Απόψεις

Η αυτοδιάθεση του Βρετανικού λαού πάνω από τη Γερμανική ευρωπαϊκή τραπεζική επικυριαρχία

brexit

''Έχετε εξουσία πάνω στους ανθρώπους, μέχρι τη στιγμή που τους πήρατε τα πάντα. Όμως από τη στιγμή που τους αφήσατε χωρίς τίποτα, τότε τους χάσατε, είναι ελεύθεροι.'' Αλεξάντρ Σολζενίτσιν, 1918-2008, Ρώσος συγγραφέας, Νόμπελ 1970

Η Ε.Ε έχει χάσει προ πολλού τους λόγους για τους οποίους δημιουργήθηκε. Τελικά κατάντησε να ειναι ένωση του....κέρδους των πολυεθνικών σε βάρος των λαών. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει οδηγηθεί μέχρι τώρα στην ουρά της παγκόσμιας οικονομικής ανάπτυξης όπως παραστατικά διαβάζουμε από τα επίσημα στατιστικά στοιχεία των διεθνών φορέων όπως της Eurostat, της World Bank κλπ., Ενώ οι προβλέψεις τους δείχνουν ότι αυτή η οικονομική ύφεση και καταστροφή θα συνεχιστεί ακόμα για πολλά χρόνια. Μόνο η ανατροπή της υφεσιακής πολιτικής και του ακριβού ευρώ που έχει επιβάλλει για τους δικούς του λόγους η Γερμανία, μπορεί να ανατρέψει αυτήν την κατηφορική οικονομική πορεία.
Το πιο σημαντικό όμως απ’ όλα, το Brexit σηματοδοτεί την απαρχή του τέλους της νέας Γερμανικής Αυτοκρατορίας που με δόλιο τρόπο έστησαν οι σημερινοί επίγονοι των ηττημένων Ναζιστών προγόνων τους. Θα ακολουθήσουν δημοψηφίσματα σε πολλές άλλες Ευρωπαικές χώρες, για πιθανές κι άλλες εξόδους από τη σκλαβιά της Γερμανικής νεοναζιστικής μπότας. Το πουλόβερ ξηλώνεται γιατί εξ αρχής ήταν κακοπλεγμένο. Οι συνέπειες θα φανούν στα χρόνια που έρχονται. Το προηγούμενο διάστημα, αντί να συζητάνε στις βρυξέλλες τι να αλλάξουν, ώστε να μην φεύγουν οι χώρες από την Ευρωπαική Ένωση, ψάχνανε τρόπους να χτυπήσουν την Βρετανία. Αυτή είναι η ΕΕ. Αυτή ήταν πάντα, ναζιστική και ταξικά αδίστακτη. 

Τι συμβαίνει όμως στη Βρετανική οικονομία σήμερα : Στην παρούσα ιστορική φάση η Βρετανική οικονομία διέρχεται σημαντική κρίση. Υπ’ όψιν ότι το πρώτο τρίμηνο του τρέχοντος έτους 2016 το εμπορικό έλλειμμα της Βρετανίας έναντι της Ε.Ε. διευρύνθηκε και «ανήλθε» στο ύψος των 23,9 δις στερλινών, σύμφωνα με τα στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Αρχής που δημοσιεύθηκαν στο Βρετανικό Τύπο στις 10 Μαΐου. Πρόκειται για το μεγαλύτερο έλλειμμα στο ισοζύγιο εμπορικών συναλλαγών με την Ε.Ε. από το έτος 1998. Ταυτοχρόνως το εμπορικό έλλειμμα της Βρετανίας προς τον υπόλοιπο κόσμο διευρύνθηκε στο ύψος των 13,3 δις στερλινών, ήτοι αφορά κατά 1,1 δις στερλινών περισσότερο «άνοιγμα», έναντι του αντίστοιχου τριμήνου του έτους 2015. Η Βρετανική οικονομία δηλαδή κατά το χρόνο του δημοψηφίσματος παρουσιάζει συνολικό εμπορικό έλλειμμα της τάξης των 37,2 δις στερλινών!!! Υπ’ όψιν δε ότι η Βρετανία δεν μετέχει στο «Σύμφωνο Ευρώ +» και δεν επέβαλε τη στερλίνα (λίρα Αγγλίας) ως νόμισμα στις περιοχές των Κυρίαρχων Βάσεων (Sovereign Base Areas) Ακρωτηρίου και Δεκέλειας που αφορούν Βρετανικό Υπερπόντιο Έδαφος. Το επίσημο νόμισμα στις περιοχές αυτές είναι το ευρώ. Αναντίρρητο είναι δε ότι με το Brexit, το βρετανικό νόμισμα θα υποστεί ισχυρές πιέσεις (ίσως μακράς διαρκείας), στις διεθνείς χρηματαγορές, με απρόβλεπτα στην παρούσα φάση για τη βρετανική οικονομία αποτελέσματα. Βεβαίως και η Ε.Ε. θα αντιμετωπίσει ζητήματα, ασφαλώς όχι «στρατηγικά» λόγω παραμονής της Βρετανίας στο ΝΑΤΟ. Στις χρηματαγορές όμως η αποχώρηση της «Τράπεζας της Αγγλίας» από το «Ευρωπαϊκό Σύστημα Κεντρικών Τραπεζών» είναι ζήτημα ικανό να πλήξει και το ευρώ. Είναι προφανές ότι με έλλειμμα 5,2% στο ΑΕΠ, δεν είναι δυνατόν παρά να υποχρεώνεται να ασκήσει πολιτικές συμμόρφωσης στην τιμή του 3% στο ΑΕΠ και μάλιστα εντός βραχέως χρονικού διαστήματος. Σε κάθε περίπτωση δε παραμονή της Βρετανίας στην Ε.Ε. συνεπάγεται την αυτοδίκαιη υποχρέωση της να συμμορφώνεται στις αξιώσεις της δημοσιονομικής πειθαρχίας.

