Δεν συμπαθώ τους τρομοκράτες. Ούτε τους ανθρώπους που θαρρούν πως το περιθώριο και τα "αντάρτικα πόλεων" είναι προτιμότερα από τον καθημερινό (μάταιο ίσως) αγώνα με τις αντιξοότητες της ζωής. Θαυμάζω όμως εκείνους που μέσα από τα λάθη τους, βρίσκουν τη δύναμη να γίνονται πραγματικά καλύτεροι. Και κυρίως θαυμάζω όσους καταφέρνουν να μας δείξουν πως μπορεί μία λάθος εκκίνηση να ανοίξει ένα νέο δρόμο που το κοινωνικό μας σύστημα δεν είχε καν φανταστεί. Μ' αυτό το πρίσμα και τον σύντομο πρόλογο βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρουσα την περίπτωση του Νίκου Ρωμανού. Ένα νέο παιδί, που στην εφηβεία του ακόμη σημαδεύτηκε από τον κρότο ενός όπλου που σκότωσε τον καλύτερό του φίλου, τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο στα Εξάρχεια. Τότε οι πιτσιρικάδες μίας ολόκληρης χώρας θύμωσαν. Βγήκαν για μέρες στους δρόμους και άφησαν την οργή τους να ξεσπάσει. Ένα μικρό παιδί είχε πέσει νεκρό από πυρά αστυνομικού, χωρίς κανένα λόγο. Ο Νίκος όμως ήταν δίπλα του κι εκείνη η σφαίρα σημάδεψε και τη δική του καρδιά. Το επόμενο διάστημα στις δίκες που ακολούθησαν δεν εμφανίστηκε ως μάρτυρας και τα ίχνη του χάθηκαν επί χρόνια. Όμως ήταν προφανές ότι αυτή η υπόθεση τον σημάδεψε και πιθανότατα τον οδήγησε σε δρόμους έντονης αμφισβήτησης του συστήματος.
Από τότε πολλά έχουν αλλάξει για τον Ν. Ρωμανό, γόνο αστικής οικογενείας με ασυνήθιστες δικαστικές περιπέτειες. Εγγονός του Αθανάσιου Νάσιουτζικ (γνωστός για τη μεγάλη δικαστική περιπέτεια) και γιος της συγγραφέως Παυλίνας Νάσιουτζικ. Δεν αρνήθηκε ποτέ τη συμμετοχή του στην υπόθεση με τη διπλή ένοπλη ληστεία στον Βελβεντό και την απαγωγή του οδοντιάτρου, ωστόσο δεν έχει δεχθεί τη σχέση του με την οργάνωση Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς, της οποίας σύμφωνα με το αρχικό κατηγορητήριο φερόταν ως μέλος. Ακολούθησαν διάφορες δικαστικές διαδικασίες που ελάφρυναν το φορτίο του από κατηγορίες που αποδείχτηκαν άδικες κι ο Νίκος βρέθηκε να εκτίει ποινή πολύ μικρότερη από την αρχική. Και συνάμα μεγάλωσε. Σκέφτηκε πως ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσεις ένα σύστημα που είναι άδικο είναι να γίνεις εσύ καλύτερός του, να μορφωθείς. Οι δεσμοφύλακες κι οι συγκρατούμενοί του ήξεραν ήδη πως αυτό το παιδί είναι διαφορετικό. Έβαλε στόχους, διάβασε μέσα στο κελί, ζήτησε να δώσει εξετάσεις και ... πέτυχε το ακατόρθωτο: την εισαγωγή του στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Και τότε όλοι ένοιωσαν περήφανοι για τον άθλο του.
Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας τον κάλεσε να τον συγχαρεί. Ο Νίκος Ρωμανός αρνήθηκε να πάει. Ο Υπουργός Δικαιοσύνης έσπευσε στη φυλακή να τον συναντήσει. Ο Νίκος Ρωμανός αρνήθηκε την συνάντηση. Ο Υπουργός δήλωσε πως ....
Με αφορμή την αναγόρευση του Γερμανού ιστορικού Heinz Richter, ομότιμου Καθηγητή του Πανεπιστημίου Mannheim, σε επίτιμο...
