Έχοντας -ομολογουμένως- καταναλώσει αρκετές θεωρίες συνομωσίας στην οθόνη κι έχοντας παρακολουθήσει αρκετό κομμάτι σχεδιασμών αγροτικής πολιτικής στις Βρυξέλλες, καταλήγω εμμονικά σχεδόν στο συμπέρασμα πως προ ετών κάποιος ιθύνων νους σχεδίαζε εμπειρικά και αριθμοσκυφτούλικα, πως θα κατανείμει την πίτα των ευρωπαϊκής παραγωγής και των πελατών της.
Υποψιάζομαι μάλιστα (τύφλα να 'χει ο Σέρλοκ Χόλμς) πως ήταν μάλλον γερμανοτραφής ή έστω Βρετανός και σκέφτηκε πως αφού ο τόπος του εισάγει ... ζαρζαβατικά από τους γείτονες, καλό θα ήταν να τους αφήσει να τρώγονται ποιός θα του τα πουλήσει φθηνότερα.
Πώς αλλιώς να εξηγήσω το γεγονός ότι τα κύρια επιδοτούμενα προϊόντα Γαλλίας, Ιταλίας, Ισπανίας, Ελλάδας και Τουρκίας είναι παρεμφερή; Κι ίσως να μην είχα μπει στον κόπο να τα σκέφτομαι όλα αυτά αν ζούσα στο Μπορντώ της Γαλλίας κι είχα εξασφαλίσει καλοπληρωμένο αντίτιμο για την φετινή σοδειά του κρασιού. Ίσως πάλι να μην τα σκεφτόμουν ακόμη κι αν ζούσα στον τόπο του Μπερλουσκόνι, αφού το λαδάκι μου θα 'ταν πρώτο σε εξαγωγές στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αλλά και στην .. Ιθπανία να ζούσα πάλι "ζαμάν φου" θα 'λεγα, γιατί όσο να 'ναι "τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι, στα λεφτά μας είμαστε".
Η ευτυχοδυστυχία μου όμως είναι πως ζω στην Κρήτη. Σ' αυτόν τον τόπο που πέφτει μακριά από την Αθήνα των σχεδιασμών περί αγροτικής ανάπτυξης (κοτζάμ Αιγαίο και που να τρέχεις) μ' αυτούς τους ταλαίπωρους μαυροπουκαμισάδες, που απολαμβάνουν όλοι συχνά πυκνά στις οθόνες τους, όταν κάνουν απόβαση στο κλεινόν άστυ και γίνονται .. βιντεάκια στο youtube.
Ο Γκαίτε λέει ότι η σωστή απάντηση σε κάθε ερώτηση είναι το "εξαρτάται". Και εδώ πράγματι ταιριάζει. Εξαρτάται από τις συνθήκες. Ποιά ζωή? Σε ποιά εποχή? Σε ποιό ημισφαίριο? Σε ποιά χώρα? Σε ποιά ακριβώς χρονική περίοδο? Αν για παράδειγμα είσαι Εβραίος η ζωή σου προσμετράται διαφορετικά από τη ζωή ενός Παλαιστηνίου. Αν είσαι Αμερικανός αξίζεις περισσότερο από έναν Ιρακινό. Αν είσαι πολιτικός κοστίζεις διαφορετικά από τον απλό λαθρομετανάστη.
ΔΙΑΠΛΟΚΗ. Τον όρο εισήγαγε ο Μητσοτάκης προ ετών. Πλάι στα όσα μας κληροδότησε ο μακρόβιος αυτός πολιτικός, η ιστορία θα πρέπει να του αναγνωρίσει και την ιδιότητα του «λεξιπλάστη», που εφηύρε έναν όρο για να κατατρέχει τον υπόλοιπο ελληνικό βίο.
Με την πρώτη ματιά έβλεπε κανείς απλώς μια γριούλα. Έσερνε τα βήματά της στο χιόνι, μόνη, παρατημένη, με σκυμμένο κεφάλι. Όσοι περνούσαν από το πεζοδρόμιο της πόλης αποτραβούσαν το βλέμμα τους, για να μη... θυμηθούν ότι τα βάσανα και οι πόνοι δε σταματούν όταν γιορτάζουμε. Ένα νέο ζευγάρι μιλούσε και γελούσε με τα χέρια γεμάτα από ψώνια και δώρα και δεν πρόσeξαν τη γριούλα. Μια μητέρα με δυο παιδιά βιάζονταν να πάνε στο σπίτι της γιαγιάς. Δεν έδωσαν προσοχή.
Το δημοσίευμα στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας «Le Monde», πως η Άγκελα Μέρκελ δήλωσε ότι αν η Ελλάδα έβγαινε από το ευρώ, θα ακολουθούσαν και τα υπόλοιπα μέλη της ευρωζώνης, ήταν μια αποκάλυψη, που κάτω από άλλες συνθήκες θα ήταν πρώτο θέμα στις ειδήσεις για εβδομάδες ολόκληρες.