Ένα άλλο σπουδαίο ζήτημα που προκύπτει με το Brexit είναιο το Γιβραλτάρ. Δεν αποκλείεται να επιδεινωθεί η «υπόθεση του Γιβραλτάρ». Το Γιβραλτάρ είναι υπερπόντιο έδαφος με αρχηγό του κράτους την Βασίλισσα Ελισάβετ Β’ και αφορά Βρετανική κτήση. Σύμφωνα με το νεότερο δημοψήφισμα του 2002 αποφασίστηκε η παραμονή του Γιβραλτάρ στη Βρετανία, πράγμα που δημιουργεί διαρκείς εντάσεις με την Ισπανία. Υπ’ όψιν ότι το Γιβραλτάρ αφορά σημαντική γεωπολιτική-στρατηγική θέση στο Νότιο Άκρο της Ιβηρικής Χερσονήσου. Είχε δε παραχωρηθεί από την Ισπανία ως έδαφος στη Μεγάλη Βρετανία το 1731 με τη Συνθήκη της Ουτρέχτης, με την οποία ρυθμίστηκαν τα ζητήματα του «Πολέμου για την Ισπανική Διαδοχή». Το ζήτημα όμως επανήλθε στην επικαιρότητα λίαν προσφάτως, όταν η Βρετανική κυβέρνηση επιχείρησε την πόντιση σκυροδέματος για τη δημιουργία «τεχνητού υφάλου»! Τυχόν δε αποχώρηση της Βρετανίας από την Ε.Ε., μπορεί να εγείρει νομικά ζητήματα για τον έλεγχο της περιοχής, με επιβολή αυξημένων συνοριακών ελέγχων και τελών(!) από πλευράς Ισπανίας, καθόσον η Ισπανική κυβέρνηση θα αποδεσμεύεται από τις διατάξεις του ευρωπαϊκού ενωσιακού δικαίου.

Οι υποστηρικτές της «εξόδου» λένε πως η Βρετανία θα απελευθερωθεί από τη ρύθμιση και τη γραφειοκρατία αν εγκαταλείψει την Ευρωπαϊκή Ένωση και θα μπορεί να διαπραγματευθεί τις δικές της εμπορικές συμφωνίες χωρίς να χρειάζεται να ικανοποιήσει τις υπόλοιπες 27 χώρες. Χωρίς περιορισμούς, ποσοστώσεις και απαγορεύσεις στην παραγωγική διαδικασία, το νεο ξεκίνημα της βρετανικής οικονομίας. Ο χρόνος θα δείξει αν η δράση των λαών έξω από το τραπεζικό κατεστημένο της Ευρωπαικής Δικτατορίας, θα είναι ταξικά πιο ωφέλιμο και πιο κοντά στο δρόμο της εθνικής κυριαρχίας των λαών, που απεγκλωβίζονται από τη γάγγραινα της νεοναζιστικής Γερμανίας.

