης που υποτίθεται ότι θα είχε να κάνει με εγγυήσεις ασφαλείας.

Ρώσοι και Ουκρανοί παρουσιάζονταν, επίσης, να διαφωνούν αναφορικά με το μέγεθος του ουκρανικού στρατού και του ουκρανικού οπλοστασίου.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Ηράκλειο: Με αγωγές απειλούν οι εργαζόμενοι στις βολές Τσαγκαράκη για κάποιους που "λυμαίνονται" καταστάσεις

Κρήτη: Προθεσμία για την Παρασκευή έλαβε ο 44χρονος δολοφόνος της Σταυρούλας