Τι σχέση έχουν τα όσα πρωτοφανή συμβαίνουν στο χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου (που οδήγησαν και στην επ' αόριστο...
H έλλειψη συνειδητής και οργανωμένης υποστήριξης ενεργειακών εταιρειών από τις υπηρεσίες και κατά τόπους πρεσβείες...
/Αναρωτιέμαι: γιατί να συζητάω μαζί τους; ψωνίζουνε τη γνώση για να την πουλήσουν. θέλουν να μάθουνε πού υπάρχει γνώση...
-------- /ΜΑΝΌΛΗΣ ΚΑΜΗΛΆΚΗΣ/ ------------------------------- -------- /ΓΕΝΙΚΌΣ ΓΡΑΜΜΑΤΈΑΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΊΟΥ ΣΥΛΛΌΓΟΥ ΑΕΡΟΛΙΜΕΝΙΚΏΝ...
Γιατί μας κακοφαίνεται όταν η τρόικα, η οποία εκπροσωπεί τους δανειστές της χώρας, επιβάλλει νέα μνημόνια και νέες...
Μα ποιος με οργή θα μιλήσει για όλα αυτά; Ο φόβος είναι ο χειρότερος εχθρός Του Παναγιώτη Λάμπρου, καθηγητή του 8ου...
Ήταν δυο δρόμοι που αποκλίναν μες στο δάσος. Μα δεν μπορούσα να τους πάρω και τους δύο Χωρίς να γίνω ο ίδιος δύο∙ λυπημένα. Ακολουθούσα με το βλέμμα μου τον ένα Για να τον χάσω μες στη χλόη σ’ ένα σημείο. Πήρα τον άλλον κι έμοιαζε καλά να κάνω∙ Ίσως και να ’χε ένα δικαίωμα παραπάνω Όντας πιο θαλερός, λιγότερο φθαρμένος, Μ’ όλο που ως προς αυτό σχεδόν δεν διαφέραν∙ Ήταν κι αυτός περίπου εξίσου πατημένος. Κι οι δυο ξετυλιγόνταν σκεπασμένοι ακόμη. Φύλλα πρωινά, ίδιοι απαράλλαχτοι, όμως Κράτησα εγώ τον πρώτο για μιαν άλλη μέρα∙ Αν κι οδηγώντας σ’ άλλους δρόμους κάθε δρόμος Επιστροφή δεν έχουν όσο ξέρω οι δρόμοι. Θα λέω με στεναγμό σαν θα ’μαι πολύ γέρος, Βρήκα δυο δρόμους που αποκλίναν σ’ ένα μέροςΚαι πήρα αυτόν που ’χε περπατηθεί πιο λίγο (χωρίς να θέλω και τον άλλον ν’ αποφύγω)∙Κι άλλαξε αυτό για πάντα τη ζωή μου. Ένα από τα γνωστότερα ποιήματα του Αμερικανού (τετράκις τιμημένου με το βραβείο Πούλιτζερ) Ρόμπερτ Φροστ. Η κρισιμότερη ώρα είναι εκείνη που ο άνθρωπος πρέπει να επιλέξει ένα δρόμο για να τον βαδίσει..Τότε είναι που έρχεται η σύγκρουση της λογικής και του συναισθήματος.. Το τέλος της πάλης αυτής, στατιστικά βρίσκει νικητή το συναίσθημα..κι αυτό γιατί η αλήθεια φωλιάζει μέσα μας..κατοικεί μέσα στην καρδιά μας.. Αν την αφουγκραστούμε με προσοχή και την κρατήσουμε ό,σο γίνεται πιο "ανοιχτή", τότε ο κάθε παλμός της θα μας οδηγήσει στον σωστό δρόμο...που συνήθως είναι ο λιγότερο περπατημένος, ο λιγότερο "δημοφιλής"..αλλά και πολύ περισσότερο.. ενδιαφέρων.. Το ενδιαφέρον που έχει αυτή η στράτα είναι ότι ο "οδοιπόρος" εκπαιδεύεται να μην ενοχλείται από τους δήθεν που κατέχουν θέσεις χωρίς ήθος,χωρίς χαρακτήρα, χωρίς αρχές..