''Ubi dubium ibi libertas'' -  Publilius Syrus, 1ος μ.Χ αιών, Ρωμαίος γνωμικογράφος (μτφρ: όπου αμφισβήτηση, εκεί ελευθερία)

Του Σπύρου Μαγκουφάκη, Εκπαιδευτικού

Απόψεις

Το δέντρο και ο Θωμάς. Του Ηρακλή Φίλιου

δεντρο

Κάποιοι μαθητές του Χριστού απαιτούσαν πρωτοκαθεδρίες, κάποιος άλλος Τον πρόδωσε και κάποιος άλλος Τον αρνήθηκε. Κάποιες φορές δείχνουν να μην αντιλαμβάνονται τον ρόλο τους, τη θέση τους, την διακονία τους. Η διακονία δεν σημαίνεται από πρώτες θέσεις, τιμές και αξιώματα.

Ο απόστολος Θωμάς δεν αμφισβήτησε τη θεότητα του Χριστού, το γεγονός ότι είναι ο Υιός του Θεού. Αλλού σκάλωσε. Ενδεχομένως να μπορούσε να αποτελεί έναν ακόμη εμπειρικό φιλόσοφο και να έκανε εύκολα παρέα με τον Hume και Berkeley. Ο Θωμάς ζητούσε αποδείξεις. Δεν πίστευε πως έχει μπροστά του τον αναστημένο Χριστό. Απαιτούσε το σίγουρο, το θαύμα, την ασφάλεια, που θα τον οδηγούσαν στην παραδοχή, στη βεβαιωμένη πίστη, πίστη που θα εξασφαλιζόταν μέσα από την απόδειξη.

Το 1710 ο George Berkeley στην εργασία του με τίτλο ‘’A Treatise Concerning the Principles of Human Knowledge’’ θέτει για πρώτη φορά το εξής ερώτημα: ‘’Εάν ένα δέντρο πέσει στο δάσος και κανείς δεν είναι κοντά για να το ακούσει, θα κάνει θόρυβο;’’ Σε πείσμα όλων όσων καταφάσκουν στο παραπάνω ερώτημα, ο Berkeley απαντάει πως όχι μόνο δεν θα ακουστεί ο θόρυβος, αλλά το δέντρο αυτό δεν υπάρχει καν. Αν ο Θωμάς τοποθετούταν στο παραπάνω σκηνικό με το δέντρο, προκειμένου να πειστεί για τον θόρυβο που θα έκανε το πέσιμο του δέντρου, έπρεπε οπωσδήποτε ο ίδιος να βρίσκεται σε απόσταση που θα του επέτρεπε να έχει την εμπειρία της ύπαρξης του δέντρου, αλλά και την εμπειρία του θορύβου από το πέσιμο του. Οι αισθήσεις θα του παρείχαν την βεβαίωση αυτή.

Ο Θωμάς πιστεύει πως μπροστά του στέκεται ο Χριστός επειδή αγγίζει τις πληγές του Χριστού. Η αίσθηση αυτή είναι που τον βεβαιώνει και εμπειρικά επαληθεύει όσα εκείνος πιστεύει για το πρόσωπο του Χριστού. Η ύπαρξη του Χριστού ταυτίζεται με την αντίληψη ότι αυτός είναι όντως ο Χριστός μέσα από την παρουσία των πληγών. Ο Θωμάς δεν διαφέρει σε τίποτε από έναν εμπειρικό φιλόσοφο. Θα μπορούσε κάλλιστα να ομολογήσει πως ‘’το είναι ταυτίζεται με το αντιλαμβάνεσθαι’’ (esse est percipi κατά Berkeley). Δεν μπορεί το πρόσωπο ενώπιον του Θωμά να είναι ο Χριστός, σε περίπτωση που η ύπαρξη Του δεν επαληθευτεί, δεν βεβαιωθεί μέσα από την ασφάλεια των αισθήσεων.