«Aγαπητέ Άγιε Bασίλη, πρώτα πρώτα θέλω να σε ευχαριστήσω για το περσινό σου δώρο που ήταν μια ωραιότατη ρυτίδα στο μεσόφρυδο και έχω να σου πω ότι αν φέτος επιχειρήσεις να μπεις απ’ την καμινάδα μου θ’ ανάψω τζάκι και θα σε κλάψουν οι τάρανδοι..
Η Κρητική κουζίνα έχει ένα αναγκαίο συστατικό. Ίσως να μην σχετίζεται με το γονίδιο R19X. Ίσως πάλι σε ένα μακρινό μέλλον να συσχετιστεί ... Είναι ένα "συστατικό" πιο πολύτιμο από το αλάτι, το πιπέρι και τον δυόσμο: την παρέα. Θέλει γλεντζέδες έτοιμους να πιούν και να πουν. Αυτό το περιβόητο το "όταν τρώνε δεν μιλάνε" δεν ισχύει στην Κρήτη. Και στο τραπέζι οι μεζέδες απλώνονται ενώπιον όλων. Κοινοί. Εκεί, καταμεσής. Χωρίς σερβίρισμα στο πιάτο "σου". Στην κρητική παραδοσιακή κουζίνα το μόνο που είναι "σου" είναι το πιρούνι και το ποτήρι. Το πρώτο για να "αλητεύει" στις γεύσεις όλου του τραπεζιού και το δεύτερο για να αδειάζει συχνά. Η σοφία των ελληνικών λέξεων ήθελε το τραπέζι συν-τροφικό. Μία συν-ήθεια (!) που κοντεύουμε να ξεχάσουμε.
Τα Χριστούγεννα και η έλευση του Νέου Χρόνου , ανέκαθεν πλημμύριζαν με αισιοδοξία κι ελπίδα τις ψυχές των ανθρώπων ,...
Η φωνή του ακούστηκε στεντόρεια. Έτσι μιλούσε πάντα. Δυνατά για να ξεχωρίζει από τους άλλους. Του το 'λεγε η μάνα του από...
Οι μέρες των γιορτών έχουν έναν βασικό ψυχαναγκασμό: αυτόν της -ενίοτε- επίπλαστης ευτυχίας και χαλάρωσης. Φέτος η αίσθηση ήταν πιο έντονη, ίσως γιατί πασχίζαμε να ξεχάσουμε τα μύρια όσα δυσάρεστα της καθημερινότητας και να κάνουμε Χριστούγεννα. Πώς όμως; - Όταν ο Στουρνάρας δεν μειώνει τον φόρο στο πετρέλαιο για να μην .. θερμάνουμε τις πισίνες μας - Όταν ο Τομπούλογλου μας φωνάζει πως "όλοι τα παίρνουν και μόνο αυτός την πάτησε" - Όταν ο Λιάπης πάει στην Μαλαισία να ηρεμήσει γιατί τον σκοτίσαμε με τις εμμονές μας. Κι εσύ, ταλαίπωρε Σίσυφε , σπρώξε την πέτρα σου μπας και πληρώσεις τα τέλη κυκλοφορίας, το χαράτσι, το τέλος ακινήτων του ... πρόπερσυ, το τέλος κινητών του ... μέλλοντος και όσα ακόμη τέλη θα εφεύρουν για να γίνει ο βράχος σου ασήκωτος.
O Νιόνιος λέει πώς κάποτε "ιστορία γράφουν οι παρέες". Έχει δίκιο! Όχι κατ' ανάγκην την περισπούδαστη ιστορία των βιβλίων αλλά και μικρές .. ιστορίες, που μένουν χαραγμένες στη μνήμη μας. Συνέβη προ ημερών: βραδιά χειμωνιάτικη, χαλαρή και με άκρατη οινοποσία λόγω εορτής. Κεφάτοι όπως είμασταν, βαλθήκαμε να φιλοσοφήσουμε περί του προαιώνιου ερωτήματος που βασανίζει τους "πολιτισμένους" ανά την υφήλιο: "Τι εστί ευτυχία;" Είπε καθείς το μακρύ και το κοντό του (σιγά μην βγάλαμε άκρη) και κάποιος έριξε την ιδέα να εμπεδώσουμε την .. έννοια με παραδείγματα. Κοντολογής, "κάτσε και ανέτρεξε να βρεις τις πιο ευτυχισμένες σου στιγμές και μοιράσου μαζί μας την ανάμνηση, μπας και καταλάβουμε την "πρώτη ύλη" της ευτυχίας".