Να πολεμά για το δίκιο του συνόλου, να έχει υπομονή, να σιωπά κατά περίσταση,να διαχειρίζεται τον θυμό του, να μην πικραίνεται από την αχαριστία και πάνω απ' όλα να έχει την βαθιά γνώση, να μην περιμένει αναγνώριση απ' αυτούς που ζουν μόνο με την "ευγενική υποστήριξη" των εκάστοτε αυλοκολάκων!!! Κι αν πάλι βρεθώ μπροστά στο κρίσιμο το σταυροδρόμι, σαν άλλος Ηρακλής, το δρόμο που συνωστίζονται οι πολλοί, δεν θα τονε διαλέξω..Τον άλλο δρόμο τον μοναχικό θα πάρω..και ας νομίζουν οι πολλοί, ότι δεν έχω κουνηθεί, βήμα πιο πέρα από την αρχή, του δρόμου του ΜΕΓΑΛΟΥ.. Το αύριο ανήκει σ' αυτούς που ακούνε τη φωνή της ψυχής τους και ακολουθούν το δρόμο που τους "χαράσσει" η καρδιά τους... Εύα Μαστρογιαννάκη
Προ ημερών κι ενώ οι καταλήψεις σχολικών συγκροτημάτων "φούντωναν" και στο Ηράκλειο ένας εκπαιδευτικός, διευθυντής...
Στις εποχές που οι πράξεις όλο και λιγοστεύουν κι οι λόγοι πασχίζουν να εναρμονίζονται με το "κοινώς αποδεκτόν" έπεσε στα χέρια μου ένα "φωτογραφημένο" χειρόγραφο σημείωμα του διαχρονικού Καβάφη. Γράφτηκε μόλις (!!!) πριν από 112 χρόνια κι όμως θα μπορούσε να έχει γραφτεί σήμερα: "Συχνά παρατηρώ τι λίγη σπουδαιότητα που δίδουν οι άνθρωποι στα λόγια. Ας εξηγηθώ. Ένας απλούς άνθρωπος (με απλούς δεν εννοώ βλαξ: αλλά όχι διακεκριμένος) έχει μιαν ιδέα, κατακρίνει ένα θεσμόν ή μιαν γενικήν γνώμην· ξεύρει ότι η μεγάλη πλειοψηφία σκέπτεται αντιθέτως προς αυτή· ως εκ τούτου σιωπά, θαρρώντας πως δεν οφελεί να ομιλήση, στέκοντας που με την ομιλία του δεν θ’ αλλάξη τίποτε. Είναι ένα μεγάλο λάθος. Εγώ πράττω αλλέως. Κατακρίνω λ.χ. την θανατικήν ποινήν. Μόλις τύχει ευκαιρία, το κηρύττω, όχι διότι νομίζω ότι επειδή θα το πω εγώ θα την καταργήσουν αύριον τα κράτη, αλλά διότι είμαι πεπεισμένος ότι λέγοντάς το συντείνω εις τον θρίαμβον της γνώμης μου. Αδιάφορον εάν δεν συμφωνή κανένας μαζί μου. Ο λόγος μου δεν πάγει χαμένος. Θα τον επαναλάβη ίσως κανείς και μπορεί να πάγη σε αυτιά που να τον ακούσουν και να ενθαρρυνθούν. Μπορεί από τους μη συμφωνούντας τώρα να τον θυμηθή κανένας – εις ευνοϊκήν περίστασιν εις το μέλλον, και, με την συγκυρίαν άλλων περιπτώσεων, να πεισθή, ή να κλονισθή η εναντία του πεποίθησις. Έτσι και εις διάφορα άλλα κοινωνικά ζητήματα, και εις μερικά που κυρίως απαιτείται Πράξις. Γνωρίζω που είμαι δειλός και δεν μπορώ να πράξω. Γι’ αυτό λέγω μόνον. Αλλά δεν νομίζω που τα λόγια μου είναι περιττά. Θα πράξη άλλος. Αλλά τα πολλά μου τα λόγια – εμού του δειλού– θα τον ευκολύνουν την ενέργειαν. Καθαρίζουν το έδαφος". 16.10.1902 Κ.Π. Καβάφης