Η μέθοδος όμως που χρησιμοποιεί ο Θωμάς αντιβαίνει στους λόγους του Χριστού ‘’μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες καὶ πιστεύσαντες’’ (Ιω. 20, 29). Ο Θωμάς δείχνει να μην έχει εμπειρία του Θεού. Αν είχε την εμπειρία αυτή δεν θα ταλαιπωρούσε τον Λόγο του Θεού με αποδείξεις. Ο Θεός παραμένει άγνωστος σ’ Εκείνον. Ένας ‘’τυφλός’’ απόστολος που δεν αντιλαμβάνεται τις ενέργειες του Θεού, καθότι όπως μας λέει ο Γρηγόριος Νύσσης ‘’τοῦ δέ Θεὸν ἐν σαρκὶ πεφανερῶσθαι ἡμῖν ὁ τὰς ἀποδείξεις ἐπιζητῶν, πρὸς τὰς ἐνεργείας βλεπέτω’’. Εφόσον ο Θωμάς είχε γνωρίσει τον Χριστό, Τον ακολουθούσε, είχε αποκτήσει μία σχέση μαζί Του, θα είχε και την ανάλογη εμπειρία. Η εμπειρία αυτή βεβαιωνόταν μέσα από τη σχέση. Δεν υφίσταται εμπειρία χωρίς σχέση, όπως δεν υφίσταται σχέση χωρίς πρόσωπα. Εδώ υπάρχουν και τα πρόσωπα και η σχέση.

Το τραύμα του ανέραστου ηθικισμού εξαπλώνεται σε κάθε έκφανση βιώματος και μετατρέπει το βίωμα σε ιδεολογία. Οι άνθρωποι απαιτούν. Οι χριστιανοί απαιτούν περισσότερο και περισσότερα. Απαιτούν το θαύμα για να πιστέψουν. Απαιτούν από τον γέροντα - θρησκευτικό γκουρού να τους βεβαιώσει για όσα τους απασχολούν, περισσότερο δε για τα έσχατα, αδυνατώντας την ίδια στιγμή να γνωρίσουν το παρόν, μην μπορώντας να γνωρίσουν την ζωή πριν από τον θάνατο. Απαιτούν από τον γέροντα να λάβει θέση σε θέματα που δεν έχουν καμία σχέση με τα πνευματικά (όπως με το εμβόλιο κατά του covid 19) και τότε πείθονται και φανατίζονται με άκρως εξτρεμιστικό τρόπο πολλές φορές. Απαιτούν τον εγκλωβισμό του γεγονότος της Αναστάσεως σε χωροχρονικά όρια, όρια που φτιάχτηκαν από τους ανθρώπους, όχι όμως από τον Θεό. Απαιτούν το θαύμα, έτσι ώστε να βεβαιωθούν για την μη μετάδοση του ιού από την Θεία Ευχαριστία. Όλες αυτές οι απαιτήσεις μετατρέπουν τον Θεό σε είδωλο. Εάν λοιπόν ο Θεός μπορεί να ιδωθεί, τότε πάει και η εμπειρία, πάει και η μετοχή, πάει και η κοινωνία, πάει και η σωτηρία.

Ο ατομοκεντρισμός του Θωμά κολάκευε τον ναρκισσισμό του. Στο πέρας του ναρκισσισμού, το πρόσωπο του Χριστού. Η ωραιοπάθεια του δεν του άφησε περιθώρια για μετοχή σ’ ένα ακόμη κοινωνικό γεγονός, γεγονός μετοχής με τους υπόλοιπους μαθητές που είχαν βεβαιωθεί για το πρόσωπο του Χριστού χωρίς τις απαραίτητες αποδείξεις. Αποκομμένος λοιπόν από την ομήγυρη των άλλων μαθητών, στέκεται ασυγκίνητος από την νίκη του θανάτου μέσα από τον θάνατο. Αδυνατώντας να αναγνωρίσει την παρουσία του αναστημένου Χριστού, στροβιλίζει γύρω από τις αμφιβολίες του, εξωθώντας τις μάλιστα.

Το δέντρο υπήρχε; Ο Θωμάς το είδε; Ο Θωμάς είδε; Βίωσε; Πίστεψε; Πώς έφτασε στον Θεό; Θα πει ο Χρήστος Γιανναράς: ‘’Φτάνουμε στον Θεό μέσα από ένα τρόπο ζωής, όχι μέσα από ένα τρόπο σκέψης… Δεν χρειάζεται λογικές αποδείξεις ή θεωρητικές κατοχυρώσεις αυτός ο δεσμός, παρά μόνο αν διαταραχθεί η ίδια η σχέση. Μόνο τότε την πραγματικότητα της ζωής προσπαθούν να υποκαταστήσουν τα επιχειρήματα της σκέψης’’.

Γράφει ο: Πρεσβύτερος Ηρακλής Φίλιος (Βαλκανιολόγος, Θεολόγος) - Κληρικός Ι.Μ. Σταγών & Μετεώρων

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

"Εἰρήνη ὑμῖν". Κυριακή του Θωμά

Ο ρόλος της Εκκλησίας της Κρήτης στην Επανάσταση του 1821. Του Μανόλη Κ. Μακράκη*