Απόψεις

Τα όρια στην πολιτική κριτική. Του Θανάση Παπαμιχαήλ

βουλή

Το δικαίωμα και τα όρια στην πολιτική κριτική και αντιπαράθεση, μέσα στα πλαίσια του πολιτικού πολιτισμού, αποτέλεσε τη βάση μιας ημερίδας, που έγινε πριν από λίγες μέρες από αυτοδιοικητικούς φορείς.

Με πολύ απλά λόγια, τα κύρια θέματα που απασχόλησαν την ημερίδα ήταν τα γνωστά σε όλους μας, fake news, χτυπήματα κάτω από τη μέση, σκάνδαλα, λάσπη, ανθρωποφαγία και τα συναφή.
Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες έκνομων συμπεριφορών από πολιτικά κόμματα, πολιτικά πρόσωπα και αργυρώνητους δημοσιογράφους. Φυσικά, οι τελευταίοι παίζουν πάντα το ρόλο του διαμεσολαβητή και το ηχείο της διάχυσης της συκοφαντίας. Με το αζημίωτο βέβαια.

Τα τελευταία χρόνια, η πολιτική ζωή του τόπου μας δηλητηριάζονται από κάθε είδους σκιωδών συμπεριφορών, αδιαφορώντας για  το λεγόμενο συμβόλαιο πολιτικού πολιτισμού, με στόχο την τήρηση των κανόνων της πολιτικής δεοντολογίας και του fair play μεταξύ των πολιτικών προσώπων.

Ιδιαίτερα στις προεκλογικές περιόδους η λάσπη στον ανεμιστήρα πάει σύννεφο. Περισσότερο οι πολιτικοί και λιγότερο οι αυτοδιοικητικοί καθημερινά κατακρεουργούνται από κακόπιστους πολίτες, πληρωμένους κονδυλοφόρους και Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης που επιδίδονται σε αποστολές δολοφονίας χαρακτήρων.

Στόχος η άμεση βλάβη πολιτικού προσώπου με πηγαίους τηλεοπτικούς και έντυπους τίτλους, αδιαφορώντας για την πραγματική υπόσταση της κατηγορίας.

Όταν μετά από κάποια χρόνια, το πολιτικό πρόσωπο θα κριθεί αθώο από τα δικαστήρια, τότε η είδηση θα καταχωρηθεί μονόστηλο στον Τύπο και θα περάσει απαρατήρητη από όλα τα άλλα Μέσα.

Αποτέλεσμα, η απειλή διασυρμού και απαξίωσης ενός πολιτικού προσώπου, να εμποδίζει σοβαρούς και αξιόλογους να ασχοληθούν με την πολιτική και την αυτοδιοίκηση. Θα πρέπει, ο κάθε εχέφρων άνθρωπος που θέλει να μπει στον πολιτικό στίβο να αποδεικνύει καθημερινά ότι δεν είναι κλέφτης, λαμόγιο, ακόμη και ελέφαντας. Θα πρέπει να αντιμετωπίσει, πιθανούς επαγγελματίες εκβιαστές με όπλα έντυπα, ηλεκτρονικά και κοινωνικής δικτύωσης και να διαφυλάξει την προσωπικότητα του και της οικογενείας του από άρρωστα μυαλά που αμαυρώνουν εικόνες, δολοφονούν χαρακτήρες και σπιλώνουν ονόματα μέχρι τρίτης γενεάς.

Υπάρχει λοιπόν ελεύθερος επαγγελματίας, πετυχημένος κοινωνικά, να ρισκάρει την επαγγελματική και κοινωνική του θέση για να γίνει αιρετός, στην κεντρική πολιτική σκηνή ή στην αυτοδιοίκηση;

Σήμερα, που η απαξία των πολιτών προς τους πολιτικούς και γενικά προς την πολιτική, εκδηλώνεται με τους γνωστούς «πεζοδρομιακούς» τρόπους λεκτικούς αλλά και με τη γλώσσα του σώματος, θα υπάρξουν πραγματικοί «σωτήρες» για να αναλάβουν τα ηνία της χώρας;

Σήμερα, που οι μονταζιέρες των κομμάτων παράγουν αναρίθμητα τρολς και η λάσπη θολώνει την εικόνα κάθε πολιτικού προσώπου, θα γλυτώσει κανείς από τη σπίλωση;

Ποιος μπορεί να βάλει τα όρια στην πολιτική αντιπαράθεση, όταν οι έχοντες τη δύναμη να τα επιβάλλουν είναι οι πρώτοι που τα καταστρατηγούν;

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος
 
 

Απόψεις

Τι θα λέγατε για ένα ντιμπέιτ; Του Θανάση Παπαμιχαήλ

θανάσης παπαμιχαήλ

Μια τηλεμαχία, ένα ντιμπέιτ, μια τηλεοπτική αναμέτρηση μεταξύ των πολιτικών αρχηγών, που στις τελευταίες εθνικές εκλογές στερηθήκαμε.

Μια αντιπαράθεση, direct των αρχηγών των πολιτικών μας κομμάτων, πρόσωπο με πρόσωπο, χωρίς έτοιμες δηλώσεις γραμμένες από συμβούλους ή σκηνοθετημένες συνεντεύξεις για τα ζέοντα θέματα της καθημερινότητας των πολιτών.

Μια αντιπαράθεση επί ίσοις όροις, μικρών και μεγάλων κομμάτων, που κοσμούν το κοινοβούλιο, με αποτέλεσμα ο τηλεθεατής – ψηφοφόρος να ακούσει από πρώτο χέρι τις λύσεις που προτείνει ο κάθε αρχηγός, για προβλήματα οικονομίας, εθνικά και κοινωνικά.

Φυσικά, ένα ντιμπέιτ χωρίς προκαθορισμένες και «στημένες» ερωτήσεις, που στην πράξη είναι πραγματικοί μονόλογοι λόγω δέσμευσης χρόνου και αδυναμίας συζήτησης και με απουσία από το πάνελ των εχόντων την ευθύνη των ερωτήσεων, μικρού αριθμού εκπρόσωπων της κοινής γνώμης, πέραν των δημοσιογράφων.

Αποτέλεσμα ,να κερδίζουν οι αρχηγοί τις εντυπώσεις μόνο με έξυπνες ατάκες, επικλήσεις στο συναίσθημα των τηλεθεατών, και με δεξιότητες στη ρητορική τέχνη και στην λογομαχία. Απουσία ουσίας ,σε θέσεις και προτάσεις. Η εικόνα κερδίζει τους τηλεθεατές!

Η πλειονότητα των τηλεθεατών ενδιαφέρεται πρώτιστα για το ντύσιμο, το χτένισμα, το χρώμα της γραβάτας και τα πιθανά να γίνουν σαρδάμ ,για να σχολιαστούν στη συνέχεια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Μετά το τέλος του ντιμπέιτ, δίνεται βαρύνουσα σημασία στα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων που βγάζουν τον νικητή της τηλεμαχίας, όχι για αυτά που είπε αλλά για τον τρόπο που τα είπε. Ψάχνουμε για ρήτορες, λαϊκιστές ή για ηγέτες της επόμενης μέρας;

Πολλές φορές κάποια ντιμπέιτ, εξαντλούνται στο χθες, σε επιθέσεις προσωπικές, σε «κονταροχτυπήματα» κάτω από τη μέση, προσφέροντας ένα θέαμα κατώτερο των προσδοκιών, δείχνοντας ακόμη και ασέβεια στους τηλεθεατές που τους παρακολουθούν, με τη χρήση ακόμη και πεζοδρομιακών εκφράσεων .Η απουσία του λεγόμενου πολιτικού πολιτισμού, εμφανής.

Φανταστείτε πόσο ποιο χαμηλά μπορεί να πέσει το επίπεδο του πολιτικού μας συστήματος, σε απευθείας τηλεσύνδεση με την κοινή γνώμη, όταν ακούμε και διαβάζουμε κάποια λεκτικά «παρατράγουδα» ακόμη και εντός του ναού της δημοκρατίας.

Στον πόλεμο, το πρώτο θύμα είναι η αλήθεια, σε ένα ντιμπέιτ, το πρώτο θύμα είναι η ευπρέπεια και η ειλικρίνεια.

Ίσως γιατί από την έκβαση ενός ντιμπέιτ, κρίνεται πολλές φορές η έκβαση του εκλογικού αποτελέσματος.

Φυσικά, αν τα καθ’ ημάς πολιτικά ντιμπέιτ, συνεχίσουν να γίνονται με την μορφή που γνωρίζουμε, με επιφανειακή ανάλυση των σοβαρών προβλημάτων, τις ανούσιες πολιτικές ατάκες και τα ασφυκτικά χρονικά περιθώρια, τότε καλό θα είναι αντί να θεσμοθετηθεί, ένα τουλάχιστον πριν τις εκλογές ,να καταργηθούν. Δεν προσφέρουν τίποτα οι «ομιλούσες κεφαλές». Καλύτερα να αντικατασταθούν από ριάλιτι χιουμοριστικών αγώνων.

Περισσότερη τηλεθέαση θα έχει .

Να ελπίσουμε ότι κάποτε θα αλλάξουν τα πράγματα και να θεσμοθετηθούν νέοι κανόνες για ένα ντιμπέιτ, προσφέροντας ουσιαστική αναμέτρηση μεταξύ των εχόντων την ευθύνη της κυβέρνησης και αντιπολίτευσης της χώρας.

Πρώτιστα όμως θα πρέπει να αλλάξει η νοοτροπία των πολιτικών προσώπων, που συμμετέχουν. Αυτό είναι το μεγαλύτερο διακύβευμα της επόμενης μέρας στα ντιμπέιτ.

Θανάσης Παπαμιχαήλ, Επικοινωνιολόγος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Ούτε ιερό, ούτε όσιο… Του Θανάση Παπαμιχαήλ

Κυριακή του άπιστου Θωμά! Του Θανάση Παπαμιχαήλ